Quantcast
Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


Articles on this Page

(showing articles 1 to 50 of 50)
(showing articles 1 to 50 of 50)


Channel Description:

Geneologija, imena, prezimena...
    0 0

    Poreklo stanovništva sela Novo Selo, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Postanak i položaj sela.

    Novo Selo je kolonističko naselje, koje je nastalo posle Prvog svetskog rata. Selo je podignuto na brdašcu, koje drenički Arbanasi nazivaju imenom Kajvac, dok ga poarbanašeno srpsko stanovništvo iz sela Lauše naziva imenom Gradina.

    Vode.

    Novo Selo ima znatan broj bunara, iz kojih voda služi za piće seljanima i ostale kućevne potrebe, dok domaću stoku napajaju na reci Klini.

    Poreklo stanovništva.

    U vreme ispitivanja naselja i porekla stanovništva 1936. godine, u Novom Selu su obitavali ovi rodovi:

    C r n o g o r c i (kolonisti):

    -Đukić, 1 kuća, slave Sv. Jovana. Doseljeni su iz Nikšića, starinom su iz Pješivaca

    -Stojanović, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prislužuju Spasovdan. Doseljeni su iz Šipačna – Nikšić, a starinom su Lukovci.

    -Žmukić, 2 kuće, slave Sv. Jovana Krstitelja, prislužuju Malu Gospojinu. Doseljeni su iz Kusilja – Nikšić.

    -Božović, 2 kuće, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prislužuju Spasovdan. Doseljeni su iz Šipačna — Nikšić, a starinom su Lukovci.

    -Mijanović, 3 kuće, slave Sv. Nikolu, a prislužuju Malu Gospojinu. Doseljeni su iz Štedima – Nikšić, starinom su Cuce.

    -Marković, 1 kuća, slave Sv. Iliju, prislužuju Sv. Stevana – „Šćepandan“. Doseljeni su iz Kusinja – Nikšić, starinom su Đeklići.

    -Rončević, 1 kuća, slave Sv. Luku, prislužuju Petrovdan, takođe su poreklom iz Jugovića u Župi nikšićkoj.

    -Gardašević, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, a prislužuju Sv. Iliju, poreklom su iz Ubla – Čevo u Crnoj Gori.

    Prema iznetome, u 1936. godini u Novom Selu je bilo crnogorskih rodova: 9, sa 13 kuća.

    Ovo nesamostalno naselje, koje pripada selu Lauši, ima kolektivnu seosku slavu u zajednici sa varošicom Srbicom: Sv. Vasilija Ostroškog.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, Novo Selo (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Ovčarevo, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela.

    Ovčarevo pripada džematskom tipu sela, čiji su džemati raštrkani. Selo se nalazi pokraj Ovčarske reke, s njene obadve strane. Tu se nalaze i ostaci starog naselja u zidinama. Po narodnoj tradiciji, u staro doba Ovčarevo je bilo veliko naselje i prostiralo se sve do sela Kopilića – Obilića.

    Rodovska gumna su u seoskim okućnicama.

    Groblja.

    U ataru sela Ovčareva ima četiri groblja, od toga dva su starovremska: jedno groblje je Svatovsko, za koje se kaže da je starosrpskog porekla. Drugo starovremsko groblje je Čumino. U Svatovskom groblju, do skora je bio jedan grob sa nadgrobnim spomenikom u obliku krsta, koji je imao i natpis, ali je uništen za vreme Prvog svetskog rata.

    Tip sela i vode.

    Selo Ovčarevo se danas deli na tri džemata: Kručaj, Kodraj i Curaj. Naporedo sa tim, u narodu se čuju i nazivi mahala po najmnogoljudnijim rodovima.

    Rodovski bunari su u okućnicama, Selo ima svoju meraju, kao seosku džamiju.

    Istorijat i prinosi.

    U katastarskom popisu oblasti Brankovića iz 1455. selo Ovčarevo spada u velika naselja i ima 107 kuća. U navedenom popisu se navodi i agrarna proizvodnja u Ovčarevu, i to: prinos od pšenice je iznosio 800 likana, a spahijski dohodak je bio 100 lukana. Prinos od ječma i zobi je iznosio takođe 800 lukana, a spahijaski dohodak 100 lukana. Prinos od kupludže je iznosio 320 lukana, a spahijski dohodak 40 lukana. Prinos od raži i prosa iznosio je takođe 320 lukana, a spahijski dohodak 40 lukana. Prinos od grahoriice je bio 64 lukana, a spahijski dohodak 8 lukana. Prinos od bakpe je iznosio 240 akči, a spahijski dohodak 30 akči. Prinos od sočivice je iznosio takođe 240 akči, a spahijski dohodak 30 akči. Prinos od graha je bio 20 akči, a spahijski dohodak 25 akči. Prinos od lana je iznosio 320 akči, a spahijski ušur 40 akči. Prinos od vinograda je iznosio 2350 čabrova, a ušur spahijski 235 čabrova. Prinos od košnica pčela bio je 320 akči, a spahijski dohodak 40 akči. Prinos od 5 mlinova je iznosio 5280 akči, a spahijski dohodak 660 akči. Dohodak od domaćih svinja bio je 1040 akči, a spahijski resum je iznosio 130 akči, dok je selo imalo 2080 svinja.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Ovčarevo je imalo 358 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Ovčarevo je imalo 318 stanovnika, sa 50 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Prema ispitivanjima naselja i porekla stanovništva iz 1936. godine, u Ovčarevu je obitavalo sledeće stanovništvo:

    A r b a n a s i:

    -Alurović, ronđa Gecić, fis Gaš, 4 kuće. Poreklom su od bratstva Gecića iz dreničke Lauše. Od ovoga bratstva bilo je u starini odseljenih rodova u selo Lopašticu – Lab.

    -Arućović, fis Gaš, 12 kuća.

    -Balići, fis Gaš, 5 kuća.

    -Dervišaj, fis Gaš, 1 kuća. Ovaj rod ima zajedničko bratstvennčko poreklo sa Balića rodom.

    -Zejnel, fis Šalj, 3 kuće. Starinom su iz Arbanije, 1 domaćinstvo se doselilo početkom XIX veka.

    -Curović, fis Gaš, 5 kuća. Ovaj rod je po narodnoj tradiciji ciganskog porekla, iz grupe Mađupa, ali je posve poarbanašen. Po tradiciji u Arbanasa sela Ovčareva, u staro vreme, jedan ratnik u turskoj vojsci koji je služio, iz roda Azirovića iz Ovčareva, kad se iz vojske povratio u svoj zavičaj u dreničko selo Ovčarevo, doveo je i svoga seiza Ciganina zvanog Curu. Taj se Ciganin u Ovčarevu zakućio, primivši i fis ovoga roda sa čijim je ratnikom dojezdio y Ovčarevo. Ovo kotilo se ne izdaje za Cigane – Mađupe, već za Albance.

    -Alilović, fis Gaš, 4 kuće, starinom su Srbi, koji su napustili hrišćanstvo i prešli u islam, pa se vremenom poarbanasili.

    -Vranići, fis Zogjan, 1 kuća. Doselili su se 1917. godine iz Vranića – Prizren.

    -Kodra, fis Gaš, 4 kuće.

    -Kijevo, fis Gaš, 1 kuća, muhadžiri. Bili su dugo vremena čifčije, radeći imanje 1/3 za vlasnika imanja u snopovima žita.

    Prema iznetome, u Ovčarevu je bilo 1936. godine, arbanaških rodova: 10, sa 40 kuća. Od toga je bio srpskoga porekla: 1 rod, sa 4 kuće.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, Ovčarevo je imalo 562 stanovnika, od toga 301 muških i 261 ženskih, sa 66 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Ovčarevo (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Novo Čikatovo, opština Glogovac – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Postanak i položaj sela.

    Novo Čikatovo je kolonističko selo i nalazi se na brežuljkastom tlu dreničkog pobrđa. U novom Čikatovu postoji seoska crkva, koja je podignuta naporedo sa postankom ovog sela. Ovu crkvu narod nazva imenom „Ježevica“, po srednjovekovnoj „Ježevici“ za koju se smatra da je bila u blizini ovog naselja, u selu Krajkovu.

    Vode.

    Skoro svaka kuća ima u svojoj okućnici bunar, odakle se seosko stanovništvo snabdeva vodom za piće i druge domaće potrebe. Pored sela se nalazi seosko groblje. Seoska slava je Sv. Trojica.

    Poreklo stanovništva.

    Prema proučavanjima naselja i porekla stanovništva u 1936. godini u Novom Čikatovu je obitavalo sledeće stanovništvo:

    S r b i:

    -Čanković, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja. Poreklom su iz Srednje Gore — Udina u Lici. Naselili su se u Novom Čikatovu posle Prvog svetskog rata na kupljenom imanju.

    Srbi, Crnogorci i Rusi (kolonisti):

    -Rodić, 3 kuće, slave Sv. Arhanđela Mihaila. Poreklom su iz Trubara — Bosanski Petrovac. Doseljena je 1 kuća, pa su se kasnije u Novom Čikatovu izdelili.

    -Rodić, 2 kuće, slave Sv. Arhanđela Mihaila. Poreklom su iz Velikog Očijeva – Bosanski Petrovac.

    -Saranović, 3 kuće, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Bosanske Krupe, doselile su se 2 kuće.

    -Saranović, 1 kuća, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Velikog Očijeva – Bosanski Petrovac.

    -Paleta, 1 kuća, po narodnosti Malorus. Ovaj je rod naseljen 1919. godine u Banat, odakle je 1921. godine, prešao u Novo Čikatovo. Starinom je iz Zakarpatske Rusije.

    -Krasnjenik, 1 kuća, po narodnosti Malorus: poreklom je takođe iz Zakarpatske Rusije.

    -Soža, 2 kuće, po narodnosti Malorus. Svi ovi rodovi Maloruskog porekla starinom su iz sela Bistri, Srez Hust – Zakarpatska Rusija.

    Pored ovih ruskih rodova u Novom Čikatovu je obitavao i rod:

    -Kozak, 1 kuća, koji je 1935. godine prodao svoje imanje i odselio se iz ovog naselja.

    -Mišković, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Ljusine — Bosanska Krupa. U vreme mojih proučavanja Novog Čikatova, ovaj rod je tek bio dobio rešenje o kolonizaciji, ali mu zemlja još nije bila dodeljena, te su se članovi ovoga roda bavili nadničenjem na seoskim imanjima, a uz to su radili i na izgradnji železničke pruge Priština – Peć.

    -Nikolić, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Banjana – Bosanska Krupa.

    -Ubojići, 1 kuća. Poreklom su iz Jezerske – Bosanska Krupa.

    -Trkulja, 1 kuća. Poreklom su iz Banjana — Bosanska Krupa.

    -Dobrić, 1 kuća, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Dobropoljca – Šibenik.

    -Janjić, 1 kuća, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Ljubinja – Hercegovina.

    -Brborić, 1 kuća, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Obzira — Ljubinje u Hercegovini.

    -Medan, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja. Poreklom su iz Stoca — Hercegovina.

    -Samardžić, 1 kuća, slave "ćurđevdan. Poreklom su iz Slata – Nevesinje.

    -Popovac, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Laške -— Bileća.

    -Bjeloglav, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Slivlja – Nevesinje.

    -Damnjanac, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja. Poreklom su iz Slivlja – Nevesinje.

    -Radovanović, 2 kuće, slave Đurđevdan, prislužuju Đurđic. Poreklom su iz Lukovca – Nevesinje. Kolonizovana je 1 kuća 1923. godine, a druga kuća 1935.

    -Brkljača, 1 kuća, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Kapavice — Ljubinje.

    -Šiljagović, 1 kuća, slave Sv. Luku. Poreklom su iz Budisavlja – Nevesinje.

    -Taušan, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Pločnika – Nevesinje.

    -Bratić, 1 kuća, slave Sv. Tomu. Poreklom su iz Pločnika – Nevesinje.

    -Golubović, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja. Porekloom su iz Slivlja – Nevesinje.

    -Doder, 1 kuća, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Kokorine — Nevesinje.

    -Šoić, 1 kuća, slave Đurđsvdan. Poreklom su iz Kruščice – Nevesinje.

    -Žarković, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Kruščice – Nevesinje.

    -Kovačević, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila. Poreklom su iz Presjedalca – Nevesinje.

    -Perić, 1 kuća, slave Sv. Marka. Poreklom su iz Mekinjara Udbina – Lika.

    -Bursać, 1 kuća, slave "ćurđevdan. Poreklom su iz Mogorića — Gospić.

    -Basta, 1 kuća, slave Sv. Vasilija. Poreklom su iz Srednje Gore — Udbina.

    -Grubari, 3 kuće, slave 'ćurđevdan. Poreklom su iz Bastasa – Bosanski Petrovac.

    -Rodić, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila. Poreklom su iz Kamenice – Bosanski Petrovac.

    -Marinković, 3 kuće, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Bastasa – Bosanski Petrovac. Doseljene su 2 kuće, pa su se y Novom Čikatovu izdelili.

    -Šabota, 3 kuće, slave Mitrovdan. Poreklom su iz Bastasa, a doseljene su 2 kuće, a treća se odselila u Novom Čakatovu.

    -Bodraža, 3 kuće, slave Sv. Stafana Dečanskog. Poreklom su iz Bastasa.

    -Bursać, 2 kuće, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Gornje Vrtoče — Bosanski Petrovac, doseljena je 1 kuća, koja se u Novom Čikatovu podelila.

    -Bojanić, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja. Poreklom su iz Gornje Vrtače — Bosanski Petrovac.

    -Zorić, 3 kuće, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Bastasa, a doseljene su 2 kuće.

    -Srdić, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Bastasa.

    -Majstorović, 3 kuće, 2 kuće od ovog reda slave Sv. Arhanđela Mihaila, a 1 kuća slavi Sv. Klimenta. Kako su sve tri kuće srodničke, braća po ocu su uzela jednu slavu, očevu slavu, a brat po majci, kako je rođen kao vanbračno dete, slavi majčinu slavu. Poreklom su iz Suvaje — Bosanski Pegrovac.

    -Borjan, 1 kuća, slave Sv. Stefana Dečanskog. Poreklom su iz Jezerske – Bosanski Petrovac.

    -Vukes, 1 kuće, slave Sv. Stefana Dečanskog. Poreklom su iz Jezerske — Bosanski Petrovac.

    -Kontar, 1 kuća, slave Sv. Luku. Poreklom su iz Mamića – Bosanski Petrovac.

    -Morača, 2 kuće, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Donje Vrtače – Bosanski Petrovac, doselila se 1 kuća.

    -Opačić, 3 kuće, slave Sv. Luku. Poreklom su iz Donje Vrtače – Bosanski Petrovac, doseljena je 1 kuća.

    -Štrbac, 1 kuća, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Branjske — Bosanska Krupa.

    -Došen, 2 kuće, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Zrmanje – Gračac, doseljena je jedna kuća.

    -Bujačić, 3 kuće, slave Sv. Nikolu. Jedna kuća je poreklom iz Dubrave – Jablanica na jugu Srbije, a dve kuće su poreklom iz Grahova u Crnoj Gori.

    -Repija, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Jezerske – Bosanska Krupa.

    -Dukić, 3 kuće, slave Sv. Stefana Dečanskog. Poreklom su iz Bosanske Krupe, a starinom su Ličani, doselila se 1 kuća.

    -Ačić, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Bosanskog Petrovca.

    -Đaković, 3 kuće, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Mahmića – Bosanska Krupa.

    -Beslaći, 3 kuće, slave Đurđevdan. poreklom su iz Vranjske — Bosanska Krupa, doseljena je 1 kuća.

    -Hogo, 1 kuća, slave Lazarevu Subotu, poreklom su iz Foče.

    -Tomanović, 1 kuća, slave Sv. Nikolu, prislužuju Malu Gospojinu. Poreklom su iz Kobiljeg Dola u Cucama – Crna Gora.

    -Rasandić, 4 kuće, slave Sv. Jovana. Poreklom su iz Milojevića u Pješivcima – Crna Gora, doseljene su 2 kuće.

    -Stojanović, 1 kuća, slave Mitrovdan. Poreklom su iz Vasiljevca u Kosanici, starinom su Kuči.

    -Nešković, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja. poreklom su iz Dobriča na jugu Srbije.

    -Škorić, 1 kuća, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Vranjske – Bosanska Krupa.

    -Borić, 2 kuće, slave Sv. Panteliju. Poreklom su iz ljusine — Bosanska Krupa,

    -Rašete, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Baštre – Bosanska Krupa.

    -Uboja, 1 kuća, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Jezerske – Bosanska Krupa.

    -Čubra, 1 kuća, slave Đurđevdan. Poreklom su iz Bosanske Krupe.

    -Tatić, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja. Poreklom su iz Baštre — Bosanska Krupa.

    -Elek, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prislužuju Sv. Iliju. Poreklom su iz Borča – Nevesinje.

    J e v r e j i:

    -Mandil, 1 kuća, doseljeni su po osnovu naselja Novo Čikatovo, iz Prištine, kao trgovci bakali.

    Prema iznetome, u 1936. godini u Novom Čikatovu obitavalo je srpskih i crnogorskih kolonističkih rodova 63, sa 95 kuća. Ruskih kolonističkih domova 4, sa rodova 3. Uz to 1 srpski rod na vlasničkom imanju, sa 1 kućom i 1 rod, sa 1 kućom, jevrejskih doseljenika trgovaca – bakala.

    Ukupno je bilo 68, sa 101 kućom

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, Novo Čikatovo je imalo 223 stanovnika, od toga 113 muških i 110 ženskih, sa 45 kuća.

    *

    *     *

     

    Za crkvu Ježevicu u Novom Čikatovu, koja je skorašnja tvorevina, iznosim sledeće podatke. Naime, kamen temeljac za ovu crkvu donet je iz starovremskih zidina crkve Ježevice iz sela Krajkova u Drenici. Po tradiciji, tu su bili „vinogradi kralja Milutina“. Uz to: „devet vodenica je tu bilo kralja Milutina“. Džamija u Krajkovu je sagrađena po tradiciji, od kamena razrušene Ježevice.

    Na ulazu u novopodignutu crkvu u Novom Čikatovu, zapisano je:

    Sveta Trojica*. Crkvi: Ježevici Mikić Vujisić, učitelj.

    Na Kamenoj ploči, više ulaza u crkvu sa zapadne strane ispisano je uklesanim slovima:

    Za vlade* Jugoslovenskog kralja Aleksandra prvog Karađorđevića, patrijarha Srpske patrijaršije g. Varnave, episkopa raško-prizrenskog Serafima Milić M. Vujisić, učitelj neumornim radom prikopljanja prilog uz pomoć države i pobožnih građana Novog Čikatova

    Ha drugoj kamenoj ploči levo od oltara u crkvi, uklesana su ova imena:

    Veliki dobrotvori*:

    NJ. B. Kralj Jugoslavije Aleksaandar

    NJ. Svetost patrijarh Varnava

    Mihailo Pupin

    Ministar poljoprivrede Miloš Sretenović

    Milić M. Vujisić, učitelj

    Vasa Šaletić

    Bosanski školsi odbor – Niš

    Jusuf Imerović

    Drago Šiljegović

    Ha drugoj kamenoj ploči levo od oltara u crkvi, uklesana su ova imena:

    Dobrotvori*:

    Episkop Mihailo

    David Šobot

    Marko Kantar

    Bogdan Roksaandić

    Aćim Damjanac

    Milan Srdić

    Mihailo Radulović

    Jovo Šiblić

    Petar Morača

    Dragutin Mitrović

    Simo Milanković

    Na crkvenom zvonu izliven je ovaj zapis:

    Božjom* milošću arhiepiskop pećki Mitropolit beogradsko-karlovački, patrijarh srpski Varnava:

    Priloži ovo zvono crkvi u Čikatovu rezu dreničkom, Pravoslavna eparhija raško-prizrenska leta gospodnjeg 1933 za pokoj duši svojih roditelja Đorđa i Krsmane Rosić i brata Todora.

    Za vreme Drugog svetskog rata 194 1–1945 . godina, ova crkva je do temelja porušena.

    *Pisano na staroslovenskom jeziku

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan

    The post Poreklo prezimena, selo Novo Čikatovo (Glogovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Poklek, opština Glogovac – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj, tip sela, vode i ostali podaci o selu.

    Poklek se nalazi na brežuljkastom tlu dreničke površi, u neposrednoj blizini reke Drenice. Poklek pripada džematskom tipu dreničkih sela, čije su mahale nešto udaljene jedne od druge. Poklek ima zajedničku meraju i šumu, te zajedničko vrelo kisele vode, odakle se snabdevaju vodom za piće. Domaću stoku napajaju na istom vrelu kisele vode, te i na reci Drenici, gde peru i rublje.

    Rodovska gumna se nalaze u okućnicama.

    Pokraj sela se nalaze dva seoska groblja.

    Godine 1914. Poklek je imao 379 stanovnika.

    Prema statističkim podacima iz 1921. godine u Pokleku je bilo 175 stanovnika, sa 20 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Prema proučavanjima naselja i porekla stanovništva u 1937. godini u Pokleku su obitavali sledeći rodovi:

    A r b a n a s i:

    -Mućol, fis Mzez, 3 kuće. To je najstariji rod u Pokleku, a poreklom je od Srba stočara iz đakovačkog hasa. Oni su sa svojim stadima dolazili na ispašu stoke u Poklek u XVII veku i nastanili se kao stalnosedeoci. U Pokleku su prešli iz pravoslavlja u islam, a potom su se vremenom i poarbanasili.

    -Kljun, fis Mzez, 3 kuće. Poreklom su iz Arbanije, odakle su se doselili krajem XVIII veka.

    -Braimović, fis Beriš, 5 kuća. Ovaj rod čine jedno bratstvo sa rodom Asanović, a poreklom su iz Laba, odakle su doseljene 2 kuće krajem XVIII veka. Starinom su iz Arbanije.

    -Asanović, fis Mzez, 3 kuće. Kao što je pomenuto, poreklom su iz predela Laba odakle su doseljeni krajem XVIII veka, starinom su iz Arbanije.

    -Goran, fis Šalj, 3 kuće. poreklom su iz predela Gore – Prizren, odakle su doseljeni preko Podrime početkom XIX veka. To su poarbanašeni Srbi.

    -Bucol, fis Beriš, 6 kuća. Prštadaju bratstvu Tropaj, a poreklom su iz Metohije, odakle je doseljen njihov predak Ljošaj, kao katolik, pa su u Pokleku primili islam početkom XVIII veka. Starinom su iz Malesije – Arbanija. Prezime su dobili po terminu „bucak“, drveni žban za vodu, koji su doneli sa sobom kada su se doselili u Poklek.

    -Plužina, fis Hot, 1 kuća. Poreklom su iz Plužine — Drenica, odaklesu 1917. godine, odseljeni skitajući se po dreničkim selima, gde je starešina familije radio kao seoski poljak. U Poklek je ovaj rod doseljen 1932. godine. Starinom su iz Arbanije.

    -Crvodik, fis Sop, 1 kuća, muhadžiri. Doseljeni su u Poklek 1904. godine iz Krasmirovca, a poreklom su iz predela Jablanice na jugu Srbije, odakle su doseljeni u Drenicu 1879. godine. Od ovoga roda su se 2 kuće odselile 1912. godine, u Prištinu, a 2 kuće u Skoplje.

    S r b i (kolonisti):

    -Krstić, 1 kuća, slave Sv. Jovana Zlatoustog. Poreklom su iz Medveđe, Gornja Jablanica, gde su se nastanili iz Metohije, a starinom su Tomovići iz Crne Gore.

    Prema iznetome, u Pokleku su obitavali 1937. godine sledeći rodovi: arbanaških rodova 7, sa 22 kuće. Od toga: 2 roda, sa 6 kuća srpskoga su porekla, a prešli su iz pravoslavlja u islam, pa se vremenom poarbanasili. Srba kolonista ima 1 rod, sa 1 kućom.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine. Poklek je imao 330 stanovnika, od toga 170 muških i 160 ženskih, sa 49 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Poklek (Glogovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Poluža, opština Glogovac – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj, tip sela, vode i groblja.

    Poluža se nalazi na bregovitom tlu dreničkog pobrđa, a pripada dreničkom džematskom tipu sela, čije su mahale prilično razređene.

    Pokraj sela nalazi se sgarovremsko groblje i savremeno seosko groblje. Rodovska guma se nalaze u seoskim okućnicama, a isto tako i bašte.

    Skoro svaka seoska kuća ima u okućnici i bunar sa pijaćom vodom, koja služi i za sve domaće potrebe.

    Istorijat i agrarne prilike.

    U katastarskom popisu oblasti Brankovića iz 1455. godine, navodi se selo Poluža, sa 16 kuća. To je današnje selo Poluža u Drenici. U pomenutom popisu, navodi se nekoliko podataka o agrarnim prilikama u Poluži, i to ovim redosledom. Prinos od pšenice je iznosio 200 lukana, a spahijski dohodak bio je 25 lukana. Prinos od ječma, zobi i drugog iznosio je 440 lukana, a spahijski dohodak 55 lukana. Prinos od voća iznosio je 160 akči, a ušur je bio 20 akči. Prinos od košnica pčela iznosio je 80 akči, a spahijski dohodak 10 akči. Prinos od domaćih svinja bio je 160 akči, a resum je iznosio 20 akči, dok je selo imalo 320 svcnja.

    U 1914. godini, Poluža je imala247 stanovnika.

    Prema popisu stanovništvau 1921. godine, Poluža je imala 198 stanovnika, sa 20 gomova.

    Poreklo stanovništva.

    Za vreme ispitivanja naselja i porekla stanovništva iz 1935. godine u Poluži je obitavapo sledeće stanovništvo.

    A r b a n a s i:

    -Strmec, fis Kastrat, 8 kuća. Ovaj je rod dobio rodovski naziv, po naselju odakle vodi poreklo: Gornji Strmac u Ibarskom Kolašinu, odakle se doselila 1 kuća 1815. godine.

    -Vepić, fis Beriš, 3 kuće. Od ovoga roda doselila se 1 kuća 1875. godine iz dreničkog sela Poljanca.

    -Istog, fis Bitić, 10 kuća. Ovaj rod poznaje bratstveničku organizaciju i pripada bratstvu Alijović. Doselile su se 2 kuće iz dreničkog sela Beržanića 1855. godine, kao čifčije pećkog Trban – bega. Poreklom su iz Istoka u Metohijskom podgoru, odakle su se u Beržanić doselile 2 kuće 1815. godine. Od ovoga roda 1925. godine, odselile su se 2 kuće u dreničko selo Vrbovce.

    -Banjica, fis Eljšan, 1 kuća. Ovaj se rod doselio 1925. godine iz dreničkog sela Banjice.

    -Maljok, fis Kastrat, 2 kuće. Ovaj je rod istog bratstva sa rodom Strmec. U Polužu se doselio ovaj rod 1855. godine.

    Prema iznetome u 1935. godini u Poluži je obitavalo: arbanaških rodova 5, sa 24 kuće.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, Poluža je imala 369 stanovnika, od toga 183 muških i 186 ženskih, sa 40 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Poluža (Glogovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Petraštica, opština Štimlje – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj tip sela i vode.

    Petraštica se nalazi na brežuljkastom tlu, s obe strane seoskog potoka, a pripada džematskom tipu dreničkih sela, i ima četri džemata. Skoro svaka seoska kuća ima u svojoj okućnici bunar sa pijaćom vodom. Za vreme zime za piće se upogrebljava i rečna voda. Pokraj sela postoje dva izvora, čijom se vodom služe za piće, kao i za napajanje domaće stoke.

    Verski objekti i groblja.

    Pegraštica ima dva seoska puta koji se zovu: Udha e kllisyrés, Udha e gurit. Do sela je izvor Krom" plakés. Celo ima džamiju, koju je podigao Šaban Ferale, iz seoskog roda Ferale iz Petraštice, početkom HH veka. Do džamije postoje tri groblja gde su za svoga živoga platili džamiji po 500 dinara da mogu biti sahranjeni pokraj džamije. U selu postoji starovremsko groblje zvano: Vorre [g murtajé's, koje i danas služi kao savremeno seosko groblje. Postoji i seosko groblje mahale Dugol. U Petraštici ima i staro srpsko groblje, koje se zove Vorri Balloshl.

    Ostali podaci o selu.

    U staro vreme selo Petraštica se nalazila nešto visočije, od današnjeg položaja ovoga sela. Od starine, pa sve do početka HH veka, Petraštica je imala svoje pojate na Lipovici. Svaka seoska kuća je tu imala po dve kolibe, od kojih jednu za čobane, a drugi za domaću stoku. Kako je glavno zanimanje seljaka bilo stočarstvo, i to gajenje koza, to su čobani izgonili koze na Lipovicu posle Mitrovdana, pa su tamo sa stokom ostajali do proleća, dok se koze počnu mladiti.

    U Petraštici se običava da se udruže po nekoliko kuća i da načine zajedničku vodenicu, u kojoj red mlevenja traje po 24 sata.

    Navodnjavanju zemljišta poklanja se znatna pažnja. Ono se obavlja po redu koji traje dan i noć, a red se određuje žrebom.

    Istorijat i prinosi.

    U katastarskom dopisu oblasti Brankovića iz 1455. godine, pominje se selo Petraštica, sa 69 kuća. Toje današnje dreničko selo Petraštica. U navedenom popisu daje se i agrarna proizvodnja u Pegraštici, koja iznosi: prinos od pšenice iznosio je 1200 lukana, a spahijski dohodak 150 lukana. Prinos od ječma i zobi bio je 880 lukana, a spahijski dohodak 110 lukana. Prinos od kapludže bio je 560 lukana, a spahijski dohodak 70 lukana. Prinos od prosa iznosio je 176 lukana, a spahijski dohodak 22 lukana. Prinos od grahorice iznosio je 48 lukana, a spahijski dohodak 6 lukana. Prinos od vrtova bio je 640 akči, a spahijski dohodak 80 akči. Prinos od lana iznosio je 1200 akči, a spahijski ušur 150 akči. Prinos od crvenog luka iznosio je 96 akči, a spahij ski ušur 12 akči. Prinos od voća iznosio je 40 akči, a spahijski ušur 5 akči. Prinos od vinograda iznosio je 300 čabrova, a spahijski ušur 30 čabrova. Prinos od košnica pčela iznosio je 1280 akči, a spahijski dohodak 160 akči. Prinos od dva sezonska mlina iznosio je 480 akči, a spahijski dohodak 60 akči. Prinos od proizvodnje domaćih svinja iznosio je 1120 akči, a spahijski resum je bio 140 akči, dok je selo imalo 2240 svinja.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Petraštica je imala 436 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Petraštica je imala 398 stanovnika, sa 53 domaćinstva.

    Poreklo stanovništva.

    Prema mojim proučavanjima naselja i porekla stanovništva iz 1934. godine u Petraštici je obitavalo sledeće stanovništvo.

    Arbanasi:

    -Ajrifović, fis Gaš, 6 kuća. Od ovoga roda 1 kuća se odselila 1884. godine u dreničko selo Komorane.

    -Saitović, fis Gaš, 12 kuća. Od ovoga roda doselilo se 5 kuća 1844. godine iz dreničkog sela Nekovca.

    -Jatulović, fis G aš, 13 kuća. Ovaj rod ima nadimak Oroz. Prema rodovskoj tradiciji neki njihov predak išao je na sud te se parničio sanekim svojim susedom. Na sudu, usled zime, koja je te godine bila osobito jaka, često je podizao noge, te će ga sudija zapitati: „Što podižeš noge, kao oroz?“ Prema tradiciji ovoga roda, njegovo poreklo je iz Malesije – Arbanija, odakle su doseljeni 1809. godine.

    -Došljak, fis Gaš, 9 kuća. Od ovoga roda doselile su se 2 kuće 1754. godine, iz Malesije – Arbanija.

    -Dugol, fis Cop, 10 kuća. Doselila se 1 kuća 1834. godine iz dreničkog sela Duge, a poreklom su iz Topila.

    C i g a n i (Mađupi):

    -Panđel, fis Šalj, 2 kuće, po zanimanju su kovači. Doseljeni su sa Kosova 1912. godine, a iz pravoslavlja u islam su prešli 1834. godine.

    Prema iznetome u 1934. godini u Petraštici je bilo arbanaških rodova: 4 roda, sa 44 kuće. Ciganskih rodova Mađupa: 1 rod, sa 2 kuće.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, Petraštica je imala 611 stanovnika, od toga 318 muških i 293 ženskih, sa 95 domova.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Petraštica (Štimlje) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva zaseoka Poluža – selo Poljance, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i postanak zaseoka.

    Kolonističko naselje zaselak Poluža pripada selu Novo Poljance, a nalazi se na pobrđu Dreničke površi. Osnovano je posve Prvog svetskog rata. Ovo naselje ima zajedničku seosku slavu sa selom Novim Poljancsm, a slavi Sv. Iliju.

    Poreklo stanovništva.

    Prema proučavanjima naselja i porekla stanovništva, kolonističko naselje Poluža u 1935. godine imalo je sledeće rodove:

    Srbi i Crnogorci (kolonisti):

    -Mirić, 2 kuće, slave Sv. Arhanđela Mihaila. Ovaj je rod naseljen 1930. godine iz Gacka – Hercegovina.

    -Dragojević, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, a prislužuju Sv. Aleksendra. Poreklom su iz Oblog Brda — Vasojevići, a doselili su se 1924. godine.

    -Garić, 2 kuće, slave Sv. Nikolu, prislužuju Mrklu Petku. Doselili su se 1924. godine iz Lipova – Kolašin u Crnoj Gori. Poreklom su iz Bratonožića, odakle su kao domazeti doseljeni u Lipovo.

    -Kosaljević, 2 kuće, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prislužuju Sv. Aleksendra. Poreklom su iz Milića – Vasojevići, odakle su se doselili 1923. godine.

    -Leposavić, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila. Doseljeni su 1923. iz Milića u Vasojevićima.

    -Aleksić, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, takođe su poreklom iz Milića — Vasojevići, odakle su se doselili 1923. godine.

    -Keljanović, 1 kuća, slave Sv. Nikolu, prislužuju Ivanjdan. Poreklom su iz Dulipolja — Vasojevići, odakle su doseljeni 1923. godine, starinom su Kuči.

    -Obradović, 1 kuća, slave Sv. Vasilija (Nova godina), prislužuju Sv. Iliju. Starinom su iz Bastaja u Vasojevićima, odakle su doseljeni 1925. godine. U Vasojeviće su „uskočili“ iz nekog crnogorskog plemena, zbog krvne osvete.

    -Orović, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prislužuju Sv. Aleksendra. Doseljeni su iz Crnog Vrha u Vasojevićima 1925. godine, poreklom su iz Lijeve Rijeke.

    -Radović, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prislužuju Sv. Aleksendra. Poreklom su iz Lijeve Rijeke –– Crna Gora, odakle su se doselili 1924. godine.

    Prema iznetome u zaseoku Poluži, u 1935. godine, bilo je kolonističkih srpskih i crnogorskih rodova 10, sa 13 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, zaselak Poluža – selo Poljance (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Poljance*, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj, tip sela i vode.

    Poljance se nalazi na brežuljkastom zemljištu Dreničke površi, a pripada džematskom dreničkom tipu ravničarskih sela. Rodovskih bašta ima u seoskim okućnicama, odnosno na imanjima gde su za to podesni uslovi. Rodovska gumna su takođe u okućnicama, kao što su ti izgrađeni i bunari sa pijaćom vodom, koja se upotrebljava i za sve domaće potrebe.

    Groblja.

    Poljance ima seosku ugrinu, kao i seosku šumu. Pokraj sela imajedno starinske groblje poznato pod imenom Vorre té' murtajé's, nastalo od pomora naroda u ovom selu od čume. Naporedo sa tim, u Poljance je postojalo i starovremsko groblje zvano Vorre i? Shkg'jeve, koje su albanski seljaci još u starini razorili i na groblju podigli seoske kuće. Tu je ·postojalo i crkvisšte zvano Kisha, koje su takođe albanski seljaci još u starini porušili. Postoji i starinsko groblje zvano Vorre té' hoxhés. Na kraju, pomili.

    Poljance ima i seosku džamiju, koja je 1219. godine po Hadžri opravljana = 1799. godine.

    Pokraj sela postoji nekoliko groblja, jer svaka mahala ima svoje posebno groblje.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Poljance je imalo 240 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Poljance je imalo 530 stanovnika, sa 80 domova.

    Poreklo stanovništva.

    U vreme proučavanja naselja i porekla stanovništva u 1935. godine u Poljance je obitovalo sledeće stanovništvo.

    Arbanasi:

    -Velić, fis Beriš, 3 kuće. Ovaj rod poznaje i brastveničku organizaciju i pripada bratstvu Dodaj. Prema rodovskoj tradiciji Velići su poreklom vlaški pastiri nomadi, koji su u starini doseljeni, napustili pravoslavlje i primili islam, a potom se i poarbanasili. Prema tradiciji seljaka u Poljance, Velići su poreklom Vlaški Cigani arušdžije (mečkari). Od ovoga roda su se odselile 2 kuće 1875. godine, u dreničko selo Polužu, a 2 kuće su se odselile u dreničko selo Mikušnicu 1835. godine. Na kraju, 3 kuće su se odselile od ovog roda u Vučitrn 1815. godine. U starini je ovaj rod bio na čiflačkom imanju nekoga Bećir – age iz Vučitrna.

    -Kabaš, fis Kabaš, 6 kuća. Ovaj rod vodi poreklo iz Arbanije, odakle su 1815. godine doseljene 2 kuće. Prvobitno se ovaj rod naselio u dreničko selo Kruševac, odakle su se preselili u Poljance. Imanje su kupili od izbeglih Srba u okolini Niša, za 500 groša. U to vreme su Zonići u Poljancu bili pravoslavni Srbi. Oko omeđavanja kupljenog imanja, došlo je do krvoprolića, i tada su oba roda prešla u islam, Zonići iz pravoslavlja, a Kabaši iz katoličanstva. Od roda Kabaša se 1925. godine odselila 1 kuća u dreničko selo Obrinje, a 1926. godine, 3 kuće su se odselile u Arbaniju.

    -Koca, fis Beriš, 19 kuća. Pripadaju bratstvu Dodaj i stoje u srodstvu sa Velićima, istoga bratstva. Prema tome i ovaj je rod vlaškoga porekla. Koca se zvao predak ovoga roda, kome je pravo ime bilo Kosta. Kada su prešli u islam bilo ih je svega 2 kuće. Od ovoga roda se 1910. godine, 1 kuća odselila u Kosovsku Mitrovicu.

    -Odžalar, fis Hot, 5 kuća. U Poljance su doseljeni iz dreničkog sela Plužane, obišavši prethodno Vučitrn, odakle su se povratili y Poljance. Doseljene su u starini 2 kuće. Od ovoga roda se odselila 1 kuća 1895. godine u Kosovsku Mitrovicu.

    -Kerović, fis Beriš, 4 kuće. Ovaj rod pripada bratstvu Dodaj, te stoji u srodstvu sa Velićima i rodom Koca, te je i on vlaškoga porekla. U doba odvajanja iz bratstveničke zajednice, ovaj je rod imao 1 kuću. Jedno vreme, dok su bili u pravoslavlju, selili su se u Metohiju, pa kada su se otuda povratili primili su islam. Od ovoga roda je 1 kuća odseljena u Malu Aziju 1921. godine.

    -Aljuk, fis Beriš, 4 kuće. Pripadaju bratstvu Dodaj, te su i oni vlaškoga porekla.

    -Zonić, fis Krasnić, 7 kuća. Poreklom su domoroci Srbi, iz pravoslavlja su prepši u islam 1825. godine, a potom su se poarbanasili. Od ovoga roda su se odselile 4 kuće u dreničko selo Doševac 1905. godine.

    -Gruda, fis Beriš, 5 kuća. Ovoj rod se doselio iz Metohije 1825. godine i to 1 kuća, a starinom su iz Arbanije.

    -Fazliović, fis Hot, 1 kuća. Poreklom su iz Metohije, odakle su se doselili 1835. godine, kao muslimani.

    A r b a n a s i (kolonisti):

    -Makol, fis Bitić, 1 kuća. Poreklom su iz Orlata – Podrima, odakle su doseljeni 1895. godine, kao čifčije. Kolonizovani su 1930. godine.

    Prema iznetome u 1935. godini u selu Poljance su obitavali albanski rodovi: 10, sa 55 kuća. Od toga je 1 rod, sa 7 kuća srpskoga porekla, koji se poarbanasio. Vlaškoga porekla ima: 4 roda, sa 30 kuća, koji su se isto poarbanasili.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, sedo Poljance je imalo 905 stanovnika, od toga 488 muških i 457 ženskih, sa 102 kuće.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Poljance (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0
  • 12/01/19--23:03: Poreklo prezimena Stipić
  • Prezime Stipić kod pravoslavnih Srba prisutno je u Lici i Bosanskoj krajini.

    U Lici su bili u selu Ponor, sa slavom Sv. Jovan.

    Zabeleženi su u selima Lohovo kod Bihaća (potiču od ličkih Stipića) i  Lohovskim Brdima (zaselak Korita).

    Stipića ima i katolika, uglavnom u Hercegovini (u Duvnu).

     

    The post Poreklo prezimena Stipić appeared first on Poreklo.


    0 0

    Član Društva srpskih rodoslovaca "Poreklo" Danilo Stanojević predstaviće u utorak, 3. decembra 2019. svoju najnoviju knjigu Stanovništvo Rujna prema turskim defterima 1476-1604. godine. Predstavljanje knjige će biti održano u Etnografskom muzeju u Beogradu (Studentski trg 13, Svečana sala na drugom spratu) s početkom u 13 časova.

    Danilo (Mlađen) Stanojević rođen je 26. decembra 1957. godine u Zbojštici (opština Užice). Osnovnu školu završio u Ljubanjama, srednju saobraćajno tehničku u Užicu. Radni vek (1978-2018) proveo je u „Vodoprivrednoj organizaciji Užice“, „TP. „Gradina“ – Užice i JKP “Gradska Toplana Užice“. Živi sa porodicom u Zbojštici. Više od tri decenije bavi se zavičajnom istoriografijom i rezultate svojih istraživanja u Arhivu Srbije, Istorijskom Arhivu Užice i na terenu objavljuje u stručnim časopisima Užičkom zborniku, Istorijskoj baštini, Požeškom godišnjaku, Zlatiborskom letopisu i Savindanu, časopisu Mileševskog kluba.

    Pored najnovije knjige (Stanovništvo Rujna) dosad je objavio sledeće knjige:

    Ljubanje i Zbojštica (monografija) (2003),

    Zlatiborci u vojsci kneževine Srbije 1815 - 1878. (2008),

    Stanovništvo Zlatibora u XVIII i prvoj polovini XIX veka (2013),

    Užičke kiridžije i rabadžije (2015).

    Sa Dragicom Matić koautor je Letopisa osnovne škole u Ljubanjama (1999).

    Autor je četiri knjige porodične monografije – rodoslovi:

    Topalovići iz Skržuti (2004),

    Sinđići u Staparima, Biosci i Ovčinji (2006),

    Stojanovići iz Krive Reke na Zlatiboru (2010) i

    Daničići iz Drežnika (2016).

    Dobitnik je oktobarske nagrade Grada Užica 2014. godine, za izuzetne rezultate i doprinos u proučavanju zavičajne istoriografije i antropogeografije.

    Sve knjige Danila Stanojevića, uključujući i najnoviju, dostupne su u Digitalnoj biblioteci Poreklo, kojoj pristup imaju članovi Društva Poreklo.

    The post Predstavljanje knjige Stanovništvo Rujna prema turskim defterima 1476-1604. godine (Etnografski muzej u Beogradu, 3.12.2019.) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Društvo srpskih rodoslovaca „Poreklo“  u saradnji sa Biološkim fakultetom Univerziteta u Beogradu organizuje novogodišnju akciju testiranja genetičkog praporekla, 20. decembra 2019. godine. Pozivamo sve zainteresovane da se prijave.

    Društvo je za ovu priliku obezbedilo veliki popust na testiranje. Umesto pune cene u iznosu od 13.000 dinara, samo 20. decembra 2019. cena testiranja biće 6.000 dinara! Uz ovaj iznos, potrebno je uplatiti i najmanje 500 dinara donacije za Srpski DNK projekat.

    Prijave za testiranje šaljite na dnk@poreklo.rs sa naznakom: Prijava za novogodišnju akciju DNK testiranja.

    Po prijemu prijave dobićete sve neophodne instrukcije (o mestu i vremenu održavanja testiranja, kao i podatke u vezi uplata).

    Članovi Društva srpskih rodoslovaca „Poreklo“ sa plaćenom godišnjom članarinom, mogu da predlože dva kandidata za testiranje po ceni od po 6.000 dinara. Za ove kandidate nije potrebna uplata donacije za Srpski DNK projekat.

    Napominjemo da se testira Y-DNK hromozom što znači da je moguće da se testiraju isključivo muškarci. Dobijeni rezultat je na 23 markera, a po dobijanju rezultata stručnjaci Srpskog DNK projekta daće tumačenje rezultata.

    Rezultati će biti objavljeni u tabeli Srpskog DNK projekta.

    Zahvaljujući genetičkoj genealogiji moguće je odgonetnuti tajne porekla pojedinaca i cele nacije. U dosadašnjem radu, Srpski DNK projekat je otkrio poreklo brojnih rodova i veliki su izgledi da, ukolio se testirate, saznate sa kim delite zajedničku genetiku.

    Budite i Vi jedan onih koji će na ovaj način saznati svoje poreklo.

    Dobro došli u svet genetičke genealogije!

    The post Veliki novogodišnji popust na DNK testiranje. Požurite, prijavite se! appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Prelovac (po knjizi Prelovce), opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj, tip sela, groblja i vode.

    Prelovce se nalazi u ravnici dreničkoj i pripada ravničarskom tipu sela. Prelovce ima seosku meraju, seosko kolektivno plandište za domaću stoku. Tu spada i seoski izvor Krom' i biges koji služi za napajanje domaće stoke i pranje rublja. Selo ima dva seoska groblja. Pominjem i starovremsko groblje zvano Vorre té' murtajé's. Skoro svaka seoska kuća ima u svome oboru bunar sa pijaćom vodom, koja služi za sve domaće potrebe. Rodovska gumna se nalaze pokraj okućnica.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Prelovce je imalo 103 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Prelovce je imalo 195 stanovnika, sa 12 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Prema ispitivanjima naselja i porekla stanovništva iz 1936. godine, selo Prelovce je imalo sledeće populacione stanje:

    A r b a n a s i:

    -Deliović, fis Beriš, 5 kuća. Ovaj rod je poreklom iz dreničkog sela Kožice, odakle su se doselile 2 kuće 1856. godine.

    -Nurović, fis Beriš, 4 kuće. Ovaj rod takođe vodi poreklo iz dreničkog sela Kožice, odakle je doseljena 1 kuća 1846. godine.

    -Avdulović, fis Beriš, 3 kuće. Ovaj rod isto tako vodi poreklo iz dreničkog sela Kožice, odakle je 1856. godine doseljena 1 kuća.

    Sva tri pomenuta roda pripadaju zajedničkom bratstvu Musol.

    Prema iznetome, u 1936. godini u Prelovcu je bilo arbanaških rodova: 3, sa 12 kuća.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, Prelovce je imalo 197 stanovnika, od toga 91 muških i 106 ženskih, sa 17 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Prelovac (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Radiševo, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Radiševo se nalazi u dolini Radiševske reke i po okolnim brdima pokraj reke. Pripada razbijenom visinskom tipu dreničkih sela, čiji je istodobno glavni predstavnik. U osnovi, to su razbijeni džemati, koji imaju nazive po najglavnijim rodovima ovoga naselja. Jedan deo sela nalazi se na kosi zvanoj Češljikovica.

    Groblja.

    Pored sela Radiševa nalazi se starovremsko groblje zvano Vorre magjupi. Pokraj sela Radiševa se nalazi i groblje srpskih vojnika iz 1912. godine, izginulih u Balkanskom ratu 1912. godine. Arbanasi to groblje nazivaju Vorre ashqertje. Pokraj sela se nalaze dva arbanaška groblja i jedno srpsko groblje, i ona su iz novijeg vremena. Na jednom nadgrobnom spomeniku u srpskom seoskom groblju piše natis: 1839. meseca septembra. Petar Lukovac. Prema narodnoj tradiciji ovaj Petar Lukovac je bio rodom iz Orahovca – Podrima, pa je prilikom dolaska kod svojih prijatelja u Radiševo kao gost umro pomenute godine, gde je i sahranjen.

    Radiševo je u starini imalo svoju seosku slavu, a to je bio Spasovdan, koju je napustilo.

    Vode.

    Pojedini rodovi imaju u okućnicama bunare sa pijaćom vodom, inače voda za piće uzima se sa brojnih izvora, dok se domaća stoka napaja uglavnom na Radiševskoj reci, kao i na planinskim izvorima, kojih ima u znatnom broju u ataru Radiševa.

    Zemlje i šume (srpske).

    Toponimi kod Srba u selu Radiševu imaju ove nazive: Radiševska reka, Lazovo, Veliko ravno, Češljika, Češma češljika, Ristina vodenica, Meskanjiv, Vukadinov laz, Srpsko groblje, Manoluša, Kladenac manoluša, Aleksića kladenac, Gvozdenov kladenac, Ljubov kladenac, Veselinov kladenac, Savov kladenac, Rajdub, Lazovića krst, Brdo Trojica, Pantovića breg, Brdo Stane Lazovića.

    Istorijat i prinosi.

    U katastarskom popisu oblasti Brankovića iz 1455. godine, navodi se selo Radiševo, sa 46 kuća. Od toga je bilo: 44 srpske, 1 vlaška i 1 arbanaška kuća.

    Prema navedenom popisu, Radiševo je imalo sledeću agrarnu proizvodnju: prinos od pšenice iznosio je 320 lukana, a spahijski dohodak 40 lukana. Prinos od ječma iznosio je 480 lukana, a spahijski dohodak je bio 60 lukana.Prinos od kapludže i grahorice j e iznosio 320 lukana, a spahijski dohodak 40 lukana. Prinos od graha iznosio je 200 akči, a spahijski dohodak 25 akči. Prinos od vrtova iznosio je 320 akči, a spahijski ušur 40 akči. Prinos od lana iznosio je 160 akči, a spahijski ušur 20 akči. Prinos od voća iznosio je takođe 160 akči, a spahijski ušur 20 akči. Prinos od hasa 15 stabala voćaka (svakako su to bila orahova voćna stabla). Iznosio je 240 akči, a spahijski dodatak 30 akči. Prinos od košnica pčela iznosio je 1200 akči, a spahijski dohodak 150 akči. Od dve vodenice potočare, i 1/5 od mlina prinos je iznosio 1200 akči, a spahijski dohodak 130 akči. Prinos od domaćih svinja iznosio je 240 akči, a resum na svinje je bio 30 akči, dok je selo imalo 480 svinja.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Radiševo je imalo 299 stanovnika.

    Prema popisu stanrvništva iz 1921. godine, Radiševo je imalo 123 stanovnika, sa 21 domaćinstvom.

    Poreklo stanovništva.

    U vreme ispitivanja naselja i porekla stanovništva u 1936. godini, u Radiševu je obitavalo sledeće stanovništvo:

    S p b i:

    -Petrović, pripadaju fisu Gaš, 1 kuća, slava Petrovdan, prislužuju Petkovicu. Ovo je starosedelački rod, koji se u starini zvao Devedžići, što im je sada bratstvenički naziv. U tursko feudalno doba bili su čifčije. Od ovoga roda 1 kuća se odselila u starini u Vranjsku Banju. Isto tako od ovoga roda se odselila 1 kuća 1879. godine, u selo Đake – Kosanica. Zatim, 1 kuća se odselila 1895. godine u selo Rudnik – Metohijski Podgor.

    -Pantović, fis Gaš, 3 kuće, pripadaju bratstvu Devedžića, slave Petrovdan, prislužuju Petkovdan. Od ovoga roda je 1 kuća odseljena 1905. godine u selo Krligate – Ibarski Kolašin, a 1927. godine 1 kuća u selo Rudnik – Metohijski Podgor.

    -Lazović, fis Gaš, 2 kuće, u starini su se zvali Jaćimovići, slave Petrovdan, a prislužuju Petkovicu. U Radiševu obitavaju od starine. Od ovoga roda su se odselile, 2 kuće u Kosovsku Mitrovicu 2 kuće 1920 godine.

    -Miljković, 2 kuće, slave Petrovdan, a prislužuju Petkovdan. U Radiševu žive od starine. Od ovoga roda je 1926. godine 1 kuća odseljena u Kosovsku Mitrovicu, a 1 kuća u Skoplje.

    -Jaćimović, 2 kuće, slave Petrovdan, a prislužuju Petkovdan. Od ovoga roda su odeljci Lazovići. Pripadaju starosedelačkom – starinskom srpskom stanovništvu u Radiševu.

    -Radojković, 1 kuća, slave Sv. Nikolu, a prislužuju Sv. Nikolu Letnjeg. Poreklom su iz okoline Kosovske Mitrovice, odakle su se doselili 1895. godine, su naseljeni su kao čifčije.

    -Marinković, 1 kuća, slave Petrovdan, prislužuju Petkovdan. Od starine su jerlije Srbi u Radiševu.

    -Vratčević, 1 kuća, slave Sv. Petku, a prislužuju Petkovicu. Doseljeni su 1895. godine iz oblasti Staroga Rasa.

    U Čačanskom okrugu pominje se 1832. godine Vulić Aleksić „iz sela Radiševa, Nahije vučitrnske“. Za njega se kaže da se nalazi u Čačanskom okrugu od januara 1832. godine, i da je bez putne „teskere“. Ranije je službovao — „pandurovao“, na srpsko-turskoj granici — Raška u Srezu studeničkom.

    A r b a i a s i:

    -Ajrizović, fis Gaš, 3 kuće. Starinom su iz Belog Polja Metohija. Odakle su se doselili 1805. godine. Od 3 brata ovoga roda, u početku XIX veka, 1 brat je ostao u Bijelo Polje, drugi se odselio u Suvo Grlo – Metohijski Podgor, a ovaj treći se doselio u Radiševo. Od ovoga roda iz Radiševa se odselila 1 kuća u doba Prvog svetskog rata u Kosovsku Mitrovicu.

    -Tairović, fis G aš, 3 kuće. Ovaj je rod odeljen od roda Ajrizovića. Od ovoga roda 2 kuće su se odselile y Arbaniju 1921. godine.

    -Selimović, fis Gaš, 5 kuće. Takođe su odeljci od roda Ajrizović.

    -Memetović, fis Gaš, 1 kuća. Od ovoga roda se 1 kuća odselila u Arbaniju 1921. godine.

    -Beković, fis Gaš, 1 kuća. Od ovoga roda je 1 kuća odseljena u Arbaniju 1921. godine.

    S r b i (kolonisti):

    -Milić, 1 kuća, slave Đurđevdan, prislužuju Sv. Iliju. Doseljeni su kao kolonisi 1924. godine iz Jasenovika – Ibarski Kolašin.

    -Vranić, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Doseljeni su kao kolonisi 1924. godine iz sela Kostreca — Metohijski Podgor.

    Nakon iznetoga, sleduje sledeći prikaz: u 1936. godini u Radiševu je bilo 8 srpskih rodova, sa 13 kuća jerlija Srba.

    Arbanaških rodova je bilo: 5 rodova sa 13 kuća.

    Kolonista Srba je bilo: 2 roda, sa 2 kuće.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, Radiševo je imalo 239 stanovnika, od toga 119 muških i 120 ženskih, sa 32. kuće.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Radiševo (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Rakitnica, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Rakitnica se nalazi na brežuljkastom zemljištu dreničkog pobrđa, a pripada džematskom dreničkom tipu sela, čije su mahale razređene. Bašte i rodovska guma nalaze se u okućnicama, ili do ovih.

    Groblja.

    Rakitnica ima seosku ugrinu i šumu, kao i tri groblja, koja se nalaze pokraj sela. Do Rakitnice se nalazi i jedno selo starosrpsko groblje, koje se naziva albanski: Vorre té' shkijeve.

    Vode.

    U selu ima znatan broj izvora i česama, a pored toga veći broj kuća ima u svojim okućnicama i bunare sa pijaćom vodom. Domaću stoku napajaju na izvoru zvanom Pojilo, gde se uglavnom i rublje pere.

    Ime i ostali podaci.

    Prema narodnoj tradiciji, selo je dobilo ime po nekome Raki, koji je tu obitavao u staro vreme. Naporedo sa tim, postoji i predanje da je selo dobilo to ime po toponimu njivi, koja ima to ime.

    Prema popisu stanovništva iz 1914. godine, Rakitnica je imala 198 stanovnika.

    Prema statističkim podacima iz 1921. godine, Rakitnica je imala 840 stanovnika, sa 90 kuća.

    Poreklo stanovništva.

    Prema proučavanjima iz 1936. godine u Rakitnici su obitavali sledeći rodovi:

    A r b a n a s i:

    -Dijak, fis Beriš, 8 kuća. Pripadaju bratstvu Gecić. Njihov predak Marko, prešao je iz hrišćanstva u islam 1716. godine.

    -Durmiš, fis Beriš, 12 kuća. Ovaj rod je takođe domorodačko srpsko stanovništvo, čiji su preci oko 1735. godine, iz hrišćanstva prešli u islam, a potom se vremenom poarbanasili. Od ovoga roda 1920. godine 3 kuće su se odselile u Arbaniju.

    -Ajrović, fis Beriš, 9 kuća. Ovaj rod vodi poreklo od bratstva Gecića, to su Srbi jerlije, koji su prešli u islam u XVII veku, zatim se poarbanasili.

    -Čark, fis Kuč, 4 kuće. Ovaj rod vodi poreklo iz dreničkog sela Poljanca, odakle su se doselili 1856. godine, a pripadaju bratstvu Osman Gusija. Starinom su od Gusinja, odakle su doseljeni u Drenicu 1825. godine.

    Prema iznetome u 1936. godini u Rakitnici je bilo arbanaških rodova: 4, sa 33 kuće. Od toga su 3 roda, sa 29 kuća srpskoga porekla, koji su iz hrišćanstva prešli u islam, a potom se poarbanasili.

    Prema popisu stanovništva u 1948. godini, Rakitnica je imala 375 stanovnika, od toga 186 muških, i 189 ženskih, sa 56 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Rakitnica (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Rezala (po knjizi Rezalo), opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Rezalo se nalazi na brdovitim zaravnima i kosama dreničkog pobrđa, a pripada džematskom tipu dreničkih sela, sa razređenim mahalama. Rodovska gumna i bašte nalaze se u okućnicama.

    Vode.

    Skoro svaka kuća ima bunar sa pijaćom vodom u svojoj okućnici, a uz to u selu ima i nekoliko česama. Svaka seoska mahala ima svoj mahalski bunar, koji je seoska zajednička svojina, na kojima se pere rublje i napaja domaća stoka. Za te svrhe služi i voda sa Rezalskog potoka.

    Starine u selu i groblja.

    Seoska groblja su uz samo selo, raspoređena na šest mesta, u blizini mahala. Rezalo ima zajedničku seosku meraju i zajedničku seosku šumu.

    Do Rezala se nalazi starovremsko groblje zvano Vorre ga murtajve.. Do sela se nalaze i tragovi starovremskog grada, koji narod naziva Gradin. U ataru sela, pored seoskog naselja nalazi se i groblje zvano Vorre ga Magjupéve.

    Istorijat i prihodi.

    Prema katastarskom popisu oblasti Brankovića iz 1455. godine, navodi se selo Rezali, sa 10 kuća. To je danas dreničko selo Rezalo. U pomenutom popisu navodi se samo prinos od vinograda, koji je iznosio 300 čabrova, sa spahijskim ušurom od 30 čabrova. Ostali agrarni prinosi se ne navode, jer je svakako od toga selo bilo oslobođeno.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Rezalo je imalo 654 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Rezalo je imalo 634 stanovnika, sa 68 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Prema proučavanjima naselja i porekla stanovništva u narodu iz 1936. godine u Rezalu su obitavali sledeći rodovi:

    A r b a n a s i:

    Svi arbanaški rodovi y selu pripadaju zajedničkom fisu Gaš. Uz to, sve stanovništvo se deli u tri bratstva: Marković, Matović i Gerić. To su bila u staro doba tri starosedeoca Srbina, po krvnom srodstvu braća. Početkom XVII veka iz pravoslavne vere su prešli u islam, a potom su se i poarbanasili.

    Ronđa Matović deli se u ove rodove:

    -Kotilo Selimović, 6 kuća. Od ovoga roda odselila se 1911. godine, 1 kuća u dreničko selo Mokramalj. Zatim 1916. godine odselila se 1 kuća isto u dreničko selo Vrbovce, te 1917. godine, odselila se 1 kuća u selo Nekovce — Podrima.

    -Kotilo Pajazitović, 9 kuća.

    Ovu ronđu nazivaju i imenom Ahmetović.

    Ronđa Marković deli se u sledeće rodove; a poznata je i kao bratstvo Zabelović:

    -Kotilo Rukol, 6 kuća.

    -Kotilo Dakol, 10 kuća.

    -Kotilo Istrafović, 4 kuće.

    -Kotilo Suljović, 7 kuća.

    -Kotilo Isljamović, 5 kuća.

    -Kotilo Aliović, 6 kuća.

    -Kotilo Maljović, 4 kuće.

    -Kotilo Akalović — Hakolt, 5 kuća.

    -Korilo Dergut, 7 kuća.

    Ronđa Gerić, sačinjavaju je ovi rodovi:

    -Kotilo Rustemović, 5 kuća.

    -Kotilo Saliović, 17 kuća.

    -Kotilo Arulović, 17 kuća.

    Prema iznetome, u 1936. godini u selu Rezalu je bilo arbanaških rodova:

    I bratsvo Matović ima 2 roda, sa 15 kuća.

    II bratstvo Marković ima 9 rodova, sa 54 kuće.

    III bratstvo Gerić ima 3 roda, sa 29 kuća.

    Svega rodova 14, sa 98 kuća.

    Veoma interesantan priraštaj ovih bratstva, za istovetan istorijski period, zajedničkog porekla, istog fisa, u istom seoskom naselju, današnjih arbanaških rodova, srpskoga porekla u starini.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, Rezalo je imalo 937 stanovnika, od toga 489 muških i 448 ženskih, sa 108 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Rezala (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva varoši Srbica, opština Srbica – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj naselja.

    Srbica je jedino varoško naselje u predelu Drenici u današnje vreme, a nalazi se u neposrednoj blizini reke Kline, na domaku druma Kosovska Mitrovica — Peć.

    Postanak naselja.

    Kao kolonističko naselje Srbica je osnovana 1924. godine, otkad postaje i sedište Sreza dreničkog, koji se do toga vremena nalazio smešten u manastiru Devič, njegovim konacima.. Srbica je podignuta po planu, a pruža se s obe strane puta koji vodi od sela Gornje Kline prema Lauši i manastiru Devič, na talasastom brežuljkastom zemljištu dreničkog pobrđa.

    Vode.

    U Srbici ima jedan kolektivan varoški bunar, dok skoro svaka kuća u svome dvorištu ima bunar, odakle se stanovništvo snabdeva vodom za piće i druge domaće potrebe. Domaća stoka se uglavnom napaja pijaćom vodom na reci Klini, na kojoj se i rublje pere.

    Ostali podaci o naselju.

    U razdoblju između minula dva svetska rata, u Srbici je postojalo nekoliko nadleštava, kao: seosko načelstvo, poreska uprava, pošta, osnovna škola, poljoprivredni rasadnik, opštinska uprava, sreska zdravstvena služba i slično.

    Nakon minulog Drugog svetskog rata Srbica je doživela  ogroman napredak, kako u pogledu porasta populacije, tako i u komunalnom, društvenom i ekonomskom pogledu. Naime, u to vreme je Srbica imala znatan broj raznovrsnih ustanova kao što su: dom kulture, Dom narodnog zdravlja, nepotpuna gimnazija, zadružno poljoprivredno dobro, državno poljoprivredno dobro, parni mlin i tome slično, a uz to y Srbici se održava jedared nedeljno pazarni dan.

    Groblja i drugi  toponimi.

    Uz ovo varoško naselje, od njegovog osnivanja nalazi se pravoslavno groblje, prema podacima albanskog stanovništva iz sela Lauša i Kline, toponimi varošice Srbice imaju ove nazive: Nash Hug, Prehod, Ball té' tsive, Rimjak :“ madh, Rimjak i vogil, Vorri i magjupve, Guri aspreve, (po predanju tu su izrađivane u starini turske važne aspre), Rej prané'.

    Kolonističko varoško naselje Srbica, slavi Sv. Vasilija Ostroškog, a y tom slavlju pridružuje joj se i Novo Selo.

    Poreklo stanovništva.

    U vreme mojih proučavanja naselja i porekla stanovništva u 1936. godini u Srbici je obitovalo sledeće stanovništvo:

    Srbi i Crnogorci (kolonisti):

    -Krstović, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prislužuju Sv. Iliju. Kolonističko stanovništvo u Srbici, dogovorno je napustilo proslavljanje druge slave – prislužbe, jer se složilo da se obavlja samo proslavljanje jedne krsne slave. Poreklom su iz Novog Sela kod Spuža u Crnoj Gori, a starinom su Katunjani.

    -Dimić, 1 kuća, slave Sv. Petku. Ovaj rod održava i prislužbu Sv. Petku Trnovu. Kao kolonisti naselili su se 1928. godine iz Kosovske Mitrovice, a starinom su iz Banjske na Kosovu.

    -Bazović, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja. U starini su slavili Sv. Stefana Dečanskog, koju su slavu napustili. Prislužba im je bila Đurđevdan. Ovde su doseljeni iz Lipova — Podgorica, starinom su Drobnjaci.

    -Burić, 2 kuće, slave Sv. Arhanđela Mihaila, a prisluživali su Sv. Iliju. Doseljena je 1 kuća iz Zagrade — Cetinje, pripadaju Katunjanima.

    -Popovac, 3 kuće, slave Sv. Nikolu. Doseljena je 1 kuća, a deoba je nastala u Srbici. Poreklom su iz Vlaške kod Bileće.

    -Vuković, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja. Poreklom su iz Mekih Gruda kod Bileće.

    -Skočević, 1 kuća, slave Sv. Simeona – Simondan. Ovde su doseljene 2 kuće iz Mekih Gruda — Bileća, pa je 1 kuća odseljena 1929 u Čubrelj – Drenica.

    -Trklja, 1 kuća slave Sv. Arhanđela Mihaila, a prisluživali su Sv. Iliju. Doselili su se iz Broćanca – Nikšić, starinom su Čevljani.

    -Kovačević, 4 kuće, slave Đurđevdan, prisluživali su Đurđic. Poreklom su iz Miločana – Nikšić, a starinom su Grahovljani.

    -Babić, 2 kuće, slave Đurđevdan, prisluživali su Sv. Iliju. Poreklom su iz Kaludre u Vasojevićima.

    -Mališić, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, a priskuživali su Sv. Alesandra. Poreklom su iz Vinicke u Vasojevićima.

    -Dabetić, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prislužuju Sv. Alesandra, poreklom su iz Slacka u Vasojevićima.

    -Milović, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, a prisluživali su Sv. Alesandra. Poreklom si iz Peovca u Vasojevićima.

    -Martinović, 2 kuće, slave Sv. Jovana Krstitelja, prisluživali su Malu Gospojinu. Doseljena je 1 kuća, a deoba roda je nastala u Srbici. Poreklom su iz Brezovika – Nikšić, a starinom su Bajice.

    -Čurović, 1 kuća, slave Sv. Nikolu, prisluživali su Đurđevdan. Poreklom su iz Tušilja kod Šavnika, starinom su Uskoci.

    -Zarubica, 1 kuća, slave Đurđevdan, prisluživali su Sv. Arhanđela Mihaila. Poreklom su iz Godijelja, kod Šavnika, a starinom su Drobnjaci.

    -Raičević, 1 kuća, rimokatoličke su veroispovesti. Poreklom su iz Krivog Puta u Hrvatskom primorju – Sinj.

    -Samardžić, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja, prisluživali su Malu Gospojinu. Poreklom su iz Rudina Nikšićkih, starinom su Krivošije.

    -Božović, 1 kuća, slavi Sv. Luku, prisluživali su Verige Sv. Petra. Poreklom su iz Miločana – Nikšić, starinom su Piperi. U starini slavili su Mitrovdan, pa su tu slavu batalili u Miločanima, jer u tom naselju tu slavu niko nije slavio, pa su im „dosađivali“, gosti, te iz ekonomskih razloga ostave staru slavu, a uzmu drugu, koju je slavio veći broj stanovništva toga sela. Na ovom primeru vidi se menjanje krsne slave iz ekonomskih razloga.

    -Lalović, 1 kuća, slave Sv. Aćima i Anu. Poreklom su iz Miločana – Nikšić, prisluživali su Sv. Cara Konstanrtina i Caricu Jelenu. Starinom su iz Gacka.

    -Obradović, 1 kuća, slave Martindan, poreklom su iz Pljevalja.

    -Jargić, 1 kuća, slave sv. Vračeve Kuzmana i Damljana, poreklom su iz Vučitrna.

    -Bojčević, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, poreklom su iz Podgorice, starinom su Piperi.

    -Kostić, 1 kuća, slave Sv. Nikolu, prisluživali su Legnjeg Sv. Nikolu, poreklom su iz Đakovice.

    -Eraković, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prisluživali su Sv. Panteliju, poreklom su iz Tupana u Banjanima kod Bileće.

    -Pantović, 1 kuća, slave Sv. Nikolu, poreklom su iz Knića u Gruži.

    -Simić, 1 kuća, slave Kralja Dečanskog — Mratindan, poreklom su iz Gledinja — Kruševac.

    -Spasić, 1 kuća slave Sv. Arhanđela Mihaila, poreklom su iz Starog Momčilova – Prokuplje.

    -Madžić, 1 kuća, slave Lazarevu Subotu, poreklom su iz Prizrena.

    -Čizmić, 1 kuća, slave Đurđevdan, poreklom su iz Kostajnice na Kordunu – Lika.

    -Orlović, 1 kuća, slave Đurđevda, prisluživali su Sv. Nikolu, poreklom su iz Gornjeg Strmca u Ibarskom Kolašinu.

    -Milošević, 1 kuća.

    Prema iznetome u Varošici Srbici u 1936. godini, bilo rodova: 32 srpskih i crnogorskih, sa 41 domaćinstvom, uz to bio je i 1 rod sa jednim domaćinstvom hrvatske narodnosti.

    Pored navedenih starosedelačkih kolonističkih rodova u Srbici, je bilo i raznih drugih familija i rodova, raznih zanimanja, kako činovničkih, tako i trgovačkih, koji su obavljali svoja zanimanja idući „trbuhom za kruhom“.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, Srbica je imala 454 stanovnika, od toga 249 muških i 205 ženskih, sa 138 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, varoš Srbica appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Sedlare, opština Lipljan – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Sedlare pripada džematskom zgusnutom tipu seoskih naselja u Drenici. Jedan džemat je udaljen od centralnih seoskih kuća oko 300 m. U tom prostoru nalazi se seosko groblje. Sedlare se nalazi u podnožju brda, na ravnici zvanoj rravshi. Kroz selo protiče potok koji se zove Gryka Sedllarit.

    Vode i ime selu.

    Znatan broj seoskih kuća imaju bunare sa pijaćom vodom y svojim okućnicama, a u selu se nalazi i seoska česma. Znatna pažnja se poklanja navodnjavanju zemljištva, koje se obavlja žrebom, a red navodnjavanja traje 24 časa.

    U planini Lipovici Sedlare ima seosku šumu na Kodra e hijas. Skoro sva sedlarska domaćinstva imaju privatne zabrane u Lipovici.

    U narodu se ime sela tumači tako, što se smatra da su se u starini stanovnici ovoga sela bavili sedlarskim zanatom, po čemu je usledilo ime selu.

    Verski objekti, groblja i drugi toponimi.

    Sedlare ima džamiju, a džamije se nalazi groblje roda Odžović, te i ostalih seljana, koji prilogom džamiji obezbede sebi za života grob pored džamije. Do sela ima jedan usamljen grm, za koji se priča daje tu sahranjen neki seljak iz sedlara, koji je želeo da mu bude grob u blizini rodovske kuće.

    U blizini Sela Sedlara je toponim Zoma kaurrit. Pokraj ovoga je toponim a'hes, sa temeljima starovremske zgrade. Iznad Sedlara je klisura i tu se nalazi Guri shpum. Ovaj šuplji kamen ima znatnu ulogu u magiji i religiji seljaka ovoga kraja. Naime, ko boluje od groznice, običava se da se provuče tri puta kroz taj kamen, uvek nadesno. I u blizini su i toponimi: Kisha i Lugu i Kishés.

    Istorijat i prinosi.

    U katastarskom popisu oblasti Brankovića iz 1455. godine, navodi se selo Sedlar, sa 74 kuće. To je današnje selo Sedlare u predelu Drenici. U tome popisu navodi se sledeće poljoprivredno – agrarno stanje. Naime, prinos od pšenice iznosio je 960 lukana, a spahijski dohodak 120 lukana. Prinos od ječma i zobi iznosio je 880 lukana, a spahijski dohodak je bio 110 lukana. Prinos od kapludže je iznosio 320 lukana, a spahijski dohodak 40 lukana. Prinos od raži i drugog bio je 192 lukana, a spahijski dohodak 24 lukana. Prinos od vrtova je iznosio 1200 akči, a spahijski ušur 150 akči. Prinos od lana je iznosio 960 akči, a spahijski ušur 120 akči. Prinos od belog luka je iznosio 16 akči, a spahijski ušur 2 a.kče. Prinos od košnica pčela iznosio je 960 akči, a spahijski dohodak 120 akči. Prinos od 6 mlinova iznosio je 4720 akči, a spahijski dohodak 590 akči. Prinos od domaćih svinja iznosio je 960 akči, a spahijski resum 120 akči, dok je selo imalo 1920 svinja.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Sedlare je imalo 460 stanovnika.

    Prema popisu stanovnika iz 1921. godine, Sedlare je imalo 483 stanovnika, sa 70 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Prema proučavanjima naselja i porekla stanovništva iz 1935. godine, Sedlare je imalo sledeće populaciono stanje:

    Arbanasi:

    Još u srednjovekovno doba Sedlare je bilo znatno seosko naselje u predelu Drenici. Godine 1485. iselio se iz Sedlara rod Bižići, a iza njih je ostalo u naselju svega nekoliko desetina, srpskih kuća. Iz Sedlara su Bižići prebegli u Nikšić, gde su se zadržali oko 100 godina živeći u Crnoj Gori. Iz Nikšića su zatim prebegli u Kotare, a odatle se naseljavaju u Barčug kod Gline.

    Za celu jednu mahalu u Sedlarima postoji predanje da su poreklom Srbi, koji su u starini iz pravoslavlja prešli u islam, a potom se vremenom i poarbanasili, a to se odnosi na mahalu Tafić. Selo Sedlare pripada fisu Šalj.

    -Memetović, 9 kuća. Starinom su Srbi, koji su iz pravoslavlja prešli u islam.

    -Mejzinović, 15 kuća. Ovaj rod čini zajedničko bratstvo sa rodom Memetović, od kojih se odvojio 1785. godine.

    -Ramović, 12 kuća. To je najstariji rod u Sedlare, a svi arbanaški rodovi srpskoga porekla, ponikli su iz ovoga roda.

    -Šamol, 8 kuća.

    -Odžović, 5 kuća, Poreklom su iz Arbanije, od Budžaja, odakle su se doselili u Sedlare 1715. godine. prema narodnoj tradiciji kod ovoga roda, u to vreme kada se ovaj rod Odžovića doselio u Sedlare je bilo 12 srpskih kuća starosedelaca – jerlija. U vreme Malić–pašine vladavine na Kosovu krajem XVIII i početkom XIX veka, u sedlaru su bila četiri brata od roda Odžovića, koji su pali u nemilost kod Milić–paše. Od pašinog zuluma, oni prebegnu u predeo Lab i nastane se u selo Orlane. Posle pogibije Malić-paše 1809. godine, u borbi sa srpskim ustanicima iz Prvog ustanka na Kamenici kod Niša, dva brata od roda Odžovića su ostala u Orlane, a dva su se vratila u Sedlare. Kada su se po drugi put Odžovići nastanili u Sedlare, dotadašnje srpsko stanovništvo već je bilo primilo islam, a potom se vremenom i poarbanasilo živeći u islamu i simbiozi sa Arbanasima. Rod Odžovića je pobegao iz Arbanije zbog krvne osvete i doselio se u Drenicu. Prema rodovskoj tradiciji, zbog te krvi, potražile su ih turske vlasti iz Arbanije preko Malić-paše, koji im je zapalio kuće i raselio ih iz Sedlara, odakle su prebegli u Lab. U Labu ih opet pronađu ljudi Malić-paše, opkole im kuće i pohvataju ih na besu, ali besu ne održe, već sve ljude poubijaju, a samo žene i decu ostave u životu. Jedno dete iz njihova roda, otide potom u Skoplje, gde uspe da izuči školu za hodžu. Potom se vrati u Orlane, uzme svoju majku i jednog brata od strica i ostalu familiju od dva brata od strica, pa sa njima se vrati u Sedlare, gde postane hodža. Od tada se ovaj rod preziva Odžović.

    Za arbanaško stanovništvo u selu Rakitnici u Labu, navodi se da je srpskog porekla „Zovu se Kujundžići, starinom su iz Metohije, a doseljeni su iz sela Sedlara u Drenici, gde su primili islam pri doseljavanju početkom XIX veka“.

    Prema navedenome, u 1935. godine, Sedlare je imalo sledeće arbanaško stanovništvo: rodova 5, sa 49 kuća. Od toga je srpskoga porekla: 4 roda, sa 44 kuće, a ovi rodovi su se u starini poarbanasili.

    Prema popisu stanovništva stanovništva iz 1948. godine, Sedlare je imalo 733 stanovnika, od toga 378 muških i 355 ženskih, sa 103 domaćinstva.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Sedlare (Lipljan) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Srednja Klina, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i top sela.

    Srednja Klina – Klina e Mesme, nalazi se u dreničkoj ravnici, pored reke Kline i pripada džematskom tipu zbivenih dreničkih seoskih naselja. Pored sela nalazi se brdašce zvano Ruga tepza.

    Srednja Klina ima zajedničku seosku šumu i meraju. Do sela se nalaze 2 groblja.

    Vode i ostali podaci o selu.

    Za pranje rublja i napajanje domaće stoke, seljaci ovoga sela, služe se vodom sa reke Kline, dok pijaću vodu dobijaju iz seoskih bunara, koje ima skoro svako domaćinstvo. Ta se voda upotrebljava i za ostale domaće potrebe.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine Srednja Klina je imala 378 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine Srednja Klina je imala 189 stanovnika, sa 29 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Prema ispitivanjima naselja i porekla stanovništva iz 1936. godine, u Srednjoj Klini je obitavalo sledeće stanovništvo.

    Arbanasi:

    -Hodić, fis Gaš, 6 kuća. Poreklom su iz Donje Kline, odakle se doselila 1 kuća 1816. godine. Vlaškoga su porekla i prešli su iz pravoslavlja u islam u prvoj polovini XVII veka, a potom su se vremenom i poarbanasili. Od ovoga roda tri kuće su odseljene u Arbaniju iz Srednje Kline.

    -Kadrijević, fis Mzez, 3 kuće. Poreklom su od vlaških stočara nomada iz Metohije. Godine 1835. od ovoga roda je doseljena 1 kuća u Srednju Klinu. Preci ovoga roda prešli su iz pravoslavlja u islam, krajem XVII veka.

    -Brabonić, fis Gaš, 1 kuća. Poreklom su iz sela Brabonića — Kosovo, odakle su se doselili 1918. godine.

    -Osić, fis Gaš, 1 kuća. Godine 1895. doseljeni su iz Gornje Kline, gde imaju srodnike istoimenog roda. Starinom su iz Azije, odakle su doseljeni krajem XVIII veka kao stočari nomadi.

    -Bošnjak, fis Kuč, 3 kuće. Godine 1886. su doseljeni iz sela Vaganice — Kosovska Mitrovica. Rod vodi poreklo iz okoline Rožaja – Crna Gora.

    S r b i:

    -Milović, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prislužuju Sv. Iliju. Ovaj je rod naseljen na kupljenu zemlju iza Prvoga svetsoga rata, iz sela Pegkovića — Grahovo u Hercegovini.

    Kolonisti:

    -Jakšić, 3 kuće, slave Sv. Petku Paraskevu, prislužuju Mrklu Petku. Kao kolonisti doseljeni su u Srednju Klinu iz sela Jasenovika u Ibarskom Kolašinu. Starinom su iz Crne Gore.

    -Mihajlović, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja. Kao rodovsku zavetinu svetkuju Prvu nedelju po Petkovdanu. Doseljeni su kao kolonisti iz sela Buba, u Ibarskom Kolašinu, A starinom su Vasojevići.

    -Milivojević, 2 kuće, slave Đurđevdan, prislužuju Sv. Iliju. Kao kolonisti su doseljeni iz Veljeg Brijega, u Ibarskom Kolašinu, a starinom su iz Crne Gore.

    Prema iznetome, u 1936. godini u Srednjoj Klini su bili:

    Arbanasi: 5 rodova, sa 14 kuća. Od toga 2 roda, sa 9 kuća su vlaškoga porekla, koji su iz pravoslavlja prešli u islam, a zatim se i poarbanasili.

    Srbi: 1 rod sa 1 kućom, kupljeno imanje.

    Srbi kolonisti: 3 roda, sa 6 kuća.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine Srednja Klina je imala 294 stanovnika, od toga 141 muških i 153 ženskih, sa 41 kućom.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan

    The post Poreklo prezimena, selo Srednja Klina (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Stankovce (po knjizi Stankovac), opština Glogovac – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Stankovac pripada džematskom tipu sela, čiji su džemati razređeni jedan od drugog, sa primesom razbijenosti. U starini selo se nalazilo na brežuljkastom zemljištu, nešto visočije od današnjeg položaja, pored seoske česme. Zbog podvodnog zemljišta, selo se preselilio na brdašcu Dreničke površi. Rodovska gumna se nalaze do okućnice, a mestimično i u okućnicama.

    Groblja.

    Do sela se nalazi starovremsko groblje zvano Vorre kg krushqeve. O tom groblju u Arbanasima ovoga sela postoji sledeća tradicija: U staro vreme sreli su se svatovi dve svadbe, na seoskom putu, pa su se međusobno oružjem potukli i u krvavoj borbi svi su izginuli, i tu su sahranjeni.

    U narodu se veruje, daje u starini bio običaj, da se svatovi uvek potuku, ako se sretnu na putu.

    U Stankovcu se nalazi starovremska česma, zvana Kroni mretit. O toj česmi postoji kod arbanasa sledeća legenda: U staro doba, nigde u blizini ovoga sela nije bilo vode. Kad je bio Kosovski boj 1389. godine, naiđe tuda turski sultan Murat, pa kako mu je vojska mnogo bila žedna, izvadi sablju, zamahne njome i udari po jednom kamenu iz kojeg je odmah potekla voda. Tako je postala česma Kroni mretit.

    Selo Stankovce ima nekoliko groblja. Tako, mahala Đurašin ima groblje u selu Koratici, sa kojim se graniči. Glavno seosko groblje nalazi se pokraj sela. Uz to jedna mahala ima posebno svoje groblje u svome mahalskom ataru.

    Srbi kolonisti u 1935. godini nisu imali još svoje seosko groblje.

    Vode i ostali podaci o selu.

    Pored nekoliko česama selo Stankovac ima i znatan broj rodovskih bunara, koji se nalaze u okućnicama rodovskim. Stankovac ima svoju seosku šumu, na koju imaju podjednaka prava svi seljani ovoga sela.

    Prema statističkim podadima iz 1914. godine Stankovac sa zaseokom Jurišince, imao je 307. stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Stankovac je imao 275 stanovnika sa 40 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Prema mojim proučavanjima naselja i porekla stanovništva, u 1935. godini, Stankovac je imao sledeći broj rodova:

    A p b a n a s i:

    -Isufović, fis Šalj, 11 kuća. Poreklom su iz Šalje, Arbanija, odakle se doselila 1 kuća, 1685. godine. Smatraju se među najstarije rodove ovoga sela.

    -Ajazović, fis Šalj, 1 kuća. Ovaj rod pripada grupi starijih rodova ovoga sela. Poreklo vode iz Arbanije iz predela Šalj, odakle se doselila 1 kuća 1715. godine, nasilno se useljavajući. Kasnije su kupili zemlju od nekoga Hadži Ajdar – Gega iz Đakovice, feudalnog gospodara ovoga sela. Od ovoga roda 1 kuća je odseljena 1929. godine u Đakovicu.

    -Ramović, fis Šalj, 11 kuća. Poreklom su iz predela Šalje – Arbanija, odakle se doselila 1 kuća 1715. godine.

    -Pirak, fis Šalj, 4 kuće. Doseljeni su iz Pire — Arbanije, 1805. godine, a doselila se 1 kuća. Od ovoga roda 1 kuća se odselila u Arbaniju 1928. godine. Po tradiciji rod se naselio na „batal“, imanje.

    -Vujanovo, fis Krasnić, 3 kuće, muhadžiri. Poreklom su iz Vujanova – Pusta Reka, odakle se 1 kuća doselila 1879. godine.

    -Višesel, fis Krasnić, 2 kuće, muhadžiri. Poreklom su iz sela Domaneka u Drenici, odakle su se 1735. godine preselili u Toplicu. Iz Toplice su 1879. godine, prešli y Kišnu Reku, a odatle u Stankovac 1915. godine, kojom prilikom je doseljena l kuća.

    -Đoš, fis Šalj, 4 kuće. Starinom su iz Orahovca, odakle su doseljeni 1835. godine, a doselila se 1 kuća. Od ovoga roda 1 kuća je ostala u Orahovcu, a 1 kuća se odselila u Đakovicu.

    -Nišor, fis Bitić, 1 kuća. Ovaj se rod doselio u Stankovac 1930. godine iz dreničkog sela Donje Fuštice, i često se seljakalo kroz drenička sela, zanimajući se zemljoradnjom na čiflačkim imanjima.

    -Lauta, fis Keljman, 1 kuća. Ovaj je rod doseljen 1835. godine iz dreničkog sela Koračice, odakle ih je selo proterale.

    -Došljak, fis Šalj, 1 kuća. Ovaj roda se doselio u Stankovac 1860. godine iz kosovskog sela Slatine.

    -Konjuša, fis Sop, 1 kuća, muhadžiri. Starinom su iz Arbanije, a doseljeni su iz Konjuše u Toplici prvo na Kosovo, a sa Kosova kao domazet njihov predak je došao u Stankovac.

    -Brestovce, fis Krasnić, 2 kuće, muhadžiri. Doseljena je 1 kuća 1879. godine iz Brestovca — Leskovac.

    C i g a n i (Mađupi):

    -Savrov, fis Šalj, 1 kuća. Doseljeni su 1855. godine iz Savrova — Prizren.

    -Maković, fis Krasnić, 1 kuća. Doseljeni su 1925. godine iz Batusa na Kosovu.

    S r b i (kolonisti):

    -Bodić, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja, a prislužuju Sv. Jovana Letnjeg. Doseljeni su iz Novog Adžibegovca – Smederevo posle Prvog svetskog rata kao kolonisti. Starinom su iz predela Binač Morave kod Gnjilana.

    -Ignjatović, 1 kuća, slave Sv. Dimitrija. Kao kolonisti su doseljeni 1928. godine iz Selevca — Smederevo. Starinom su sa Kosova.

    -Kugler, 1 kuća, slave Sv. Stevana, prislužuju Sv. Stevana Letnjeg. Poreklom su iz Pančeva, odakle su doseljeni 1934. godine i u to doba prešao y pravoslavlje iz katoličanstva, a slave je primio od ženinog roda.

    -Petković, 1 kuća, slave Sv. Dimitrija. Doseljeni su iz Selevca — Smederevo, 1928. godine. Starinom su sa Kosova.

    Prema iznetome u 1935. godini u Stankovcu je bilo sledeće populaciono stanje:

    Arbanaških rodova je bilo: 12, sa 48 kuća.

    Cigana Mađupa je bilo: 2 roda, sa 2 kuće.

    Srba kolonista je bilo: 4 roda, sa 4 kuće.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine Stankovac je imao 538 stanovnika, od toga 280 muških i 258 ženskih, sa 21 kućom.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Stankovce (Glogovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Staro Čikatovo, opština Glogovac – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Staro Čikatovo se nalazi na kosama i bilima dreničkog pobrđa, a pripada džematskom tipu dreničkih sela, čije su mahale razređene.

    Vode.

    Staro Čikatovo ima seosku meraju, kolektivnu šumu i zajedničku seosku česmu, odakle se seljani snabdevaju vodom za piće i druge domaće potrebe, kao i za napajanje domaće stoke. Uz to, znatan broj seoskih kuća ima u okućnicama bunare, iz kojih se snabdevaju vodom za piće i druge potrebe. U selu ima i nekoliko izvora, na kojima se napaja domaća stoka. Rodovska gumna su mahom u seoskim okućnicama.

    Groblja.

    U seoskom groblju ima nekoliko starovremskih grobova, koje Albanci seljani iz Starog Čikatova, nazivaju imenom: Vorre té'janicaréve.

    Zanimanje stanovništva.

    Stanovništvo Starog Čikatova bavi se zemljoradnjom i stačarstvom, kao glavnim zanimanjem, a uz to znatna mu je privredna grana i goroseča, koju ponajviše izvozi na tržišta u Prištini, Lipljanu i Kosovu Polju.

    Istorijat i prinosi.

    Koliko mi je poznato dreničko selo Čikatovo pominje se prvi put u našoj istoriji 1314. godine. Naime, te godine je polovinu sela Čikatova imao neki Dobrosav Grbida, kada je ovo naselje srpski kralj Milutin priložio svojoj zadužbini Banjskoj.

    U katastarskom popisu oblasti Brankovića iz 1455. godine, pominje se selo Čikatovo, sa 20 kuća.“ Danas je to dreničko selo Staro Čikatovo, za koje se u pomenutom popisu oblasti Brankovića navodi sledeća agrarna proizvodnja. Naime, prinos od pšenice iznosio je 200 lukana, a spahijaski dohodak 25 lukana. Prinos od ječma i zobi iznosio je 160 lukana, a spahijski dohodak 20 lukana. Prinos od kapludže bio je 256 lukana, a spahijski dohodak 25 lukana. Prinos od kapluđe bio je 256 lukana, a spahijski dohodak 32 lukana. Prinos od prosa iznosio je 32 lukana, a spahijski dohodak 4 lukana. Prinos od baklje iznosio je 16 lukana , a spahijski dohodak 2 lukana. Prinos od grahorice iznosio je160 akči, a spahijski dohodak 20 akči. Prinos od vrtova iznosio je 160 akči, a spahijski ušur 20 akči. Prinos od lana iznosio je 40 akči, a ušur 5 akči. Prinos od voća iznosio je 80 akči, a ušur je bio 10 akči. Prinos od vinograda iznosio je 50 čabrova, a ušur 5 čabrova. Prinos od košnica pčela bio je 80 akči, a spahijski dohodak 10 akči. Prinos od domaćih svinja iznosio je 80 akči, a resum je bio 10 akči. Selo je imalo 160 svinja.

    Poema statističkim podacima iz 1914. godine, Čikatovo je imalo 212 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Čikatovo je imalo 209 stanovnika, sa 38 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Prema ispitivanjima naselja i porekla stanovništva iz 1935. godine u Starom Čikatovu je obitavalo sledeće stanovništvo.

    Arbanasi:

    -Đemović, fis Mzez ili Marin, 3 kuće. Ovaj rod pripada bratstvu ili roji Mužakut, a stoji u srodstvu sa rodom Saliović. Poreklom su iz Arbanije, odakle se doselila 1 kuća krajem XVIII veka.

    -Sadiković, fis Mzez – Marina, 4 kuće. Ovaj rod takođe pripada pripada bratstvu Mužakut, a poreklom je iz Arbanije, odakle je doseljena 1 kuća krajem XVIII veka. Tada je ovaj rod činio istu familiju sa rodom Đemović.

    -Budak, fis Mzez. Ovaj rod vodi poreklo iz Arbanije, ima 4 kuće. U Čikatovo se doselila početkom XIX veka, 1 kuća.

    -Makol, fis Bitić, 1 kuća. Poreklom su iz Metohije, odakle su doseljeni početkom XIX veka, starinom su iz Arbanije.

    -Dubovc, fis Gaš, 3 kuće. Poreklom su iz Dubovca u Drenici, odakle su se doselili u prvoj polovini XIX veka. Starinom su iz Arbanije.

    -Karađes, fis Marin, 13 kuća. Poreklom su iz Podrime, odakle su doseljeni u prvoj polovini XVIII veka, kada se doselila 1 kuća.

    -Dušek, fis Marin, 14 kuća. Poreklom su iz Podrime, odakle je y prvoj polovini XVIII veka, doseljena 1 kuća. Starinom su iz Arbanije.

    Srbi i Crnogorci (kolonisti):

    -Novičić, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila. Poreklom su iz Vasojevića – Crna Gora.

    -Lepović, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Poreklom su iz Ibarskog Kolašina.

    Prema iznetome, u 1935. godini u Starom Čikatovu, koje je dobilo taj naziv posle Prvog svetskog rata, kada je osnovano kolonističko naselje Novo Čikatovo, bilo je sledeće populaciono stanje:

    Arbanaških rodova je bilo 7, sa 42 kuće.

    Srpskih i crnogorskih kolonizovanih rodova je bilo 2, sa 2 kuće.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine. Staso Čikatovo je imalo 438 stanovnika, od toga 223 muških i 215 ženskih, sa 50 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Staro Čikatovo (Glogovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Monografija "Poreklo i srodstvo familija doseljenih u Šumadiju u 18. veku - Demografska i genetička analiza rodova" autora dr sc. med Vladana Čokića biće predstavljena u Domu kulture u Kovačevcu (opština Mladenovac) 28. decembra 2019. (subota) u 17 časova.

    Knjiga je objavljena pod pokroviteljstvom Ministarstva prosvete, nauke i tehnološkog razvoja, a izdavač je Institut za medicinska istraživanja Univerziteta u Beogradu. Priprema knjige je urađena u saradnji sa predstavnicima Istorijskog instituta Beograd i Biološkog fakulteta, Univerziteta u Beogradu.

    Obrađena su sledeća naselja sa popisima od 15. do 19. veka: Kovačevac, Vlaška, Koraćica, Amerić, Mladenovac, Kusadak, Azanja, Ratari, Velika Krsna, Ropočevo, Topola, Blaznava, Božurnja, Vojkovci, Masloševo.

    Iz sažetka knjige:

    Na osnovu predanja pretpostavlja se poreklo i srodstvo familija u Šumadiji. Uporednim korišćenjem arhivske građe i genetičke genealogije otvorena je nova mogućnost za demografsko i etnološko istraživanje doseljenika preovlađujuće dinarske struje u Šumadiji (oblast Jasenica) iz 18. veka. Visokoreprezentativan uzorak obuhvata kako četvrtinu naselja tako i četvrtinu stanovništva u ispitivanim opštinama (Mladenovac, Smederevska Palanka i Topola).

    Korišćeni su rajinski popisi iz osmanskih arhiva od 15. do 18. veka, austrijski popisi iz prve polovine 18. veka, čibučki i arački tefteri iz prve polovine 19. veka, popisi stanovništva iz druge polovine 19. veka, školske upisnice iz 19. i 20. veka, kao i crkvene matične knjige od 1837. godine pa do polovine 20. veka. Upotrebom arhivske građe sastavljeni su detaljni rodoslovi 16 familija (oko 300 godina stari, sa 3516 članova), u okviru 5 zajednica familija – bratstava.

    Mnoga predanja o zajedničkom pretku bratstava su potvrđena u poslednjem dostupnom osmanskom popisu iz 1741. godine. Tokom dva veka demografske analize, primetan je pad nataliteta nakon Prvog svetskog rata i ukazano je na značaj imunizacije u kontekstu dečjeg mortaliteta, dok konstantan pad bračnih zajednica imamo nakon Drugog svetskog rata u ispitivanim familijama Jasenice. Tri veka prisustva i brakova na jednom području otvara mogućnost endogamije, koja je potvrđena kroz familijarno praćenje.

    Prikupljen je 181 uzorak za DNK analize Y hromozoma od članova ispitivanih familija na osnovu rodoslova. Populacionom genetikom je potvrđena pretežna zastupljenost haplogrupa I2a i R1a kod 151 obuhvaćene familije (u okviru 17 bratstava), što odgovara proseku na državnom nivou. Međutim, imamo povećanu zastupljenost haplogrupe R1(17,2%) i potpuno odsustvo haplogrupe E1b1b, što se drastično razlikuje od prosečne zastupljenosti istih u Srbiji. Ovi rezultati pouzdano otkrivaju da su familije koje nose različita prezimena, iz iste geografske oblasti, paternalno povezane i da postojane razlike alela između familija potiču od genskih mutacija kod zajedničkog pretka bratstva.

    The post Predstavljanje knjige dr Vladana Čokića „Poreklo i srodstvo familija doseljenih u Šumadiju u 18. veku – Demografska i genetička analiza rodova“ appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Tica, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Tica se nalazi na brdašcu i pripada selima džematskog tipa. Po glavnim rodovima džemati, njih pet, imaju imena. Tica ima seosku utrinu, te i jedno seosko groblje.

    Prema popisu stanovništva iz 1914. godine, Tica je imala 199 stanovnika.

    Prema statističkim podacima iz 1921. godine, Tica je imala 205 stanovnika, sa 30 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Prema ispitivanjima naselja i porekla stanovništva iz 1936. godine, Tica je imala sledeće populaciono stanje:

    A r b a n a s i:

    -Beković, fis Hot, 6 kuća. To je „stari rod“ u selu i ima roju u selu Tušilju Sadikovića, starinom pripadaju srpskom stanovništvu jerlijama, koje se poarbanasilo, prešavši iz pravoslavlja u islam.

    -Smailjović, fis Hot, 3 kuće. Sa rodom Ćorović istog su bratstva.

    -Brbatović, fis Hot, 3 kuće. Doseljeni su iz Metohije, starinom su iz Arbanije, a poreklom drenički Srbi.

    -Idrizović, fis Hot, 2 kuće, doseljeni su iz Metohije.

    -Alilović, fis Hot, 1 kuća. Pripadaju brtstvu – barku Brbatović, starinom su drenički Srbi jerlije. Imaju bratstvo u dreničkom selu Likovce, rod Zimerović.

    -Ćorović, fis Hot, 6 kuća. Sa rodom Smailović čine jedno bratstvo.

    -Kecović, fis Hot, 2 kuće. Starinom su iz dreničkog sela Plužane, a od roda Breznižića.

    Prema iznetome u 1936. godini, u selu Tici su obitavali arbanaški rodovi: 7, sa 28 kuća. Od toga: 3 roda, sa 16 kuća starinom su srpskoga porekla, iz pravoslavlja su prešli u islam, a potom su se poarbanasili.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, selo Tica je imala 231 stanovnika, od toga 125 muških i 106 ženskih, sa 28 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Tica (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Trdevac, opština Glogovac – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Trdevac je dreničko selo džematskog tipa. Prostire se kosom i udolinom trdevačkog brežuljka, Deli se na četiri mahale, koje imaju nazive prema najstarijim rodovima u selu.

    Groblje.

    Pokraj sela postoji starovremsko groblje: dva groba, zvana „đumrukdžijski grobovi“. Trdevce ima tri savremena groblja. A đumrukdžijski grobovi su od dvojice đumrukdžija, iz Peći i Vučitrna, koji su u međusobnoj svađi poginuli i tu sahranjeni.

    Vode.

    Voda za piće je uglavnom bunarska. Domaća stoka se napaja na izvorima i seoskoj reci, a za vreme zime i bunarskom vodom.

    Istorijat i prinosi.

    U katastarskom popisu oblasti Brankovića iz 1455. godine, pominje se selo Trdijevci, sa 60 kuća. Godine 1477 beleži se kao Trdijevce, koje je za proteklih dvadesetak godina bilo izgubilo „više od dve trećine stanovnika“. Svakako, to je današnje dreničko selo Trdevac.

    U navedenom popisu iz 1455. godine navodi se poljoprivredna i agrarna proizvodnja u Trdevcu, ovako. Naime, prinos od pšenice iznosio je 560 lukana, a spahijski dohodak 70 lukana. Prinos od ječma i zobi iznosio je 384 lukana, a spahijski dohodak 48 lukana. Prinos od kapludže iznosio je 272 lukana, a spahijski dohodak 34 lukana. Prinos od grahorice iznosio je 16 lukana, a spahijski dohodak 2 lukana. Prinos od vrtova iznosio je 560 akči, a ušur 70 akči. Prinos od lana iznosio je 960 akči, a ušur 120 akči. Prinos od voća iznosio je 272 akče, a ušur 34 akče. Prinos od vinograda iznosio je 460 čabrova, a ušur 46 čabrova. Prinos od košnica pčela 320 akči, a spahijski dohodak 40 akči. Prinos od domaćih svinja iznosio je 440 akči, a resum je iznosio 55 akči, dok je selo imalo 880 svinja.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Trdevac je imao 294 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Trdevac je imao 246 stanovnika, sa 31 domaćinstvom.

    Poreklo stanovništva.

    Prema mojim ispitivanjima naselja i porekla stanovništva iz 1936. godine. Trdevac je imao je imao sledeće populaciono stanje.

    A r b a n a s i:

    -Alilović, fis Kuč, 9 kuća. Poreklom su od bratstva Gađić iz Gornjeg Obrinja, te su srpskoga porekla. Od ovoga roda 1920. godine, 1 kuća se odselila u Globare, a 1 u Kosovsku Mitrovicu.

    -Bajramović, fis Gaš, 6 kuća.

    -Đekić, fis Gaš, 6 kuća.

    C i g a n i (Mađupi):

    -Ram, fis Gaš, 5 kuća. Poreklom su od bratstva Purovića iz dreničkog sela Ovčareva, odakle se doselilo 1 domaćinstvo 1825. godine.

    -Alilović, fis Gaš, 3 kuće. Pripadaju bratstvu Purović, kao i prethodni rod Ram.

    Prema iznetome, u 1936. godini u Trdevcu je bilo arbanaških rodova: 3, sa 21 kućom. Od toga 1 rod, sa 9 kuća je srpskoga porekla. Ciganskih rodova iz etničke grupe Mađupa bilo je: 3 roda, sa 13 kuća. Ukupno je bilo 34 kuće.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. grdine, Trdevac je imao 477 stanovnika, od toga 257 muških i 220 ženskih, sa 38 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan

    The post Poreklo prezimena, selo Trdevac (Glogovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Trnavce, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Trnavce pripada dreničkom drumskom džematskom tipu sela, a podignuto je i izgrađeno pored druma Kosovska Mitrovica – Peć, a ima tri džemata.

    Groblja.

    Trnavce ima 1 seosko albansko groblje, ali u groblju bratstva imaju svoje posebne parcele za svoje rodovske upokojene pripadnike.

    Pokraj sela se nalazi starovremsko groblje zvano: Vorre té Shkijeve.

    Cigani seoski imaju svoje posebno groblje zvano: Vorre té' magjupve.

    Vode i ostali podaci o selu.

    Pored seoskih kladenaca, u rodovskim oborima, postoje bunari sa pijućom vodom.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Trnavce je imalo 242 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921 . godine, Trnavce je imalo 250 stanovnika, sa 28 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Prema ispitivanjima naselja i porekla stanovništva, iz 1936. godine, populaciono stanje u selu Trnavce bilo je sledeće:

    A r b a n a s i:

    -Adžiović, fis Kuč, 12 kuća. Starinom su srpskog porekla, pa su iz pravoslavlja prešli y islam, a potom se vremenom poarbanasili. Od ovoga roda 1 kuća je odseljena 1917. godine u dreničko selo Gornju Klinu, a dve kuće u Arbaniju.

    -Đoš, fis Kuč, 6 kuća. Poreklom su Srbi jerlije koji su se poarbanasili. Od ovog roda 2 kuće su odseljene 1917. godine u Kosovsku Mitrovicu, a dve kuće y selu Vaganicu — Kosovo.

    -Bajrović, fis Kuč, 5 kuća. Poreklom su Srbi jerlije koji su se poarbanasili, 1 kuća odseljena je 1912. godine u Kosovsku Mitrovicu, a 1 kuća 1923. godine u Arbaniju.

    -Aslanović, fis Kuč, 2 kuće. Poreklom su Srbi, koji su se poarbanasili. Rodovi Bajrović i Aslanović, zajedničkog su bratstva – ronđe.

    -Isljamović, fis Kuč, 2 kuće. Poreklom su Srbi koji su se poarbanasili. Od ovoga roda 2 kuće su odseljene u dreničko selo Gornju Klinu.

    Rodovi Adžiović i Isljamović, pripadaju jednome bratstvu, zajedničkoga su bratstva.

    Srbi i Crnogorci (kolonisti):

    Naselje kolonista Srba i Crnogoraca je drumskoga tipa, snabdevaju se vodom za piće iz bunara, a i sa seoskih kladenaca. Kolonisti imaju svoje posebno seosko groblje. Kolonistički rodovi su sledeći:

    -Subotić, 1 kuća, slave Sv. Iliju, a prislužuju Sv. Nikolu. Poreklom su iz Spile – Grahovo, a starinom iz Ledenice – Boka Kotorska.

    -Bojović, 1 kuća, slave Sv. Stefana Dečanskog. Doseljeni su iz Kastraća – Kovanica, 1931. godine, starinom su Cuce – Crna Gora.

    -Vukašinović, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Doseljeni su iz Vidovače – Toplica, poreklom su Kuči — Crna Gora.

    -Andrić, 1 kuća, slave Sv. Tomu, doseljeni su iz Kosovske Mitrovice.

    -Alurović, 1 kuća, slave Sv. Alimpija, prislužuju Đurđevdan. Doseljeni su iz sela Omašnice — Trstenik.

    -Stevanović, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prislužuju Veliku Gospojinu i Sv. Jovana Krstitelja. Imaju 2 prisluge. Doseljeni su iz Omašnice – Trstenik.

    -Ćirović, 1 kuća, slave Sv. Tomu, doseljeni su iz Trbušnice – Čačak, starinom su iz Bijeljine.

    Cigani Mađupi (kolonisti):

    -Saliović, fis Mzez, 1 kuća, starinom su muhadžiri. Sa Kosova su doseljeni kao kolonisti 1936. godine i stanuju u kolibi, koju su sami izgradili.

    Prema iznetome u 1936. godini, u Trnavcu su obitavali sledeći rodovi: Arbanasi 5 rodova sa 27 kuća. Sve su to poarbanašeni Srpski rodovi.

    Srbi i Crnogorci kolonisti, rodova 7, sa 7 kuća. Cigani, pripadnici grupe Mađupa kolonisti:1 rod sa 1 kućom.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godše, Trnavce je imalo 274 stanovnika, od toga 128 muškaraca i 146 žena, sa 39 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Trnavce (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Trstenik, opština Glogovac – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Trstenik je baštinsko naselje, srednjovekovnih srpskih dinasta Brankovića, među kojima se posebno ističe Vuk Branković. To je bilo veoma mnogoljudno naselje u srednjovekovnom predelu drškovini, današnjoj Drenici, sa velelepnim manastirom Sv. Arhanđela.

    Trstenik se nalazi u podnožju Boke Trsteničke, i pripada grupi džematskih sela, kojih ima 11.

    Vode.

    Kao pijaća voda trsteničkom stanovništvu, služi voda izvorska i bunarska. Na trsteničkoj reci napaja se domaća stoka, gde seljani i peru rublje.

    Starine i groblja.

    U selu se nalaze zidine, zvane kishe, do koje je staro crkveno groblje, koje se naziva: Vorre té' shkijeve. Trstenik ima 5 groblja, a domaćinstva koja su u blizini sa selom Polužom imaju zajedničko groblje u Poluži.

    Istorijat i prinosi.

    Prema katastarskom popisu oblasti Brankovića iz 1455. godine, Trstenik je imao 128 kuća. Sve starešine kuća i njihova obitelj, bile su srpske etničke pripadnosti. Samo dve kuće su bile vlaške, odnosno starešine kuća su pripadale vlaškom etnikonu, za jednog od njih kaže se da je sin vlaha, a za drugoga da je vlah.

    U navedenom popisu je data i poljoprivredna proizvodnja u Trsteniku, sa ovim podacima. Prinos od pšenice je iznosio 1040 lukana, a spahijski dohodak 130 likana. Prinos od ječma i zobi, 720 lukana, a spahijski dohodak 90 lukana. Prinos od kapludže iznosio je 400 lukana, a spahijski dohodak 50 lukana. Prinos od šilje iznosio je 320 lukana, a spahijski dohodak 40 lukana. Prinos od prosa iznosio je 140 lukana, a spahijski dohodak 25 lukana. Prinos od voća iznosio je 320 akči, a ušur 40 akči. Prinos od vinograda, iznosio je 1800 čabrova, a ušur je iznosio 180 čabrova. Prinos od košnica pčela, iznosio je 1040 akči, a spahijski dohodak 130 akči. Od 1 hasa mlina, prinos je bio 3200 akči, a spahijski dohodak 400 akči. Prinos od domaćih svinja iznosio je 1440 akči, aresum na svinje 180 akči, dok je selo imalo 2880 svinja.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Trstenik je imao 839 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Trstenik je imao 584 stanovnika sa 83 domaćinstva.

    Poreklo stanovništva.

    Prema ispitivanjima naselja i porekla stanovništva iz 1936. godine, u Trsteniku je bilo sledeće populaciono stanje:

    Arbanasi:

    -Spahija, fis Krasnić, 5 kuća. Starinom su iz okoline Đakovice.

    -Kukić, fis Bitić, 7 kuća, Poreklom su Srbi iz Metohijskog Podgora.

    -Đokić, fis Bitić, 5 kuća. Poreklom i starinom su Srbi iz Banje kod Istoka u Metohijskom Podgoru, odakle su se doselili 1786. godine. Pripadaju starijem sloju stanovništva sela Trstenika. Od ovoga roda 1920. godine, 2 kuće su se odselile u Arbaniju.

    -Dvosan, fis Bitić, 8 kuća. Poreklom i starinom su iz Malesije u Arbaniji.

    -Nika, fis Krasnić, 1 kuća. Ovo domaćinstvo je poreklom iz dreničkog Gladnog Sela.

    -Cakić, fis Bitić, 2 kuće. Starinom su Srbi iz okoline Prizrena, pošto su prešli iz pravoslavlja u islam, usledilo je i njihovo poarbanašavanje. Od ovoga roda 1 domaćinstvo se odselilo u novije doba u Arbaniju.

    -Sali, fis Bitić, 1 kuća. Poreklom su iz okoline varošice Istoka u Metohijskom Podgoru, a starinom su Srbi koji su se poarbanasili.

    -Bošjan, fis Bitić, 1 kuća. Poreklom su iz sela Bošnjana - Kosovo.

    -Tairi, fis Hot, 1 kuća. Poreklom su iz dreničkog sela Likovca, odakle su se doselili 1910. godine.

    -Uk, fis Hot, 1 kuća.

    -Buzan, fis Bitić, 1 kuća.

    -Ajdinović, bratstvo Bazaj, fis Bitić, 16 kuća.

    -Muljaj, fis Bitić, 9 kuća.

    -France, fis Bitić, 6 kuća. Starinom su iz Arbanije.

    -Lazican, fis Gaš, 2 kuće. Doseljeni su iz sela Lazice – Metohija.

    -Čalopek, fis Bitić, 6 kuća. Poreklom su iz Čelopeka — Kosovo.

    -Demak, fis Kuč, 3 kuće. Doseljeni su iz dreničkog sela Donjeg Obrinja.

    -Bazaj, fis Bitić, 7 kuća. Pripadaju zajedničkom bratstvu sa rodom Ajdinović.

    -Muništ, fis Bitić, 3 kuće.

    -Gašan, fis Bitić, 9 kuća. Od ovoga roda 1 domaćinstvo se odselilo u dreničko selo Polužu.

    -Beković, fis Hot, 1 kuća. Starinom su iz dreničkog sela Plužine.

    -Biljil, fis Bitić, 2 kuće.

    -Kadašan, fis Kastrat. Doseljeni su iz drenišsog sela Vrbovca.

    -Doševc, fis Gaš, 1 kuća. Doseljeni su iz dreničkog sela Doševca

    Cigani Mađupi:

    -Misinović, fis Bitić, 2 kuće. obitavaju kao čifčije zemljoradnici.

    Srbi i Crnogorci (kolonisti):

    Kolonističko naselje ima položaj drumskog naselja i pruža se duž puta koji prolazi kroz Trstenik. Tu obitavaju sledeći rodovi:

    -Đedović, 2 kuće, slave Sv. Jovana Krstitelja, prislužuju Sv. Nikolu Letnjeg. Doseljeni su iz sela Rekocera – Gornja Jablanica 1929. starinom su Jovanovići iz Cuca.

    -Đokić, 3 kuće, slave Sv. Nikolu. Doseljeni su iz Lece – Gornja Jablanica, starinom su Vasojevići.

    -Milić, 2 kuće, slave Sv. Luku, doseljeni su iz sela Kare –– Toplica. Starinom su iz Nikšićke župe.

    -Mrkić, 2 kuće, slave Sv. Petku, doseljeni su iz Karte - Toplica, a starinom su iz Crne Gore.

    -Simović, 2 kuće, slave Sv. Petku. Doseljeni su iz Konjarnika – Toplica, starinom su iz Crne Gore.

    -Perišić, 1 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, doseljeni su iz Konjarnika — Toplica, starinom su iz Pipera – Crna Gora.

    -Stojanović, 1 kuća, slave Mitrovdan. Doseljeni su iz sela Vasiljevca - Kosanica, starinom su Kuči – Crna Gora.

    -Roganović, 1 kuća, slave sv. Nikolu. Doseljeni su iz Širokih Njiva - Toplica. Starinom su Cuce – Crna Gora.

    -Cvetković, 1 kuća, slave Sv. Nikolu, doseljeni su iz Dubova Toplina.

    Prema iznetome u 1936. godini, Trstenik je imao sledeće populaciono stanje:

    Arbanaških rodova je bilo 26, sa 101 kućom. Od toga je bilo srpskoga porekla 4 roda sa 15 kuća, koji su se poarbanasili.

    Srba i Crnogoraca, doseljenih kolonističkih rodova, posle Prvog svetskog rata bilo je: 9, sa 15 kuća.

    Cigana-Roma grupe Mađupa, bio je 1 rod sa 2 kuće.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, Trstenik je imao 1111 stanovnika, od toga 550 muških, i 551 ženskih, sa 151 kućom.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Trstenik (Glogovac) appeared first on Poreklo.


    0 0
  • 12/28/19--08:33: Haplogrupa R1b-BY611>Z2705
  • Priredio: Slobodan Zrnić Haplogrupa Z2705, nastala od starije BY611, tipična je za područje Balkanskog poluostrva i vezuje se za starosedelačko stanovništvo Balkana, prisutno u ovim krajevima pre dolaska Slovena. Prema procenama, formirana je pre 2700 godina, a najbliži zajednički predak živeo je pre 1500 godina. Grana se javlja kod svih balkanskih naroda, a najveći udeo […]

    The post Haplogrupa R1b-BY611>Z2705 appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Tušilje, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Tušilje se nalazi u dolini Tušiljske reke, po obodu rečnih terasa, a pripada džematskom tipu sela, i ima dva džemata.

    Starine, groblja i vode.

    Seosko groblje se nalazi, pokraj sela, a pored tušiljske reke. Uglavnom, seljani se snabdevaju pijaćom vodom iz izvora i kladenaca, te i brojnih rodovskih bunara. U selu ima toponim Gradina, sa tragovima drevne gradske tvrđave.

    Istorijat i prinosi.

    U katastarskom popisu oblasti Brankovića iz 1455. godine, navode se sela: Gornja Tušilja, sa 8 kuća, i Srednja Tušilja, sa 49 kuća. Danas je to dreničko selo Tušilje. U pomenutom katastarskom popisu, navedena je i poljoprivredna proizvodnja, ovako: prinos od pšenice iznosio je 520 likana, a spahijski dohodak 65 lukana. Prinos ječma i zobi iznosio je 400 likana, a spahijski dohodak 50 lukana. Prinos od kapludže iznosio je 224 lukana, a spahijski dohodak 28 lukana. Prinos od prosa iznosio je 32 lukana, a spahijski dohodak 4 lukana. Prinos od vrtovva iznosio je 160 akči, a spahijski dohodak 20 akči. Prinos od lana iznosio je 320 akči, a spahijski dohodak 40 akči. Prinos od voća iznosio je 160 akči, a ušur je bio 20 akči. Prinos od vinograda iznosio je 700 čabrova a ušur 70 čabrova. Prinos od košnica pčela iznosio je 240 akči, a spahijski dohodak 30 akči. Prinos od 5 mlinova iznosio je 1200 akči, a spahijski dohodak 150 akči, dok je od jednoga hasa mlina, prinos iznosio 4800 akči, a spahijski dohodak 600 akči. Prinos od domaćih svinja iznosio je 240 akči, a resum na svinje 30 akči, dok je selo imalo 480 svinja.

    Poreklo stanovništva.

    Prema proučavanjima naselja i porekla stanovništva, u 1936. godini, u Tušilju su obitavali ovi rodovi:

    Arbanasi:

    -Sadiković, fis Hot, 5 kuća. Doseljeni su u starini iz dreničkog sela Tice. Poreklom su Srbi jerlije iz Tice, koji su iz pravoslavlja prešli u islam, a potom se vremenom poarbanasili.

    -Isenović, fis Hot, 7 kuća. Poreklom su iz dreničkog sela Plužine, odakle su se u staro doba doselili. Poreklom su Srbi jerlije iz Plužine, koji su prešli u islam i potom se poarbanasili.

    Prema iznetome, u Tušilju su obitavala 1936. godine 2 arbanaška roda, sa 12 kuća. Oba roda su srpskoga porekla, od prve polovine XVIII veka, prešli su u islam, pa se potom poarbanasili.

    Tušilje je od davnina zaselak dreničkog sela Tice, te o njemu u statističkim podacima i nema pomena kao samostalnog naselja, a retko se pominje i kao nesamostalno naselje.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, Tušilje je imalo 184 stanovnika, od toga 99 muških i 85 ženskih, sa 16 domova.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo stanovništva, selo Tušilje (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Ćirez, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela, groblja i vode.

    Ćirez se nalazi na strmenim padinama dreničkog pobrđa, te i po obodima, Klisure Ćirez. Ovo selo pripada dreničkom tipu sela. Jedno starovremsko groblje nalazi se u jedoj seoskoj njivi, preorano. Selo Ćirez ima svoju seosku meraju. Bašte i gumna, mahom se nalaze uz okućnice seoskih domova. Ima i bašta pokraj seoskog potoka u klisuri.

    Pokraj sela nalaze se seoska groblja, mahalska i džematska groblja. Skoro svaka seoska kuća ima u svome oboru rodovski bunar, iz kojeg se snabdeva pijaćom vodom.

    Istorijat i ostali podaci o selu.

    U katastarskom popisu oblasti Brankovića, iz 1455. godine, navodi se  selo Čirteš, sa 25 kuća, U 1477. godini beleži se kao selo Čirež, sa 29 kuća, a u 1487. godini ima 24 kuće. Danas je to dreničko selo Ćirez.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Ćirez je imao 222 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Ćirez je imao 227 stanovnika, sa 29 domova.

    Poreklo stanovništva.

    U 1936. godini, ispitivanjima, naselja i porekla stanovništva, Ćirez je imao sledeće populaciono stanje:

    A r b a n a s i:

    Ljušaj, fis Krasnić, 5 kuća, muhadžiri. Ovaj rod vodi poreklo iz Malesije – Arbanija. Njegovo migraciono kretanje u starini bilo je iz Arbanije, preko Metohije i Kosova u Toplicu, gde je bio nastanjen u Ljuši, a odatle odlazi u Sponce — Ratkocer u Jablanici. Odatle je 1879. godine prešao u Drenicu, i nastanio se u Ćirezu, gde obdelava tuđu zemlju kao čifčija. Od ovoga roda, 1928. godine 1 kuća se odselila u Malu Aziju.

    -Prekaz, fis Beriš, 6 kuća. Ovaj rod je poreklom od bratstva Zećirović, iz sela Prekaza – Drenica, odakle je doseljen 1885. godine, a doselila se 1 zadružna kuća.

    -Tairović, fis Eljšan, 5 kuća. Ovaj je rod poznat i kao Fetaović, a starinom je iz Metohije. U zadružnoj kući živela su 4 brata, koji su se izdelili i naselili: Jedan brat u selo Senica, drugi je prešao u Poterk, treći u dreničko selo Gradicu, a Četvrti se nastanio u Ćirez, i od njega su Tairovići.

    -Fetaović, fis Eljšan, 4 kuće. Pripadaju bratstvu Fazlijevića.

    -Ibović, fis Eljšan, 3 kuće. Pripadaju bratstvu Fazliović.

    Srbi i Crnogorci (kolonisti):

    -Abut, 3 kuće, slave Sv. Nikolu. Doseljeni su kao kolonisti 1925. godine, iz Draginić Podova – Mrkonjić Grad u Bosni.

    -Vujović, 6 kuća, slave Sv. Arhanđela Mihaila, prislužuju Sv. Iliju, starinom su Čevljani, a kao kolonisti su doseljeni 1928. godine i to: 4 kuće iz Ubla, a dve kuće iz Broćanca — Crna Gora.

    -Marković, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja, a prislužuju Malu Gospojinu, starinom su iz Cuca, a u Ćirez su doseljeni 1928. godine kao kolonisti iz Broćanca – Nikšić, Crna Gora.

    -Banićević, 1 kuća, slave Sv. Jovana Krstitelja, a prislužuju Sv. Nikolu Letnjeg. Poreklom su iz sela Rokoča iz Cuca – Crna Gora, a kao kolonisti doseljeni su 1928. godine.

    -Šakić, 3 kuće, slave Sv. Jovana Krstitelja, a prislužuju Sv. Nikolu Letnjeg. Poreklom su iz sela Rokoča iz Cuca, odakle su doseljeni 1928. todine kao kolonisti.

    -Drašković, 2 kuće, slave Sv. Arhanđela Mihaila, a prislužuju Sv. Iliju, starinom su Čevljani a doseljeni su iz Broćanca.

    -Ljubičić, 1 kuća, slave Đurđevdan, poreklom su iz sela Dragnić - Podova - Mrkonjić Grad, doseljeni su kao kolonisti 1928. godine.

    Prema iznetome u 1936. godini u Ćirezu je bilo arbanaških rodova 4, sa 20 kuća. Srpskih i crnogorskih rodova — kolonisti 7, sa 17 kuća.

    Prema popisu stanovništva iz 1948,godine Ćirez je imao 50 stanovnika, od toga 112 muških i 118 ženskih, sa 31 kućom.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Ćirez (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Čubrelj, opština Srbica – Kosovskomitrovački okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Čubrelj se nalazi na brežuljcima dreničkog pobrđa, a pripada razbijenom tipu naselja. Seoske kuće se nalaze pokraj druma Kosovska Mitrovica – Peć. Uz starosedelačko arbanaške stanovništvo, u Čubrelju obitavaju i Srbi kolonisti, čije su kuće podignute duž pomenutog druma, te daju selu tip seoskog drumskog naselja. Selo ima svoju meraju, i seosku kolektivnu šumu. Bašte se nalaze najčešće pored okućnica, gde su i rodovska gumna.

    Vode i groblja.

    Skoro svaka kuća ima bunar u svom oboru, sa pijaćom vodom. Srbi kolonisti imaju jedan kolektivni bunar. A isto tako skoro svaka kuća ima bunar sa vodom za piće. Domaća stoka se napaja na seoskim potocima i izvorima, kao i na rodovskim bunarima.

    Čubrelj ima šest arbanaških groblja, kao i jedno kolonističko srpsko groblje.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine, Čubrelj je imao 365 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Čubrelj je imao 336 stanovnika, sa 51 domaćinstvom.

    Poreklo stanovništva.

    Prema proučavanjima naselja i porekla stanovništva iz 1936. godine, Čubrelj je imao sledeće populacione stanje.

    Arbanasi:

    -Suogrlani, fis Gaš, 9 kuća. Doseljeni su iz Suvog Grla – Metohijski Podgor, 1845. kada se 3 doselila 1 kuća.

    -Birindžik, fis Gaš 5 kuća.

    -Miftarović, fis Gaš, 3 kuće. Ovaj rod vodi poreklo iz dreničkog sela Vitaka, odakle je 1845. godine doseljena 1 kuća.

    -Bulić, fis Gaš 3 kuće, vode poreklo iz Metohije, a u Čubrelj su ih naselili pašalari Mahmudbegovići, po narodnoj – rodovskoj tradiciji, 1735. godine, doselila su se dva brata Bulja i Velja, a treći brat Mira ostao je u Peći. Ovaj rod je srpskoga porekla iz pravoslavlja je prešao u islam, a potom se poarbanasio. Od ovoga roda 1912. godine, 1 kuća se odselila u Malu Aziju.

    -Suljić, fis Šalj, 2 kuće. Ovaj rod ima nadimak Čitak, po selu Čitaku u Metohiji, odakle vode poreklo, a doselili su se 1865. godine.

    -Azirović, fis Gaš, 3 kuće. Starinom su Srbi jerlije, koji su iz pravoslavlja prešli u islam 1845. godine, a potom su se poarbanasili.

    -Košutan, fis Gaš, 4 kuće. Poreklom su iz sela Košutova – Kosovo, odakle se doselila 1 kuća, 1856. godine.

    -Palić, fis Gaš 1 kuća. Poreklom su Srbi jerlije, a izdaju se za doseljenike iz Arbanije. Nadimak su dobili u starini, zbog neke paljevine lisnika.

    -Rustemović, fis Gaš, 5 kuća. Poreklom su iz Arbanije, odakle su njihovi preci doseljeni 1785. godine.

    -Đeljoš, fis Gaš, 2 kuće. Poreklom su iz Arbanije, odakle su se doselili 1735. godine. Međutim, taj rod srpskoga porekla iz Metohije od Bulje kojeg je naselio u Čubrelj, feudalni posednik od pašalara Mahmutbegovića.

    -Feković, fis Gaš, 2 kuće. Poreklom su iz Arbanije odakle su se doselili 1835. godine.

    -Siljović, fis Gaš, 1 kuća. Poreklom su iz Arbanije, odakle su se doselili 1855. godine. Od ovoga roda 1 kuća se odselila 1921. godine u selo Zojh – Metohija.

    -Uković, fis Gaš, 1 kuća. Doseljeni su iz Arbanije 1835 . godine, Od ovoga roda je 1921. godine odseljena 1 kuća u Arbaniju.

    -Nimonović, fis Gaš, 2 kuće. Ovaj je rod poreklom iz Arbanije, odakle je doseljena 1 kuća 1815. godine.

    -Maljak, fis Gaš, 1 kuća. Poreklom su iz Metohije, odakle su doseljeni 1870. godine kao sluge, pa im je selo poklonile zemlju te su postali posednici zemlje, i stalnosedeoci zemljoradnici.

    Prema narodnoj tradiciji u selu Čubrelj, svi rodovi ovog sela, osim rodova Bulić, Košutan i Đelja, u starini su pripadali fisu Beriš, pa su uz kurban jednoga vola, prešli u fis Gaš, i tako dobili nov fis, ali i nadimak Kućan (po volu žute dlake, kojeg su prineli na žrtvu seoskom stanovništvu i „Alahu“, poprimajući drugi fis).

    S r b i (kolonisti):

    -Milić, pripadaju fisu Kastrat, 2 kuće slave Đurđevdan, a prislužuju Sv. Iliju. Doseljeni su kao kolonisti 1924. godine, iz Veljeg Brijega, Ibarski — Kolašin.

    -Kekić, 1 kuća, slave Đurđevdan. Doseljeni su 1925. godine iz Cvijanović Brda — Lika.

    -Krsmanović, 1 kuća, slave Đurđicu, a prislužuju Đurđevdan. Doseljeni su 1925. godine iz Veluće – Trtenik.

    -Vučić, 1 kuća, slave Sv. Nikolu. Doseljeni su 1927. godine iz Zijevlja — Hercegovina.

    -Mirović, 2 kuće, slave Sv. Nikolu, doseljeni su 1925. godine iz Goričana u Zeti.

    -Tomović, pripadaju fis Kastrat, 1 kuća Slave sv. Nikolu, a prislužuju Sv. Nikolu Letnjeg. Doseljeni su iz Veljeg Brijega — Ibarski Kolašin.

    -Šebalj, 1 kuća, slave Đurđevdan, doselili su se 1925. godine iz Brinja – Lika.

    -Peš, l kuća, slave Sv. Dimitrija, doseljeni su 1925. godine iz Meke Grude — Hercegovina.

    -Skočajić, 1 kuća, slave Sv. Simeona Bogoprinca, doseljeni su 1925. godine iz Meke Grude — Hercegovina.

    -Valjarević, 1 kuća, Slave Sv. Vartolomeja, doseljeni su 1925. godine nz Konjuše — Toplica.

    -Šarčević, pripadaju fisu Kastrat, 1 kuća. Slave Đurđevdan, a prislužuju Sv. Iliju. Kao kolonisti doseljeni su 1925. godine iz Veljeg Brijega — Ibarski Kolašin.

    Prema iznetome, u 1936. godini u Čubrelju je bilo 15 arbanaških rodova sa 44 kuće. Od toga je bilo: 4 roda srpskoga porekla sa 9 kuća, koji su se poarbanasili. Srpskih rodova – kolonisti, bilo je 11 sa 13 kuća.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine, Čubrelj je imao 545 stanovnika, od toga 252 muških i 293 ženskih, sa 73 kuće.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Čubrelj (Srbica) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Štrbulovo, opština Glogovac – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela, vode i groblja.

    Štrbulovo se nalazi na domaku reke Drenice, i pripada džematskom tipu dreničkih sela. Skoro svako domaćinstvo ima u svojoj okućnici bunar sa pijaćom vodom. U neposrednoj blizini seoskog naselja sastaju se Gornja i Donja Drenica.

    Do seoskog naselja nalazi se starinsko groblje, znano Vorre témutrajé', kroz koje prolazi železnička pruga Priština ·– Peć.

    Pokraj Štrbulova, se nalazi i današnje seosko groblje, koje je okolo opkopano endekom (kanalom).

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine Štrbulovo je imalo 183 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine, Štrbulovo je imalo 149 stanovnika, sa 21 domaćinstvom.

    Poreklo stanovništva.

    Prema ispitivanjima u narodu, iz 1935. godine u Štrbulovu su obitavali sledeći rodovi:

    A r b a n a s i:

    -Mzez -– Mzi, fis Kriezi, 24 kuće. Poreklom su iz Arbanije, odakle su se doselili u starini u okolini Đakovice, gde su bili čifčije đakovačkih begova (pominju Riza – bega). Odatle su dve kuće preseljene u Drenicu, 1735. godine, naselivši se u selo Domanek. Iz Domaneka se 1 kuća doselila u Štrbulovo. Od ovoga roda 2 kuće su se odselile u Arbaniju, 1928. godine.

    -Rać, fis Gaš, 5 kuće. Doseljeni su iz sela Vrmce – Podrima, 1855. godine. U Vrmcu su se doselili iz sela Budakova – Prizren, a y Drenicu se doselila 1 kuća.

    Prema iznetome u 1935. godini u Štrbulovu su obitavala 2 arbanaška roda, sa 29 kuća.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine Štrbulovo je imalo, 269 stanovnika, od toga 140 muških i 120 ženskih, sa 38 domaćinstva.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo stanovništva, selo Štrbulovo (Glogovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Štutica, opština Glogovac – Kosovski okrug. Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela.

    Štutica je dreničko planinsko selo, džematskog razbijenog tipa, a nalazi se na brdu zvanom Gurina. Seoske kuće u džematima su gomilastog položaja.

    Vode.

    Štutica ima zajedničku seosku česmu, koja služi za potrebe celog sela. Isto tako, Štutica ima i kolektivno pojilo za domaću stoku. Seoske bašte i rodovska gumna, nalaze se u seoskim okućnicama.

    Starine i groblja.

    Seosko groblje se nalazi pokraj sela, a u blizini groblja je seoska česma. Tu se nalazi i crkvina, tragovi drevne crkve, koju Arbanasi nazivaju imenom Zidina. Tu se nalaze i tragovi drevnog starog srpskog groblja, zvanog Vorre shkijeve.

    Napokon, Štutica ima kolektivnu seosku meraju i uz to šumu.

    Istorijat i prinosi.

    U katastarskom popisu oblasti Brankovića iz 1455. godine, navodi se selo Homoštica, sa 42 kuće. U 1478. godini isto se pominje kao Homoštica, sa 20 kuća, potom, 1487. godine beleži se kao Huštica. sa 14 kuća. Iz datih podataka vidi se da je stanovništvo ovoga seoskog naselja bilo u stalnom opadanju.

    Svakako, to je današnje selo Štutica. Pored datih imena, na to upućuje i činjenica da se ono nalazi u grupi dreničkih sela iz navedenog popisa toga doba. U pomenutom popisu oblasti Brankovića, navode se i izvesni podaci o zemljoradnji, Homoštice – Huštice, današnje Štutice, i to: proizvodnja pšenice je iznosila 600 likana, a spahijski dohodak 75 lukana. Proizvodnja ječma i zobi iznosila je 440 lukana, a spahijski dohodak 55 lukana. Proizvodnja kapludže iznosila je 400 lukana, a spahijski dohodak 55 lukana. Proizvodnja vrtova, iznosila je 560 akči, a spahijski ušur 70 akči. Proizvodnja lana iznosila je 1120 akči, a spahijski ušur 140 akči. Proizvodnja od jednoga mlina iznosila je 120 akči, a spahijski dohodak, 15 akči. Prinos od domaćih svinja iznosio je 1120 akči. a resum na domaće svinje, iznosio je 140 akči, dok je selo imalo 2240 komada svinja.

    Prema statističkim podacima iz 1914. godine Štutica je imala 242 stanovnika.

    Prema popisu stanovništva iz 1921. godine Štutica je imala 255 stanovnika, sa 30 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Prema proučavanjima naselja i porekla stanovništva u 1935. godini, Štutica je imala sledeće populacione stanje:

    A r b a n a c i:

    -Dervišović, fis Krasnić, 1 kuća. Ovaj rod pripada bratstvu Ljac. Vodi poreklo iz Negrovca u Metohiji, odakle je doseljen 1879. godine, doselili su se na kupljeno imanje.

    -Azirović, fis Beriš, 10 kuća. Doseljeni su iz Gramačela – Metohija, odakle je 1815. godine doselila 1 kuća. Po narodnoj tradiciji u Štutici je u pomenuto doba samo 4 kuće, a selo je bilo čiflak Mahmutbegovića, pećkih pašalara. Od ovoga roda 1930. godine, odseljena je 1 kuća u dreničko selo Gradicu.

    -Bajraktarović, fis Beriš, 14 kuća. Od starine iz ovog roda su bili barjaktari u arbanasa Gornje Drenice, po čemu je taj rod i dobio ime. Pripada ronđi Mark. Doseljeni su iz Metohije, a starinom su iz Malesije u Arbaniji. I ovaj je rod doseljen 1815 godine u Štuticu, a došla je 1 kuća.

    Od istoga roda, doselila se još 1 kuća, ali se kratko i etapno zadržala u Štutici, te je odseljena u Skrovno – Kosovo. Od ovoga roda iz Štutice je odseljena 1 kuća 1885. godine u Prizren, zatim je odeljena 1 kuća 1929. godine u Malu Aznju, a 1930. godine 1 kuća u Arbaniju.

    -Ramović – Ramoc, fis Gaš, 12 kuća. Poreklom su iz Malesije — Arbanija, odakle je 1815. godine doseljena 1 kuća.

    -Elezović, fis Gaš, 2 kuće. Poreklom su iz Arbanije, odakle je doseljena 1 kuća, 1825. godine.

    -Rać, fis Gaš, 5 kuća. Doseljeni su u starini iz sela Vrmice – Podrima, a vode poreklo iz Budakova u Prizrenskom podgoru.

    Prema iznetome, u 1935. godini, u Štutici je bilo arbanaških rodova 5, sa 42 kuće.

    Prema popisu stanovništva iz 1948. godine Štutica je imala 321 stanovnika, od toga 165 muških i 156 ženskih, sa 56 kuća.

    IZVOR: Prema knjizi Tatomira Vukanovića „Drenica“ – a na osnovu istraživanja obavljenih od 1934. do 1937. godine. Priredio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Štutica (Glogovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Norča, opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela.

    Selo se nalazi u podgorini Crne Gore, na jednoj manjoj zaravnjenoj kosi, 2 km južno od Preševa.

    Vode.

    Voda za piće dobija se iz 10 bunara i većeg broja česama. Glavnije su česme Curel, Češma Knšes (Crkvena. Česma) i Češma Vtoft (Hladna Česma).

    Zemlje i šume.

    Njive i livade su niže sela na ravni. One se pružaju do železničke pruge na istoku. Iznad sela na padini Karadaga su bukove i hrastove šume i suvati.  Nazivi za potese su: Pod, Lug, Polje, Kiša (Crkva), Bežanija, Kolovoz, Šareno Brdo.

    Tip sela.

    Izuzev Gorske Mahale, koja je od glavnog seoskog dela udaljena na jugoistočnoj strani oko 700 m, ostali deo sela je zbijenog tipa. Kuće su u njemu grupisane po mahalama. Mahale su: Paljaj, Karaosman, Žvaljaj, Blutaj i Džinaj. Mahalski nazivi potiču po glvnijim rodovima. Selo ima 13 rodova sa 82 doma.

    Prošlost i starine.

    Norča je staro selo, jer se pod istim imenom pominje u srednjem veku zajedno sa crkvom sv. Nikole (satradio monah Neofit u prvoj polovini 14 veka) 1379 g. Selo i crkva bili su poklonjeni Dejanovom manastiru u Arhiljevici. Kada je kasnije pomenuta crkva porušena, današnjem stanovništvu je nepoznato. Izgleda da rušenje crkve nije bilo davno, jer su se njene ruševine poznavale do 1878. godine. Po predanju sadašnjih norčanskih muslimana stara seoska crkva nalazila se na mestu sada zvanom Kiša (Crkva) u blizini Gerske Mahale. Izvesno, crkva je postojala u selu još u doba muslimanskog naseljavanja, koje je otpočelo pre 180 godina, pa je razorena posle potpunog iseljenja pravoslavnih starinačkih rodova. U literaturi ima pomena i o drugoj norčanskoj crkvi posvećenoj sv. Arhanđelu oko koje se stanovništvo okupljalo na sabore. Kada je ova crkva razorena i gde se ona nalazila današnji stanovnici ne znaju.

    Ošpte je predanje da je nekada selo Norča bilo na Selištu niže Šarenog Brda. U doba muslimanskog doseljavanja iz Arbanije tu su zatečene južnoslovenske pravoslavne porodice koje su se potom raselile. Njihovo iseljavanje izvršeno je relativno rano, jer se u tradiciji o njima malo zna.U literaturi je zabeleženo da pravoslavnih iseljenika iz Norče ima u Borovcu kod Bujanovca. To su: Ilinci, Stambolci, Pandžinci, Samardžici i Nordinci. Saznao sam i za iseljenje Petličkovce (6 k. svNikola), koji sada žive u Leosaju. Oni se iselili u 18 veku „zbog zuluma". Isti je uzrok bio i za iseljenje pomenutih borovačkih rodova. O drugim praslanim norčanskim iseljenicima podaci se ne mogu pribrati, jer y selu nema njihovih starinaca koji bi o tome mogli reći nešto određenije.

    Po raseljenju starinačkog pravoslavnog stanovništva, u Norči je zaostao svega jedan starinački poislamljen ·rod i muslimani doseljeni iz Arbanije. Od pre nekoliko godina ovde žive i nekoliko novodoseljenih pravoslavnih rodova.

    Poreklo stanovništva.

    Starinački poislamljen rod je:

    -Čitakaj (9 k). Govore arbanaški i sada se ubrajaju u fis Sop. Na islam prešli prilikom prvog muslimanskog doseljavanja iz Arbanije (krajem 18 veka).

    -Glamnjan (4 k), poislamljen rod sada živi u Reljanu (Moravica) a poreklom je iz Norče.

    Doseljeni muslimanski rodovi su:

    -Karaosman (13 k), od fisa Sop. Smatraju se u selu kao prvi muslimanski doseljenici. Ibraim iz ovog roda (živ, 50 košta) nabraja u Norči: Isena—Musliju–Salaa -Nuredina i Karaosmana osnivana. Osnivač roda doselio se iz Malesije pre oko 180 godina.

    -Miftar ili Žvalj (9 k), od fisa Sop u Severnoj Arbaniji. U Severnoj Arbaniji živeli su, kažu, u Malesiji.

    -Suljaj (4 k) i Eminaj (6 k), od fisa Sop. Došli su pre 180 godina iz Malesije u Severnoj Arbaniji. Ovde žive u mahali Blutaj.

    -Džinaj (8 k), od fisa, Sop. Poreklo im je kao i kod prednjih rodova. Po pretku, koji je bio čuvar sada porušene tekije, dobili su naziv Dervišaj. Žive u mahali Džinaj.

    -Mula Salaovi (6 k), od fisa Sop. Došli su iza prednjih rodova preko Gornje Morave. U Severnoj Arbaniji, gde im je starina, zvali se Paljaj.

    -Gerovi (8 k), žive u izdvojenoj Gerskoj Mahali. Doselili se iz Malesije krajem 18 veka. Pripadaju fisu Sop. U 19 veku 4 porodice iz ovog roda prešle su u podnožje Rujna gde sy osnovali selo Aliđerce.

    Iseljeni muslimani:

    Posle 1912 g. iselilo se iz Norče: 6 porodica u Tursku, 4 y Preševo, 2 u Kumanovo, 2 u Skoplje i 1 u Miratovce. Napred su navedeni stanovnici koji su prešli u Aliđerce (od Gerovih). Preko Norče, kao etapnog naselja, došli su y Reljan (Moravica) još Redžalar (4 k), Mehovi (4 k), Blutaj (2 k) i Džinovci (2 k), dalje u Golemi Dol (Moravica) Akifoi (5 k), Hurloi (5 k) i Saitovi (2 k) i u Čukarku (Moravica) Duro (14 k) i Hypo (2 k).

    Doseljeni pravoslavni rodovi su:

    -Vujinci (4 k, sv. Arhanđeo), došli 1924 g. iz poljaničkog sela Ljuteža.

    -Anđelkovići (2 k, sv. Arhanđeo), doselili se 1925 g. iz istog mesta odakle su i Vujinci. Dalja starina im je u Žitorađi (Poljanica). Nju su napustili zato što su im preci tamo ubiti Turčina.

    -Pavlovići (1 k, sv. Nikola), iz okoline Vranja. Ovde žive od 1930 g.

    -Filipovići (1 k, sv. Nikola), iz Trejaka kod Ristovca. Ovde žive od 1935 g.

    -Petrovići (1 k, sv. Arhanđeo), doselšpi se noge godine kada i Filipovići. Poreklom su iz pčinjskih sela.

    Svi navedeni pravoslavni južnoslovenski rodovi doseljeni su na kupljena imanja. Seoska slava je car Konstantin i carica Jelena.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Norča (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Kurbalija, opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela.

    Selo se nalazi zapadno od varošice Preševa, na planinskim kosama koje vode granicom oblasti prema Gornjoj Moravi.

    Vode.

    U selu postoje dva bunara i nekoliko česama. Češma Nuis (Nujina Česma) je u blizini sela i njenu vodu stanovnici najvše upotrebljavaju. Na ataru dalje od naselja je veći izvor Bela Voda.

    Zemlje i šume.

    Topografski nazivi za njive i šume su: Ledina, Selišze, Ostrovica, Mojet Mlaja (Veliki Vrh), Bregi Trlas (Brdo sa trlima), Bregi Čarave (Borovo Brdo).

    Tip sela.

    Selo je razbijenog tipa. Kuće su uglavnom grupisane u dve mahale koje nose rodovska imena Rastojanje između mahala je oko 1.500 m.

    Prošlost i starine.

    Na ataru sela nalazi se mesto zvano Selište. Tragova od naselja na Selištu nema, ali se u tradiciji očuvalo predanje o starom selu koje se nalazilo na tom mestu.

    Kurbalija današnjeg položaja je novo naselje ne samo po postanku, već i po imenu i stanovništvu. Starost sela iznosi oko 150 godina. U Kurbaliji žive dva roda sa 37 domova.

    Poreklo stanovništva.

    U selu žive rodovi:

    -Murseljovi (18 k) i:

    -Asanovi (19 k), od fisa Beriš. Murselj i Asan, osnivači rodova, su braća i preci iz četvrtog pojasa (na primer: Asan–Ramadan –Ferat - Ljatif, živ, 45 godina).

    U selo se doselio otac Kurto. Po očevom imenu (Kurto) i mestu starine u Malesiji (Bala) selo je dobilo ime Kurbalija. Godine 1912 iz Kurbalije iseljeno je: 12 porodica (od Murseljeovih) u Preševo, jedna (od Asanovih) u Norču i jedna (od Asanovih) u Tursku.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Kurbalija (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Oraovica (po knjizi Orahovac ili Orahovica), opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela.

    Orahovac je veće naselje u podgorini Crne Gore, pri izlasku istoimene reke iz klisure. Orahovačka Reka protiče sredinom sela razdvajajući naselje na dva dela.

    Vode.

    Voda za piće dobija se iz bunara, česama i izvora. Bunari su po dvorištima i njih ima skoro svaka kuća. Od česama poznatije s : Džamiska Česma na sredini sela i Bunga. Izvora ima dva; Ramadanov Izvor i manja terma zvona Banjče.

    Zemlje i šume.

    Njive i livade su ispod sela na ravni sve do reke Moravice na istoku. Šume, koje su bile na padini Karadaga iznad naselja, sada su posečene te su na mesto njih kamenjari i proplanci sa utrinom. Topografski nazivi za njive su: Dobrevce, Trlo, Međina, Konopljište, Kiša (Crkva), Kriva Njiva; za brda i utrinu: Bukovac, Hulišta, Kadšgut.

    Tip sela.

    Orahovac je niznog oblika i zbijenog tipa. Kuće su grupisane u mahalama koje nose rodovska imena. Mahale su: Hadžiska, Murteska, Čitačska i Sejdijeska Ukupno selo ima 57 rodova sa 275 domova.

    Prošlost i starine.

    Orahovac je staro selo. To se vidi po sgarinačkim rodovima, po tradiciji, manastirskim i crkvenim starinama.

    Retka su sela u susedstvu sa očuvanim pravoslavnim starinačkim stanovništvom. U Orahovcu očuvana su takva tri roda, dok ih je ranije bilo mnogo više. To se jasno vidi i iz predanja. po kome je selo pre oko 180 godina, tj. u vremenu kada je ovde počelo doseljavanje muslimana iz Arbanije, imalo oko 100 pravoslavnih starinačkih domova.

    U tradiciji se, dalje, navodi da je prvobitni Orahovac ležao nešto severnije od današnjeg položaja na mestu sada zvanom Kiša (Crkva). U blizini starog sela postojao je i manastir: nalazio se iznad sela u klisuri. Manastir je bio posvećen sv. Petru. Po saznanju J. X. Vasiljevića, početkom ovog veka postojali su živi starci koji su kao deca odlazili na manastirsku slavu.

    Od starina znatna je i očuvana crkva sv. Nikole, dva metra ukopana u zemlju. U Čitačskoj Mahali kako se kazuje, postojala je druga crkva čiji se tragovi danas ne poznaju.

    Poreklo stanovništva.

    Sada u selu živi stanovništvo koje je po veri dvojako: pravoslavno i muslimansko.

    Rodovi pravoslavnog stanovništva su:

    -Stankovci (3 k, sv. Đorđe Alimpije), starinci.

    -Milenkovići (3 k, sv. Arhanđeo), sgarinci.

    -Tasini (1 k, sv. Nikola,), starinci.

    -Stojilkovići (2 k, sv. Nikola.), doseljeni iz Pčinje. Došli su 1912 g. na kupljeno zemljište.

    -Ivkovići (3 k. sv. Arhanđeo), došli iza Stojilkovih iz Vranja. Imaju kupljeno zemljište.

    -Mišići (1 k, sv. Arhanđeo). Došli iz Vranja na kupljeno imanje.

    -Stojanovići (1 k, sv. Nikola), došli su iz vranjskog sela Koćure.

    -Ilići (2 k, sv. Nikola), poreklom su iz Šapranca (Ristovac).

    -Ljubini (1 k,), Stamenkovi (2 k), Stošini (1 k), doseljeni su iz pčinjskih sela. Odatle su došli 1918 g. Slave sv. Arhanđela.

    Iseljeno pravoslavni stanovništvo.

    Napred je pomenuto kako se iz tradicije zna da je Orahovac pre jačeg muslimanskog doseljavanja imao veći broj pravoslavnih starinačkih domova. Ti se domovi kasnije raseljavali. Sigurno se zna za sledeće iseljene rodove:

    -Došljaci (1 i, sv. Nikola), žive u Malom Ropotovu (Gornja Morava). Tamo su prešli pre 180 godina.

    -Džakići (5 k., Vavedenje) i:

    -Paunovci (2 k, sv. Nikola) u Šilovu (Gnjilane). Tamo žive od pre 130 godina.

    U selu Petrovcu, opet kod Gnjilana, žive orahovački iseljenici:

    -Polovci i:

    -Levkovići (8 k.. sv. Nikola). Oni su se iz Orahovca najpre iselili u Leskovac pa posle prešli u Gornju Moravu.

    Iz Orahovca su i:

    -Stošini (6 k, sv. Nikola), sada u gnjilanskom selu Kmetovcu.

    Orahovačkih pravoslavnih iseljenika ima, dalje, u pčinjskom selu Milanovu (Dupčići), u selu Zlatokopu i u Vranju.

    Seoska slava svih pravoslavnih rodova je Đurđevdan.

    Poislamljeni su:

    -Poturaj (3 k), starinci. Žive u Sejdijskoj Mahali. Tačno vreme prelaska na islam ne znaju. Vele da su „Turci“ (muslimani) još iz vremena kada y selu nije bilo mnogo doseljenih muslimana.

    -Čitakaj (18 k), na islam prešli dobrovoljno pre dolaska muslimana. Radi boljeg izjednačenja sa ostalim muslšmanima, sada se ubrajaju u fis Beriš.

    Muslimanski rodovi doseljeni iz Arbanije su:

    -Avdulaj (19 k), od fisa Sop. Ovi se smatraju za najstariji doseljen arbanaški rod. Došli su u drugoj polovini 18 veka iz Malesije.

    -Bluta (8 i), ne znaju od koga su fisa. Poreklom su iz Arbanije, gde su bili katolici. Ostali stanovnici iz potsmeha nazivaju ih Guc, vele, po svinjama koje su pri doseljenju u Orahovac ostavili na. Karadagu. Ovde su došli kada. i rod Avduljaj.

    -Kišaj (13 k), od fisa. Tsač. Ime dobili po crkvenom imanju na kome oe nastanili. I ovi su stariji doseljenici i poreklo znaju u Severnoj Arbašiji.

    -Beljuljaj (16 k), Aljiljaj (7 k) i Salijaj (20 k), svi od fisa Gaš. Žive u Adžijskoj Mahali. Doselili se iza gornjih rodova iz Malesije.

    -Fetaj (5 k), od fisa Gaš. U Orahovac došli pre 120 godipa. Drugo mi je prezime Ašan, dobili ga po tome što su im preci imali stoku i izlazili leti na planinu.

    -Avdiljaj (10 k), od fisa Gaš. Došli su kada i Fetaj.

    -Ametaj (14 k), Sabedinaj (5 k), Beljuljaj (11 k), Huskaj ili Murtezovi (5 k), Močaj (12 k.) i Čotaj (7 k.), svi od fisa Gaš. Žive u Murteskoj Mahali. Poreklo kao i kod prednjih dova.

    -Došljakaj (2 k), fisnu pripadnost ne znaju. Stari su im na putu iz Severne Arbanije u Orahovac došli preko Gornje Morave.

    -Krumaj (7 k), od fisa Beriš. Poreklo im je u Malesiji.

    Iz Malesije su i:

    -Dukaj (5 k); pripadaju fisu Krasnić.

    -Korbaj (14 k) i Ibišaj (12 k), su od fisa Gaš. Žive u Sejdiskoj Mahali.

    -Maličovi (4 k) su muhadžiri iz Masurice, došli 1878 g. Pripadaju fisu Hot.

    -Maljokaj (4 k) su muhadžiri. Doselili se iz sela. Lepenice u Poljanici. I pre toga su se često seljakali i neko vreme živeli su u Metohiji. Pravo im je poreklo u Severnoj Arbaniji gde su pripadali fisu Gaš.

    -Trsten (3 k), od fisa Tsač. I ovi su muhadžiri. Ime su dobili po selu Trstenu, kod Gnjilana, gde su boravili pre doseljenja u Orahovac.

    -Fejzulovi (z k), muhadžiri. Zovu ih i Končuljci po istoimenom selu u Gornjoj Moravi, gde se zadržavali neko vreme. Dalja im je starina u Malesiji. Tamo sa pripadali fisu Gaš.

    -Jakupovi (1 k), od fisa Gaš. Vode poreklo od domazeta koji je došao pre 35 godina iz sela Selišta u Gornjoj Moravi. Dalja im je starina u Fandi (Severna Apbanija), gde su živeli kao katolici.

    -Jusufovi (1 k), došli su iz Gospoinca. Pripadaju bratstvu Murina. Pravo poreklo imaju u Malesiji. U Orahovac došli posle Jakupovih.

    -Isenovi (2 k), došli iz Lošeg Bukurevca. Tamo se zadržavali na putu iz Malesije. Od bratstva su Murina.

    -Bećirovi ili Kačik (1 k), došli preko Mađera (Gornja Morava), gde su živeli oko 130 godina. Poreklom su iz Malesije. Pripadaju fisu Beriš. Ovde žive od pre 20 godina.

    -Abdulovi (1 k), ogranak su nesalskog roda, Abazovi. Fis, starina i vreme doseljavanja kao kod njih. U Opaovac došli pre 20 godina.

    Iseljeni muslimani.

    Posle 1912 g. iz Orahovca iselilo se: 10 porodica v Kumanovo, 2 u Tursku, 1 u Žujince i 1 u Čerkesko Selo (Kumanovo).

    Muslimanski rodovi doseljeni iz Azije su:

    -Anadolci (3 k), doselili se u tursko doba kao „edna kuća" iz Anadola. Do kraja prošlog veka govorili su turski, sada arbanaški.

    -Kamer (1 k), doselili se iz Biljače (Moravica.). Dalje poreklo ne znaju. Ranije su govorili turski, a sada znaju samo arbanaški.

    Cigani-Romi.

    U Orahovcu ima 19 ciganskih porodica.

    Imanje i kuće nemaju, već žive kod bogatijih muslimana kao napoličari. Poreklom su iz Kumanova i Preševa.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Oraovica (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Bukarevac (po knjizi Loše Bukurovce), opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj i tip sela, vode, potesi.

    Manje selo u gornjem toku Ilinske Reke.

    Vodu za piće stanovnici dobijaju iz izvora i reke.

    Imaju po nekoliko njiva oko kuća. Šuma je iznad sela. Topografski nazivi za potese su: Selište, Guri Vorave (Grobljanski Kamen), Murateš.

    Kuće su grupisane u jednoj mahali.

    Prošlost u starine.

    Mesto zvano Selište i pored njega Vorate Moćme (Staro Groblje) nalaze se iznad sadašnjeg sela. Za Selište ce priča da je bilo prvobitno naselje doseljenih muslimana koji su kasnije, zbog „loše vode", prešli na današnje mesto.

    Ime selu.

    Značenje imena Bukurevca stanovništvu je nepoznato..

    Nadimak „loše“ dobilo je od okolnih seljaka za razliku od istoimenog bogatijeg sela u susednoj Moravici. Ovo je ime danas u opštoj upotrebi, ali se čuje i arbanaški naziv sela: Bukurovce pri Karadag (Karadačko Bukurovce).

    U selu žive dva doseljena muslimanska roda sa 7 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Seoski su rodovi:

    -Musliovi (4 k) i:

    -Aliovi (3 k), od bratstva Murina. Ranije su činili jedan rof poznat pod imenom Suljovi. Osnivač roda Suljo došao je sa bratom Alilom pre 180 godina iz Malesije. Na putu za Bukurevac Suljo se najpre zadržavao u Gospoincu, pa na Selištu, gde je imao sina Braima. Loše Bukurovce su osnovali na današnjem mestu Braimovi sinovi Musli i Ali pre 120 godina. Od njih su ostali i rodovski nazivi. Pre Prvog svetskog rata od ovih rodova iselile se dve porodice u Orahovac. One tamo čine rod poznat pod imenom Isenovi.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Bukarevac (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Ilince, opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela i vode.

    Selo se nalazi u izvorišnoj čelenci Ilinske Reke, na granica prema Gornjoj Moravi.

    Voda za piće je sa većeg broja kladennda. Poznatiji kladenac zove se Vrelo.

    Zemlje i šume.

    Njive su oko kuća na zaravnima i na dolinskim stranama. Iznad sela su utrine i šuma. Nazivi za potese sa njivama su: Zastoja, Arate Gat (Duga Njiva), Ke Kiša (kod Crkve); za utrinu i šumu: Duškaja, Bačovina, Rogina, Suka.

    Tip sela.

    Selo je razbijenog tipa. Kuće su prupisane u mahalama koje su među sobom udaljene 300 do 500 m. Svaka mahala sastoji se iz posebnog roda čije ime nosi.

    Prošlost i starine.

    Na mestu zvanom Kiša (Crkva) sadašnji seoski muslimani znaju da je postojala crkva ranijeg pravoslavnog stanovništva. Sada je to mesto pod njivama i tragovi od hrama se ne poznaju. Da je ovde bila crkva vidi se i po tabuisanim hrastovima koji se tu nalaze.

    Poreklo stanovništva.

    Ne zna se da li su preci današnjih doseljenih muslimanskih rodova zatekli staro pravoslavno selo prilikom doseljavanja ili ne. Sada u selu žive tri muslimanska roda sa 45 domova.

    U selu su rodovi:

    -Salaovi (19 k), od fisa Beriš. Osnivač roda Salaa doselio se pre 150 godina dolazeći preko Gornje Morave, gde je boravio na putu iz Malesije.

    -Ahmat (14 k) i:

    -Azren (12 k), od fisa Beriš. Poreklom su iz Malesije. Ovde su došli nešto iza Salaovih.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Ilince (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Gospođince (po knjizi Gospoince), opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela i vode.

    Selo se nalazi u izboričnoj čelenci Gospoinske Reke, na visini od 950 m.

    U selu ima česama, kladenaca i nekoliko bunara. Poznatiji izvor zove se Lisijas.

    Zemlje i šume.

    Obrađenog zemljišta na ataru ima vrlo malo i ono seuglavnom nalazi ispod sela. Iznad sela su šume i utrine. Topografski nazivi za njih su; Melište, Potok, Arate Gag (Duga Njiva); za šumu i utrinu: Duškaja, Plenište, Guri Macas (Magčkin Kamen).

    Tip sela.

    Selo je zbijenog tipa i sasgavljeno iz četiri mahale. One nose nazive po rodovima koji u njima stanuju. Selo ima 4 roda sa 18 domova.

    Prošlost sela.

    Za ime sela i topografske nazive stanovnici vele da su od starijih predaka slušali kako su to „đaurska" (hrišćanska) imena i da su oni ostali od starijeg stanovništva koje je tu pre njih živelo. Prilikom doseljavanja preci današnjih muslimana u selu su zatekli, po pričanju, tragove porušenih kuća iz kojih su stanovnici bili raseljeni.

    Današnje stanovništvo Gospoinca je doseljeno i po veri je muslimansko.

    Poreklo stanovništva.

    Seoski su rodovi:

    -Aljiljaj (8 k), od bratstva Murina. Osnivač roda je Alilj, predak iz: šestog pojasa (Alilj–Selim–Avdil_Veli—opeg Veli–Ajlin–Ćajil, živ, 46 godina). Aljilj se doselio pre 180 godina iz Malesije. Sa Alilom u Gospoince je došao i brat Suljo, koji je potom prešao u Loše Bukurovce. Jedna porodica iz ovog roda iseljena je u Orahovac.

    -Honuc (2 k), Arif (6 k) i Demaj ili Kamečrovi (2 k) su mlađi doseljenici. Sva tri roda došla iz Malesije, gde su kao i prvi rod pripadali bratstvu Murina. Rod Demaj ranije je bio vrlo razgranat. Po doseljenju od njih se odvojile oko 10 porodica koje su prešle u Crnotince; danas tamo oni čine poseban rod sa 22 doma.

    U Gospoincu se zna i za rod:

    -Mađer (doseljen iz gornjemoravskog sela Mađera), koji je ovde živeo neko vreme. Jedna porodica od ovog roda zadržala se y Žujincu (Moravica.), a za mesto iseljenja porodica, ne zna se.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Gospođince (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Bukovac (po knjizi Bukovce), opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela i vode.

    Manje selo u dolini Bukovskog Potoka, levog kraka Orahovačke Reke.

    Voda za piće dobija se iz bunara i izvora.

    Zemlje i šume.

    Njive su ispod sela, a iznad naselja. se nalazi hrastova i bukova. šuma. Topografski nazivi potesa su: Zabel, Mali Dol, Ašan, Melište.

    Tip sela.

    Selo je razbijeno. Kuće su prupisane u dve mahale: Ašanska (ime dobila po ranijem stočarskom zanimanju sganovništva) i Garska (ime nosi po mestu odakle se doselili stanovnici). Udaljenje Između mahala iznosi oko 1.000 m.

    Prošlost i starine.

    Iznad sela nalazi se mesto Grobništa. Za njega doseljeni seoski muslimani kažu da je „vorate moćme" (staro groblje), jer se tu sahranjivalo ranije stanovnšpgvo. Ono je, kako se veruje, bilo „katoličko“.

    Preci stanovnika iz mahale Ašan, prilikom doseljavanja pre 120 godina, našli su mesto, gde sada leži naselje, nenastanjeno i ono je tada pripadalo selu Šratovcu.

    Ime selu.

    Ime Bukovce primili od seljaka u Miratovcu jer se mesto po bukovoj šumi i ranije tako zvalo.

    Danas u Bukovcu lave dva doseljena roda sa 14 domova

    Poreklo stanovništva.

    Rodovi u selu su:

    -Ramadan (6 k), od fisa Šalja. Doselio se osnivač roda Ramadan pre 120 godina kao predak iz četvrtog pojasa. Ramadan je došao preko Gornje Morave sa dva brata od kojih se jedan nastanio u Letevici, a drugi u Garu. Preci im se do skora bavili stočarstvom i imali velike buljuke ovaca. Po tome okolno stanovništvo nazvalo ih imenom Ašan (stočar).

    -Adži Arif (8 k), od fisa. Šalja. U Bukovce došao AdžiArif, predak iz drugog pojasa (Adži Arif—Musa—Dželadin, živ). Starina im je u Severnoj Arbaniji i to u istom mestu, kako kažu, odakle su stanovnici prvog roda.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Bukovac (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Gornja i Donja Šušaja (po knjizi Šušaja), opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela i vode.

    Selo se nalazi u dolini povremene Šušajske Reke, leve pritoke Moravice.

    Po dvorištima su bunari. Na ataru ima nekoliko kladenaca i jedna česma (Limanova Česma).

    Zemlje i šume.

    Njive su oko sela na zaravnjenim planinskim kosama. Nešto malo njiva i livada ima i na ravni u supodini Karadaga. Šuma je većim delom iskrčena. Nazivi pojedinih potesa su: Pojata, Medžina, Livada, Balna, Rakita.

    Tip sela.

    Šušaja se sastoji iz dve mahale: Maala Epr (Gornja Mahala) i Maala Poštr (Donja Mahala). Udaljenje između mahala iznosi oko 2 km. Do 1878 g. postojala je samo Gornja Mahala i ona je činila selo zvano Šušaja. Pomenute godine vlasti su kolonizovale 8 muslimanskih muhadžirskih porodica na mestu današnje Donje Mahale i nju su administrativno uključili u selo Šušaju.

    Prošlost sela.

    Gornja Mahala, tj. prvobitna Šušaja pre doseljavanja današnjih muslimana, kako se priča, bila je naseljena pravoslavnim južnoslovenskim stanovništvom. To se vidi i po jednom pisanom podatku gde se selo oko 15 veka pod istim imenom navodi kao pravoslavno naselje. Današnji doseljeni seoski muslimani, poreklom iz Arbanije, ne sećaju se ili ne kazuju da su njihovi preci pri dolasku zatekli selo sa pravoslavnim stanovnicima.

    Sadašnje stanovništva u Šušaji je doseljeno. Po veri doseljeni su dvojaki: muslimani i pravoslavni. Poslednji su se doselili pre nekoliko godina. Za vreme Turaka u Šušaji je bilo i nešto Cigana-Roma. Ukupno Šušaja ima 9 rodova sa 33 doma.

    Poreklo stanovništva.

    Rodovi doseljenih muslimana su:

    -Ajrulovi (9 k), od fisa Gaš. Smatraju se kao najstariji seoski doseljenici. Pravo im je poreklo u Severnoj Arbaniji. Osnivač roda Ajrula je predak iz drugog pojasa (Ajrula–Idriz–Alija, živ, 40 godina) Otac Ajrulov zvao se Memet, ali on je predak izvan Šušaje. Okolni stanovnici veruju da ovaj rod ne može narasti na više od 9 domova.

    -Malič Fandovci (12 k), od fisa Tsač. Muhadžiri su iz Masurice. Dalju starinu znaju u oblasti Fanda (Severna Arbanija).

    -Avdijovi (2 k), od fisa Tsač. Došli su kao muhadžiri iz Jelašnice u isto doba kada i Fandovci (1878 g.).

    -Suljovi (1 k) su muhadžiri iz Jelašnica Pripadaju fisu Tsač. Ota im je prezime Sečenk.

    -Isenovi (1 k) su muhadžiri iz Masurice. Pripadaju fisu Gaš. U Masuripu došla, „četiri brata" iz Malesije. Odatle jedan brat je otišao u Jelašnicu, drugi u Vrbovo (Vranje), treći u Alaćince (Kumanovo), a četvrti, najmlađi, od koga potiču ovi, ostao u Masurici.

    -Jakupovi (1 k), od fica, Tsač. I ovi su muhadžiri iz Jelašnice.

    Muslimanski rod:

    -Saćipovi (2 k) u Žujincu (Moravica), kao muhadžiri iz Vranja, najpre su došli u Šušaju, pa odatle pre 20 godina prešli y današnje selo.

    Doseljeni pravoslavni rodovi su:

    -Miladinovići (1 k, sv. Arhanđeo),

    -Đorđevići (2 k, sv. Nikola),

    -Nikolići (1 k, sv. Jovan) i:

    -Dimitrijevići (3 k, sv. Nikola).

    Ovi rodovi vode poreklo iz Masurice. Ovde se doseljavali od 1925. do 1928 g. na kupljeno zemljište. Njihove se kuće nalaze u Donjoj Maxli.

    Pravoslavni stanovnici praznuju zajedničku seosku slavu Petrovdan.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, sela Gornja i Donja Šušaja (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Crnotince, opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela.

    Selo leži u podnožju Crne Gore, pored železničke pruge; u neposrednoj blizini Crnotinca je železnička stanica Bukurevac. Kuće su u selu nizno poređane i eksponirane prema istoku.

    Vode.

    Skoro svaka kuća ima bunar, samo je voda u nekim bunarima „teška“, te je stanovništvo ne upotrebljava za piće; česama u selu ima četiri od kojih su glavnije: Češma Džamijas (Džamiska Česma) i Đeren. Kladenci su na ataru oko sela. Poznatiji su četiri kladenca koji se zovu: Kroni Bumbales, Kroni Treskave, Kroni Zabeli i Kroni Šopove.

    Zemlje i šume.

    Njive i livade su većinom oko sela u blizini kuća. Nazivi za potese su: Međina, Buzalak, Skutlja, Salata, Rakita, Fuša Gat (Dugo Polje), D'lge Njive. Oskudne šume nalaze se daleko od sela na padini Karadaga. Utrina se nalazi na mestima zvanim: Trnica, Bumbala, Kodpa, Šabanit (Šabanovo Vrlo).

    Tip sela.

    Glavni deo sela je zbijenog tipa. Nekoliko kuća nalaze se na južnoj strani i one su od glavnijeg seoskog dela udaljene oko 300 m. Crnotince ima osam mahala i sve su one, sem Srpske Mahale, dobile imena po rodovima. To su: Dupilska, Treska, Lepočska Drgutska, Isrefska, Džinska i Gospoinska.

    Prošlost i starine.

    Crnotince je staro selo, jer je pre današnjeg muslimanskog stanovništva u njemu živelo pravoslavno starinačko, koje se kasnije iselilo. Opšte je predanje da je selo do 18 veka pripadalo manastiru Prohoru Pčinjskom; docnije doseljeni muslimani prisvojili su manastirska imanja. Godine1900. beleži se da su manastiru pripadale neke seoske šume, koje su kasnije seljaci posekli. Posle oslobođenja od Turaka manastiru je, na osnovu očuvanih tapija, povraćeno 100 ha njiva i livada.

    Preci najstarijih muslimanskih rodova prilikom doseljavanja zatekli su u selu stare pravoslavne rodove. Oni su živeli u blizini mesta sada zvanog Kiša (Crkva). Godine 1929g. tu  su otkopani crkveni zidovi, stare ikone i jedan krst.

    Ime sela kao i mnogi topografski nazivi ostali su od starih stanonnika.

    Seosko stanovništvo je doseljeničko i po veri se deli na muslimansko i pravoslavno. Ukupno ih ima 36 rodova, sa 121 domom.

    Poreklo stanovništva.

    Muslimanski rodovi su:

    -Ademovi (6 k). od fisa Tsač, najraniji doseljenici. Došao predak iz četvrtog pojasa koji se zvao Adem (Adem—Emin–Jakup—Ramadan, živ, 60 godina) pre 120 godina. Starina im je u Severnoj Arbaniji gde su bili poznati pod imenom Ljapoč.

    -Veselovi (5 k) i Ćerimovi (4 k), od fisa Tsač. Vreme i mesto doseljavanja, kao kod Ademovih.

    -Arslanovi (5 k) i Azirovi (3 k), od fisa Tsač. Smatraju se kao mlađi doseljenici. Starinu znaju u Severnoj Arbaniji. Tamo su činili jedan rod i bili poznati pod imenom Drgut.

    -Isrefovi (9 k), od fisa Tsač. Starina im je kao i kod prednjih rodova.

    -Ajdinovi (2 k), fisnu pripadnost ne znaju. Doselili se preko Gornje Morave. Staro im je prezime Kroc.

    -Zećirovi ili Džinci (11 k), od fisa Tsač. Doselili se iz Severne Arbanije pre 90 godina.

    -Maksutovi (11 k),

    -Nezovi (8 k),

    -Jašarovi (2 k) i:

    -Ajetovi (3 k), od fisa Tsač. Doselili se preko Poreča u Makedoniji. Zajednički im je naziv Treska. Kako se kazuje, oni su u Poreču živeli kao katolici. Po iseljenju iz Poreča, neko se vreme zadržavali u kumanovskim selima pa posle došli u Crnotince. Ovde su od pre 90 do 100 godina.

    -Kamerovi (22 k), došli su u 19 veku iz Gospoinca; ogranak su tamoštnjeg roda Demaj Starina, vreme doseljavanja i fis kao i kod njih. Po selu odakle su došli ovde se zovu još i Gospoinc.

    -Abdulovi (2 k) i Kamerovi (2 k), muhadžiri. Došli su 1878 g. iz Surdulice. Pripadaju fisu Tsač. Od ovih rodova 1912 g. 2 porodice iselile se u Tursku i 1 u Skoplje.

    -Osmanovi (1 k), od fisa Beriš. Došli su iz gornjemoravskog sela Stanevca, gde su boravili kao katolici na, putu iz Malesije. Ovde žive od pre 50 godina.

    -Alijovi (1 k), ogranak su istoimenog roda u Šušaji. Ovde došli početkom 20 veka. Staro im je prezime Dud. Fis, starina i vreme doseljavanja kao kod onih u Šušaji.

    -Salijevi (1 k), od fisa Cop. Ovde su došli iz Velikog Rajinca. Pravo im je poreklo u Malesiji.

    Do pre 10 godina u selu je postojao i rod:

    -Maminčan (1 k). Doseljeni su bili preko Maminca (Moravica) i pripadali fisu Kruja Zi. Sada je ovaj rod izumro.

    Pravoslavni rodovi su:

    -Đorđevi (3 k, sv. Arhanđeo), došli su 1929 g. na kupljeno zemljište. Poreklom su iz Pčinje.

    Iz Pčinje se doselili još:

    -Nikolići (1 k, sv. Nikola),

    -Miljkovići (4 k, sv- Nikola),

    -Petrovići (1 k, sv. Nikola),

    -Stojanovići (1 k, sv. Arhanđeo),

    -Nedeljkovići (1 k, sv. Nikola),

    -Kitanovići (1 k, sv. Arhanđeo) i:

    -Ristini ili Biljačanci (1 k, sv. Arhanđeo). Poslednji ime dobili po Biljači u Moravici gde im je dalje poreklo. Svi navedeni rodovi doseljeni su na zemljippe koje su kupili od manastira Prohora Pčinjskog. Naseljavanje su izvršili u vremenu od 1929. do 1933. godine.

    Na mestu gde je ranije postojala crkva iseljenog starinačkog stanovništva pravoslavni seljaci iz Crnoginca podigli su krst. Seoska slava svih pravoslavnih rodova je Petrovdan.

    Cigani-Romi.

    Krajem 1940 g. u selu je živelo 10 ciganskih porodila od kojih su 4 imale svoje kućice, dok su ostali stanovali po zgradama imućnijih seoskih muslimana. Crnotinoki Cigani bližim poreklom su iz Biljane i Preševa. Bave se poljskim poslovima kao argati i momci.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Crnotince (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Rajince (po knjizi Malo i Veliko Rajince), opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Malo Rajince:

    Položaj naselja.

    Selo se nalazi južno od Velikog Rajinca., od koga je odvojeno manjom planinskom kosom. Seoske kuće su po dnu i na stranama jedne suve doline i one su većim delom eksponirane prema istoku. Oko kuća su njive. Voda se pije iz bunara.

    Prošlost.

    Malo Rajince je zaselak Velikog Rajinca i sastoji se iz jedne mahale u kojoj ima 9 rodova sa 12 domova. Ranije naselje se zvalo Muhadžir Maala i računalo se kao sastavni deo Velikog Rajinca. Od 1912 g. mahala se zove Srpska, odvojena je od glavnog naselja i kao zaselak dobila je ime Malo Rajince.

    Danas u naselju živi doseljeno pravoslavno stanovništvo. Pre njih, do početka balkanskog rata, ovde su živele  15 muhadžirskih muslimanskih porodica koje su kao kolonisti došli 1878 g. najviše iz okoline Vranja. Ti prvobitni stanovnici, sa oslobođenjem oblasti od turske vlasti, iselili su se u Kumanovo i Malu Aziju.

    Poreklo stanovništva.

    Seoski rodovi su:

    -Janovi (2 k, sv. Nikola), došli su 1912 g. Iv pčinjskog sela Klinovca.

    -Dešići ili Trničani (2 k, sv. Arhanđeo), doselili su se iz vranjskog sela Trnice u isto doba kada i Janevi.

    -Bogdanovići (2 k, sv. Arhanđeo), potiču od braće Božina i Anđelka koji su došli 1915 g. iz istog mesta odakle su i Dešići.

    Posle 1912 g. došli su još:

    -Stankovići (1 k, sv. Nikola) iz Klinovca (Ristovac),

    -Arsevi ili Donče (1 k, sv. Paraskeva) iz Nedoksrstenika (Pčinja),

    -Stojkovi (1 k, sv. Nikola) Iz Pčinje,

    -Mitevci (1 k, sv. Nikola.) iz Pčinja,

    -Ilići (1 k, sv. Nikola) iz Bogoševa (Vranje) i:

    -Pešići (1 k, sv. Paraskeva) iz Masurice.

    Od pobrojanih rodova Stojkovi i Mitevci su naseljeni kao kolonisti na utrinu, dok su ostali došli na kupljeno zemljište. Zajednička slava svih stanovniš je Velika Gospođa. O praznicima stanovnici iz Malog Rajinca pohađaju crkvu u Velikom Rajincu.

    Veliko Rajince:

    Položaj naselja.

    Selo se nalazi u podnožju Crne Gore pri silasku Gospoinske Reke u ravnicu. Veći deo seoskih kuća eksponiran je prema jugu ili istoku.

    Zemlje i šume.

    Njive i livade nalaze se ispod sela s leve strane Moravice. Šuma ima vrlo malo iznad sela. Topografski nazivi za njive su: Blato, Kajsizje, Osoj, Budžak, Ara Šarkit (Šarkova Njiva); za šumu i brda: Dunja, Ploča, Vrba, Bukoci, Vakf, Kula, Reza.

    Vode.

    Voda za piće dobija se iz bunara i česama koji su u blizini kuća. Oko sela se nalaze kladenci. Glavniji su kladenci: Pladništge, Šaran Puli (Šarena Kokoš), Uji Vtoft (Hladna Voda).

    Tip sela.

    Selo je zbijenog tipa i niznog oblika. Sredinom sela protiče reka koja ga polovi na dva dela. Kuće su grupisane u mahalama: Tabak, Arslanska, Zenelska, Mehska, Hutska, Rečna i Bakanska. Sve su mahale u neposrednoj blizini. Njihova su imena po glavnijim rodovima.

    Selo ima 53 roda sa 196 domova.

    Prošlost i strine.

    Iznad sela nalazi se mesto zvano Selište. Tu su pre nekoliko godina otkopani stari pravoslavni grobovi. Kod današnjih seljaka očuvana je tradicija da je na Selištu postojalo gradsko naselje („grad“) sa pravoslavnaš južnoslovenskim stanovnicima. Kazuje se da je u ranijem naselju bio veoma razvijen samardžiski zanat. Naselje je imalo i crkvu, ali je ona kasnije porušena i njen materijal, po uveravanju pravoslavnih seljaka, sada se poznaje na džamiji u Velikom Rajincu. Na ruševinama stare crkve pravoslavni seljaci iz Velikog Rajinca 1939 g. sagradili su novu koja je posvećena sv. Nedelji.

    Ime selu.

    Ime Rajince po jednima je ostalo od nekadašnjeg osnivača sela koji se tobože zvao Raja. Po drugima ime naselja je došlo od „raja“ (pokoreno stanovništvo). Postoji i treće tumačenje koje navodi da je ime sela postalo od „raj“ jer se naselje ističe bogatstvom i lepim položajem.

    Iseljenih starinačkih pravoslavnih rodova iz Velikog Rajinca ima: U Oslaru (Aleksići), Leosaju (Grbovci), moravičkom selu Bukurevcu (Anđelkovi) i u celima Vranjske Pčinje. Cada y selu živi: 1 stariiački pravoslavni rod, 35 doseljenih pravoslavnih rodova, 1 starinački poislamljen rod, zatim doseljeni muslimani i Cigani-Romi.

    Poreklo stanovništva.

    Rodovi pravoslavnog stanovništva su:

    -Ristići (3 k, sv. Arhanđeo), starinpi.

    Ostali rodovi su doseljenici i to počev od 1912 godine.

    Rodovi doseljeni na kupljeno zemljište:

    -Bogdanovići (1 k, sv. Arhanđeo), iz pčinjskog sela Trnice.

    -Savići (1 k, sv. Nikola), iz ristovačkog sela Sejaca.

    -Tasići (1 k„ sv. Nikola), iz Surdulice.

    -Brezovački ili Stankovići (1 k, sv. Nikola,), iz vranjskog sela Brezovice.

    -Đorđevići (1 k, sv. Arhanđeo), iz Vladičinog Hana.

    -Andonovići (1 k, sv. Nikola), iz Jelašnipe (Vladičin Han).

    -Mihalovi (4 k, sv. Nikola), iz krivopalanačkog sela Stajevca.

    -Palančani (3 k, sv· Arhanđeo), iz Krive Palanke.

    -Nikolići (2 k, sv. Đorđe Alimpije), iz Kršeznice (Ristovap).

    -Ivkovići (1 k, sv. Nikola), iz Vladičnnog Hana.

    -Stojanovići (1 k, sv. Nikola), iz Kraljeve Kuće (Bujanovac).

    -Matići (1 k, sv. Nikola), po mestu starine ovde ih zovu i Masuričaii.

    -Crnovčani ili Pavlovići (1 k, sv. Arhanđeo), iz Crnovca kod Vranja.

    -Ljubići (1 k, sv. Đorđe Alimpije), iz Karadnika (Bujanovac).

    -Mitići (1 k, sv. Nikola) i:

    -Stojkovići (1 k, sv. Arhanđeo), iz vranjskog sela Crnog Vrha.

    – Veljkovići (1 k, sv- Arhanđeo), iz Klinovca (Pčinja).

    -Dimitrijevići (1 k, sv. Jovan), iz Surdulice.

    -Krstići (1 k, sv. Arhanđeo), imaju isto poreklo kao i Crnovčani.

    -Denkovci (1 k, sv. Arhanđeo), iz Trgovišta (Kriva Palanka).

    -Stanojevići (1 k, sv. Nikola), iz Masurice.

    -Nešići (2 k, sv. Đorđe Alimpije) i:

    -Ristići (1 k, sv· Arhanđeo), iz Žbevca kod Ristovca.

    -Dodići (1 k, sv Paraskeva), došao Mirko Dodić, učitelj, iz vranjskog sela Lukova. Ovo je najmlađi rod, doseljen 1928 g. Mirko Dedić ovde je sazidao kuću i kupio zemljište.

    Ostali pomenuti rodovi uglavnom su došli: 1912, 1915 i 1919 godine.

    Rodovi doseljeni kao kolonisti na utrinu:

    -Nikolići (1 k, sv. Dimitrije), iz Baraljevca kod Ristovca.

    -Arsini (2 k, sv. Arhanđeo), iz Pčinje.

    -Mitini (1 k, Krstovdan), Iz Pčinje.

    -Tasići (4 k, sv. Arhanđeo), došli četiri brata iz ristovačkog sela Krševice.

    -Novakovići (4 k, sv. Nikola), po mesgu starine zovu ih i Masuričani.

    -Kostići (3 k, sv. Nikola), iz Surdulice.

    -Cvetkovi (1 k),

    -Andon (1 k),

    -Velinović (1 k) i:

    -Slavkovi (1 k), iz okoline Bosiljgrada. U selu su poznati pod imenom „Bugari“. Svi slave sv. Arhanđela.

    Svi pravoslavni stanovnici u Velikom Rajincu zajednički slave Veliku Gospođu i Beli Petak.

    Poislamljeii su:

    -Selmanovi ili Poturovci (1 k), starinci. Sada se izdaju da su od fisa Tsača i katkada se ubrajaju kao da su iz muslimanskog roda, Hutovi. Od uvek u rodu bila „jedna kuća".

    Rodovi muslimanskog stanovnišva su:

    -Redžovi (16 k), od fisa Sop. Redžo, od kota je ostalo rodovske ime, predak je iz šestog pojasa. Za njega se zna da se kao musliman doselio iz mesta Reč u Malesiji pre 180 godina.

    -Mehovi (21 k), došli su odmah iza prvog roda. Priča se da su njihovi preci u Severnoj Arbaniji bili katolici. Ovo je njihovo rodovsko ime doneto iz starine, dok su u Velikom Rajincu oni poznati pod imevzom Šarko: vele po „šarenom prasetu" koje su nosili iz starine. Pre nego što su ušli u Veliko Rajince oni su saznali da su stanovnšgi koji su tu pre njih došli iz Arbanije po veri muslimani, stoga ovi zakolju prale, promene imena i zatečenom arbanaškom stanovništvu jave da su muslimni

    -Hutovi (17 k), od fisa Tsač (neki kažu još i Elšan). Došli su kada i Mehovi. Starinu znaju u Severnoj Arbaniji.

    -Bakan (8 k) od fisa Tsač. Doselili se iz mesta „Bakan“ u Arbaniji. Ovde žive od pre 150 godina.

    -Uka (10 k),

    -Tabak (15 k) i:

    -Sulj Sefa (4 k), svi od fisa Tsač. Doselili se kada i rod Bakan. Poreklom su iz Severne Arbanije.

    -Zenelovi (14 k), došli su pre oko 120 godina preko Gornje Morave. Starina im je u Severnoj Arbaniji gde su pripadali fisu Kruja Zi.

    -Apslanovi (11 k), od fisa Sop. Doselili se iz leskovačkog sela Miraševca oko 1850. godine. Kažu da ih odatle silom preselio vranjski Husein Paša kome su stanovnici iz ovog roda ubili zaptiju. Dalja im je starina u Severnoj Arbaniji.

    -Garalici (16 k), od fisa Šalja. Doselili se oko sredine 19 veka, preko planinskog sela Gara, gde su živeli oko 40 godina. Poreklom su iz Severne Arbanije.

    -Selmanovi (1 k), od fisa Kruja Zi. Doselili se 1912. godine  iz Maminca (Moravica), gde su proveli oko 30 godina. Starina im je ista kao i kod roda Zenelovi.

    Iseljeni muslimani.

    U tursko doba iseljena je 1 porodica y Crnotince (Salijovi) i 2 porodice (Veselovi i Jonuzovi) u Biljaču).

    Cigani-Romi.

    U selu ima 6 ciganskih porodica, od kojih tri nemaju svojih kuća. Ove ciganske porodice smatraju se kao privremene. Tri porodice znaju poreklo iz Bujanovca, dok su ostali doseljeni iz Biljače. Cigani u Velikom Rajincy rade kao napoličari, sluge i seoski čuvari.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Rajince (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Letovica (po knjizi Letevica), opština Bujanovac – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela.

    Celo leži u supodini Crne Gore, severno od Crnotinca; kuće su eksponirane prema istoku i zaklonjene od vetrova.

    Vode.

    Voda za piće dobija se iz bunara, kojih ima skoro svaka kuća, na šest česama i četiri kladenca. Glavnije česme i kladenci zovu se: Češma Džamis (Džamiska Česma), Češma medi čepi (česma sa dva „čepa"), Kladenac Ajdukit (Hajdučki Kladenac).

    Zemlje i šume.

    Njive i livade su ispod sela. Utrina na kojoj se napasa stoka leži na padini Karadaga iznad naselja Nazivi za potese sa obrađenim zemljištem su: Jaruge, Livade, Šavarina, Kalila, Vneš (Vinogradi), Guri Orlova (Orlov Kamel); nazivi za brda i šume su: Pladnište, Reka, Vori Kocit (Kostin Grob); Dupila, Ajmal, Zavoj, Ploča.

    Tip sela.

    Kuće su grupisane po mahalama. Mahala Garalica nalazi se iznad glavnog seoskog dela na daljenju od 5 minuta hoda. Ostali deo sela je zbijenog tipa. Glavne mahale zovu se: Kurdičve, Berišas i Sopas. Rodovi u mahalama žive pomešano: osim muslimana, u istoj mahali žive pravoslivni srpski stanovnipi i Cigani.

    Prošlost u starine.

    Ime sela, kako kazuju doseljeni seoski muslimani, ostalo je od ranijeg starinačkog pravoslavnog stanovništva, zatečenog prilikom doseljavanja. Od prvobitnog stanovništva muslimani su primili i pojedine topografske nazive.

    Na mestu sada zvanom Kodra Kišes (Crkvene Brdo) ranije je postojala crkva. U moravičkom selu Žujincu slušao sam da je crkva bila posvećena sv. Nikoli. Ostaci od crkve sada se od raspoznaju.

    Dašas u selu žive stariji muslimanski i noviji pravoslavni doseljenici sa nešto malo Cigana. Ukupno Letevica ima 43 roda sa 126 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Muslimanski rodovi su:

    -Memet Agas (13 k) i:

    -Zumerovi (11 k), od fisa Beriš. Oba roda žive u mahali Berišas i vode poreklo od istog pretka koji se zvao Salaa. oreklom su iz Malesije, odakle se doselili pre 150 godina.

    Iste su starosti i rodovi iz mahale Sopas:

    -Asanovi (3 k),

    -Rustemovi (4 k),

    -Drnuk (1 k),

    -Idrizovi (6 k) i:

    -Selmanovi (6 k). Svi pripadaju fisu Cop. Po tome ih ostali stanovnici zovu zajedničkim imenom Sopnjan. Starinom su na Severne Arbanije odakle su došli idući preko Kosova i Gornje Morave.

    -Latifovi (10 k) su mlađi doseljenici. Pripadaju fisu Šalja. Starina im je y Severnoj Arbanpji.

    -Veliovi (6 k), od fisa Šalja. Sgarina i vreme doseljavanja kao kod Ljatifovih.

    -Mula Sinait (9 k), od fisa Šalja. Mula Sinan, osnivač roda, je predak iz četvrtog pojasa. Po Sinanu, koji je bio odža (mula), rod zovu i Odžalar.

    -Kurdič (10 k), od fisa Šalja. Doselili se pre 120 godina iz Severne Arbanije. Ime dobili po pretku kom je umro odmah po doseljenju (kur erde, kur vdič — kad dođe, kad umre),

    -Šain (1 k), od fisa Krasnić. Doselili se preko Samoljice (Moravice) za vreme Turaka. Staro im je prezime Ideci. Poreklom su iz malesije.

    -Fejzulovi (1 k) su muhadžiri iz Masurice. Ovde žive od 1873 g. Starina im je y Severnoj Arbaniji. Fisnu pripadnost ne znaju.

    Godine 1928. iselila se jedna muslimanska porodica u Biljaču.

    Pravoslavni rodovi su:

    -Ivkovići (3 k, sv. Arhanđeo), doselili se 1912 g. iz Koćure kod Vranja.

    -Stefanovići (2 k, Vavedenje), doselili se kada i Ivkovići iz Klinovca (Ristovac).

    -Ristići (1 k, sv. Nikola), poreklom su iz ristovačkog sela Žbevca. Ovde su došli 1912. godine.

    -Spasići (2 i, sv. Nikola), doseljeni su 1924. godine iz Koćure (Vranje).

    -Stankovići (1 k, sv. Nikola), došli su posle Spasića iz vranjskog sela Brestova.

    -Stojkovi (3 k, sv. Arhanđeo), došli su kada i Stankovići iz rgovišta (Kriva. Palavka).

    -Cvetkovići (1 k, sv. Nikola), doselili se pre 15 godina iz Kukova kod Vladičinog Hana.

    -Krstići (1 k. sv. Arhanđeo), došli kada i Cvetkovići iz vranjskog sela Crnovca.

    -Stanojevići (5 k, sv. Nikola) došli su oko 1930. godine iz Trgovišta (Kriva Palanka).

    -Aranđelovići (1 k, sv. Arhanđeo) i:

    -Stojiljkovići (1 k, sv. Nikola), doseljeni su 1930 g. iz Kunova (Vladičin Han).

    -Đorđevići (1 k, sv. Nikola), poreklom su iz Barelića kod Vranja. Ovde su došli kada i prednji rodovi.

    -Jovanovići (2 k, sv. Đorđe Alimpije), došli su iz Marganca (Ristovac). Ovde žive od 1930. godine.

    -Dejanovići (2 k, sv. Nikola), poreklom su iz Koćure (Vranje). Doselili se 1930. godine.

    Najmlađi seoski doseljinici su:

    -Stošići (1 k, sv. Nikola), doseljenika Koćure (Vranje);

    -Zdravkovići (1 k, sv. Nikola), došli su iz krivopalanačkog sela Radovnice i:

    -Debonci (1 k, sv. Nikola), poreklom su iz ristovačkog sela Žbevca.

    Svi navedeni pravoslavni rodovi ovde su naseljeni na kupljeno zemljište.

    Seoska slava pravoslavnih rodova su Duhovi. Iznad sela postoji krst.

    Cigani-Romi.

    Krajem 1940 g. u selu je bilo 13 ciganskih porodica. Od njih su 9 porodica imale svoje stanove, a ostali su bili su nastanjeni u zgradama bogatijih stanovnika. Broj porodica stalno se menja, sa povećavanjem za vreme poljskih radova.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Letovica (Bujanovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Gare*, opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela.

    Selo se nalazi u izvorištu Gospoinsve Reke. Tu su kuće podignute na planinskim kosama što leže na granici prema Gornjoj Moravi.

    Vode.

    Voda se pije iz česama, izvora i bunara. Bunari preko leta presušuju. Veći izvor zove se Pojište.

    Zemlje i šume.

    Šume i utrine su glavna osnova za privredu. Njiva ima „malo i one se mahom razbacane oko sela. Nazivi za potese su: Sui Dol, Guri Drangot (Drangov Kamen), Brega Mulina (Vodenični Breg), Mašala.

    Tip sela.

    Gare je razbijenog tipa, jer udaljenje između mahala iznosi oko 1.500 m. Mahala ima dve: Maala Epr (Gornja Mahala) i Mala Poštr (Donja Mahala). Rodovi su u mahalama odvojeni.

    Danas u selu žive 7 doseljenih muslimanskih rodova sa 35 domova.

    Prošlost.

    Ime sela nasledili preci stanovništva „od vakt". To isto kažu i za neka topografska imena. Po današnjem stanovništvu selo je nastalo početkom 19 veka.

    Poreklo stanovništva.

    Seoski rodovi su:

    -Zumerovi (7 k), od fisa Šalja. U selu su prvi doseljenici. Ovde žive od početka 19 veka Poznati su još pod imenom Pljakič. Poreklo im je u Severnoj Arbaniji. Žive u Mahali Epr.

    U istoj mahali (Epr) staiuj još ovi rodovi:

    -Sinanovi (3 k),

    -Redžepovi (3 k),

    -Kurtešovi (2 k) i:

    -Ramadanovi (3 k). Svi su od fisa Šalja. Doselili se pre 120 godina preko Gornje Morave, gde se zadržavali na putu iz Severne Arbanije.

    U Mahali Poštr žive dva roda:

    -Rašitovi (10 k) i:

    -Kamerovi (7 k). Oba roda vode poreklo od pretka koji se doselio sa braćom prvo u Bukovce pa potom prešli ovde (videti opširnije kod sela Bukovca). Kažu da su njih ranije drugi stanovnici zvali imenom Ašan. Pripadaju fisu Šalja. Starina im je ista kao i kod prednjih rodova.

    U selu su rani e živeli još četiri muslimanska roda: jedan se od njih kasnije iselio u Bukovce, gde sada ima 8 domova (Adži Arif), drugi u Veliko Rajince (Garalici, 11 k), treći y Slavujevce (Moravica 6 k) i četvrgi (Garčan, 2 k) y Biljaču.

    *Ovog sela nema u spisku naselja opštine Preševo, dodati ga, Milodan

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Gare (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Berčevac, opština Preševo – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Polo.žaj sela.

    Selo se nalazi u izvorištu levog kraka Gospoinske Reke.

    Vode.

    Voda za piće dobija se iz česama. i kladenaca.

    Zemlje i šume.

    Na seoskom ataru ima dosta šuma. One se nalaze na padini Karadaga iznad seoskih kuća. Njive su oko sela pa zaravnjenim dolinskim stranama. Topografski nazivi za potese su: Kuka, Tumaki, Čuka, Kalja, Kiša (Crkva).

    Tip sela.

    Kuće su u Berčevcu na skupu. Selo ima dve mahale koje nose nazive po glavnijim rodovima.

    Prošlost u starine.

    Za mesto Kalja muslimansko stanovništvo u Berčevcu veli da je „latinsko“. „Latinima" pripisuju i crkvu čije se razvaline poznaju.

    Stanovnici u Velikom Rajindžu pričali su da je ranije u Berčevcu živelo staro pravoslavno južnoslovensko stanovništvo koje je imalo i crkvu. O prvobitnom pravoslavnom stanovništvu Berčevcu ima tragova i u literaturi.

    Danas u selu žive 4 doseljena muslimanska roda sa 32 doma.

    Poreklo stanovništva.

    Seoski su rodovi:

    -Etem (6 k.), od fisa Kruja Zi. Doselili se iz Severne Arbanije. Za njih se priča da se ovde doselili relativno rano. Žive u mahali koja, nosi njihovo rodovske ime.

    -Mustaf (13 k), od fisa Kruj-a Zi. Došli su iza prvog roda. Starina im je u Severnoj Arbaniji.

    -Liman (2 k), od fisa Cop. Poreklom su iz Malesije.

    -N'uro (2 k) su najmlađi doseljenici. Predak Nurko iz trećeg pojasa (90 godina) doselio se preko Kosova. Ubrajaju se u fida Tsač, a bratstva su Korb. Saplemenika i rođaka imaju u Samoljici (Moravica).

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Berčevac (Preševo) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Gramada, opština Bujanovac – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela.

    Selo se nalazi u srednjem delu doline Drenske Reke, leve pritoke Moravice. Kuće su podignute na levoj, dolinskoj strani, izuzev dve koje su iznad glavnog seoskog dela i podignute sa desne strane.

    Vode.

    Voda za piće dobija se iz bunara i izvora. Bunare ima svaka kuća i nalaze se po dvorištima. Izvori su izvan sela po njivama i u šumi. Glavniji su izvori: Stojmenov, Ljiljanski, Šišmanski i Nikolinski zvor.

    Zemlje i šume.

    Njive su oko sela na mestima: Samoljica, Preko Dol, Ispod Selo, Pozadi Rid. Topografski nazivi za poteoe sa šumom su: Padina, Tursko Grobje, Šipin Zabel.

    Tip sela.

    Gramada je selo zbijenog tipa i deli se u dve mahale: Gornja i Donja Mahala. Mahala su odvojene šumom.

    Prošlost i starine.

    Po predanju, zabeleženom .u Nesalcu, Gramada je jedno od najstarijih sela u oblasti. Za ranije selo priča se da je imalo „trista“ kuća i nalazilo se iznad današnet položaja na Selištu. Kasnije se, zbog nekog rata, selo spustilo na današnje mesto

    U blizini sedišta na jednom uzvišenju postoje mesto zvana: Crkvište i Gradište. Seljaci su na ovim mestima našli mnoštvo cigala i čitavih zidnih platana. Zaka Perunović iz Gramade 1928 g. otkopao je zemljani „ćup“ čija je visina 1.5 m i ima obim od oko 2 m. Na Crkvištu pronađena je i jedna ikona. Inače o Crkvišgu i Gradištu današnji pravoslavni seljaci nemaju neke naročite tradicije, jer su oni svi skorašnji doseljenici.

    U Gramadi sada žive 13 doseljenih pravoslavnih srpskih rodova sa 15 domova.

    Do prvog svetskog rata tu su neko vreme živeli muslimani poreklom iz Arbanije (13 k) koji su se tada iselili. Od njih neki se zadržali u Bitolju (Suljovi) i Crnotincu, dok je većina prešla u Tursku.

    Poreklo stanovništva.

    U selu su rodovi:

    -Đorići (1 k, sv. Arhanđeo), doselili se 1912 g. iz Ljiljanca (Ristovac).

    -Stankovići (1 k,Đurđevda), došli su posle Đurića iz krivopalanačkog sela Radovnice.

    -Stefanovići (1 k, sv. Jovan), starinom su iz Sgajevca (Kriva Palanka). Ovde žive od 1915 g.

    -Stamenkovići (1 k, sv. Arhanđeo), poreklom su iz Punuševca (Vranje). Ovde žive od pre 25 godina.

    -Anđelkovići (2 k, sv. Jovan),

    -Stojkovići (1 k, sv. Arhanđeo),

    -Belinovci (1 k, Velika Gospođa),

    -Pavlevci (1 k, sv. Arhanđeo),

    -Pešići (1 k, sv. Arhanđeo), i:

    -Perunovići (2 k, sv. Arhanđeo), svi su istog porekla: doselili se iz sela Radovnice kod Krive Palanke. Ovde su došli između 1915 do 1924 g.

    -Jovići (1 i, sv. Arhanđeo) su mlađi doseljenici: došli su 1930 g. iz vranjskog sela Punušenca.

    -Nedeljkovići (1 k, sv. Đorđe Alimpije), došli su posle Jovića iz ristovačkog sala Marganca.

    -Krsta (1 k, sv. Nikola), došao je iz krivopalanačkog sela Stajevca. Ovde žive od kada i Nedeljkovići.

    Ovi navedeni seoski dovi doseljeni su na kupljeno zemljište. Iznad sela, kod Crkvišta podignut je krst. Svi stanovnici zajednički slave seosku slavu na prvi dan Duhova.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Gramada (Bujanovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Vrban, opština Bujanovac – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela i vode.

    Selo se nalazi u gornjem delu Vrbanske Reke, na rečnoj zaravni. Reka protiče sredinom sela i leti voda y njoj presušuje. Po nekoliko meseci u godini presuš ju i bunari iz kojih se dobija, voda. za piće.

    Zemlje i šume.

    Njive su oko sela. Daleko iznad sela na padini Karadaga nalazi se bukova i hrastova gora. Topografski nazivi za potese su: Čuka, Čar (Cer), Reza, Livade, Ija (Hladovina), Veternik.

    Tip sela.

    Kuće su u selu na okupu i grupisane dve mahale. Rastojanje između mahala je neznatno. Maala Epr (Gornja Mahala) je gornjem delu sela; ispod nje je Maala. Poštr (Donja Mahala).

    Prošlost u starine.

    Vrban je staro selo jer je postjalo i pre muslimanskog doseljavanja. Današnji muslimani kazuju da se naselje istim imenom zvalo i pre njihovog dolaska iz Severne Arbanije, ali se ne sećaju da li su njihovi preci zatekli u selu pravoslavne starinačke rodove.

    U Oslaru se priča da je Vrban po stanovništvu ranije bio pravoslavno selo. Po dolasku muslimana, starivački rodovi iz sela se potpuno iselili. U literaturi se navode Mašutkovići  u Vranju koji su poreklom iz ovog sela.

    Sada u Vrbanu žive 6 doseljenih muslimanskih rodova sa 23 doma.

    Poreklo stanovništva.

    Seoski rodovi su:

    -Tairovi (5 k), od fisa Beriš. Doselili se pre pet pojaseva preko gornjemoravskog sela Depca. Osnivač roda Tair imao je šest braće: Islama, Veselja, Beljulja, Huseina, Mamuta i najmlađeg šestog čije ime današnji potomci ne pamte. Svi su oni u Vrban došli sa ocem. Posle očeve smrti braća se odvoje i svaki je osnovao posebni rod. Ti su rodovi:

    -Islamovi (4 k.),

    -Veselovi, (2 k),

    -Beljuljovi (4 k),

    -Huseinovi (4 k) i:

    -Mamutovi (4 k).

    Najmlađi brat bio je neženjen i po doseljenju u Vrban on se brzo povratio u neko kosovsko selo gde je postao hodža. Za stanovnike koji sada žive u Depcu seljani iz Vrbana kažu da su im rođaci. Sa njima su došli iz istog sela u Malesiji kao katolici („latini"). Na islsm prešli u Depcu.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Vrban (Bujanovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Nesalce, opština Bujanovac – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela i vode.

    Selo se nalazi na levoj strani Moravice, na visokoj zaravni, neposredno iznad odseka. Sredinom sela protiče Vrbanska Reka, koja preko leta presušuje. Pored česama u bunara oko sela ima izvora. Glavniji izvori zovu se: Kalila, Šipka, Kroni Askereve (Vojnički Izvor).

    Zemlje i šume.

    Livade su pored toka Moravice, dok su njive na ravni oko sela. Utrina, sa nešto malo zaostale šume, nalazi se iznad sela na padini Karadaga. Topografski nazivi za njive su: Podornica, Zastava, Ledina, Slatina, Zalina; za brda i šumu: Dupilo, Veternik, Kozarnik, Votnjak (Voćnjak), Ulare, Bunari, Bolosin.

    Tip sela.

    Selo je zbijeno. Deli se na pet mahala: Maala Sopas, Maala Gašit, Maala Šaljas (ove tri nazvate po fisnoj pripadnosgi stanovništva), Maala Alijovit i Maala Nezirovit (ime dobile po glavnijim rodovima). Rastojanje između mahala je neznatno. Sve rodovske kuće nisu grupisane u jednoj mahali.

    Prošlost i strane.

    Nesalce je staro selo. Ime je dobilo, kako se kazuje, po kosi koja je ispod sela i „liči na nos". Ranije je selo bilo pravoslavno, ali su se prvobitni rodovi kasnije iselili, a delom zatrli. 1878 g. iselilo se iz Nesalca 14 srpskih domova u Beli Breg kod Vranja, gde su poznati pod imenom Nisalče. Tomovci su bili poslednji starinački rod. Od njih je jedna porodica postojala y selu do 1928. g. kada je izumrla, dok su dve njihove kuće preseljene u Vranje. Iz Nesalca su, po kazivanju, Popovci u Davidovcu kod Ristovca.

    Starinački stanovnici imali su crkvu sv. Đorđa. Krajem prošlog veka crkva je bila u dobrom stanju te se i živopis u njoj poznavao. Ruevine crkve, ispod sela, sada se jedva raspoznaju. O mestu zvanom Selište kod današnjeg seoskog stanovništva nije očuvana nikakva tradicija. Od starina treba pomenuti i tekiju u Mahala Sopas. Ona pripada rodu Sadie i ima posebnog čuvara.

    Danas u selu živi doseljeno muslimansko i pravoslavno stanovništvo sa nešto Cigana. Ukupno Nesalce ima 33 roda sa 129 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Rodovi muslimanskog stanovništva su:

    -Kuburovi (7 k) i:

    -Hasnjan (11 k), od fisa Šalja. Starinu imaju u Severnoj Arbašji, gde su činili jedan rod. Zajednički im je predak Mustafa. U Nesalcu žive od pre 150 godina.

    Iste su starosti još rodovi:

    -Alijovi (13 k),

    -Nezovi (17 k),

    -Miškovi (14 k) i:

    -Čolak (5 k), koji se doselili iz Malesije. Pripadaju fisu Gaš.

    -Guc (14 k),

    -Abazovi (6 k) i:

    -Šabanovi (9 k), svi od fisa Cop. Doselili se iz Malesije preci iz četvrtog pojasa. Smatraju se kao mlađi doseljenici i poznati su još pod imenom Došljak.

    -Misim (1 k) su muhadžiri iz Vranja. Došli su 1878 g.

    Iste su todine došli:

    -Arifovi (1 k) i:

    -Sulejmanovi (1 k), muhadžiri iz Masurice. Fisnu pripadnost ne znaju. Prava starina im je u Severnoj Arbaniji.

    Iz Nesalca se 1912 g. iselilo: 5 muslimanskih muhadžirskih porodica u Tursku, 2 iz Mahale Sopas prešle du u Orahovac, 1 ( Selimovi) u Strezovce (Moravica) i 1 ( Neslačan ili Durak) u Bukurevac (Moravica).

    Pravoslavni rodovi su:

    -Ristići (1 k, sv– Arhanđeo), staro im je prezime Svilarci. Rod su sa Svilarcima u Oslaru. Ovde su došli 1912 g. iz sela Žbevca kod Ristovca.

    -Arsići (1 k, sv. Arhanđeo), doselili se 1924 g. iz vranjskog sela Trebeništa.

    -Vojinovići (1 k, sv. Arhanđeo), došli su kada i Arsići iz Srednjeg Dela (Vranje).

    -Cvetkovići (1 k, Đurđevdan), došli su pre 15 godina iz Radovnice (Kriva Palanka).

    -Stanimirovići (1 k, sv. Arhanđel) su istog porekla kao i Arsići. Ovde žive od 1928 g.

    Najmlađi su doseljenici:

    -Ljubići (1 k, Đurđevdan), došli iz Neradovca (Vranje);

    -Cvetkovići (1 k, sv. Arhanđeo) su iz Sgajevca, (Kriva Palanka); i:

    -Petrovići (2 k, sv. Arhanđeo), došli su iz Trebeništa (Vranje).

    Svi pobrojani rodovi, sem Vojinovića, doseljeni su na kupljena imanja. Vojinovići su došli na utrinu kao kolonisti. O praznicima pravoslavni stanovnici iz Nesalca pohađaju crkvu u Oslaru.

    Cigani-Romi

    -Krajem 1940 g. u Nesalcu je bilo 13 ciganskih domova. Njihov broj, kao i u ostalim selima, nije stalan. Dešava se neke godine u selu da ne bude nijedna ciganska porodica. Cigani se bave poljskim poslovima i služe kod bogatijih seljaka po pogodbi na određeno vreme.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Nesalce (Bujanovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Oslare, opština Bujanovac – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela.

    Sa leve strane Moravice nalazi se površ koja je ispresecana manjim dolinama. U jednoj takvoj dolini leži selo Oslare.

    Vode.

    Seosko stanovništvo služi se vodom iz bunara. Bunar ima svaka kuća. Izvan sela su kladenci i česme poznate pod imenom: Ivkov Kladenac, Hajdučki Kladenac, Poturovski Kladenac, Dojčinovac i Rosulja.

    Zemlje i šume.

    Topografski nazivi za potese sa njivama su: Veternik, Visoko Bilo, Delince, Samar.

    Tip sela.

    Selo je zbijenog tipa. Pojedine mahale nose nazive glavnijih rodova. Tako su imena dobile: Mašinska, Garvanska i Golčinska Mahala. Poturovska Mahala, na zapadnoj strani sela dobila je ime po poislamljenim stanovnicima 1878 g. nešto iznad glavnog seoskog dela, osnovana je Muhadžirska Mahala. Ona je dobila ime po muhadžirima koji su se u njoj nastanili.

    Prošlost u starine.

    Na ataru sela postoji topografski naziv Selište. Veruje se da je tu nekada bilo staro selo, odakle su kasnije stanovnici prešli na mesto Zadina, gde su osnovali novo naselje. Ali i tu dugo nisu ostali, jer su izbegli „od čume" i po treći put osnovali selo na današnjem položaju.

    Danas u selu živi starinačko i doseljeno stanovništvo. Po veri se stanovnici dele na: pravoslavne i muslimane. Muslimanske vere su i malobrojni seoski Cigani.

    Oskare ima 38 rodova sa 111 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Rodovi pravoslavnog stanovništva su:

    -Marčinci (4 k, sv. Arhanđeo), starinvi.

    -Šipkovci (5 k, sv. Arhanđeo), starinci.

    -Markovci (3 k, Petkovadai), starinci.

    -Andrejci (4 i, sv. Luka), doseljeni pre 200 godina iz okoline Prištine. Pričaju da su iz mesta starine dobegli zbog Arbanasa, jer su im oni tamo „turčili sestru" i zato „pali na krv“.

    Iza njih su sa Kosova došli:

    -Novakovci (5 k),

    -Gaginci (3 k) i:

    -Ilinci (5 k). Svi slave sv. Luku. Po predanju njihovi su stari bili u srodstvu sa precima iz roda Andrejci, te je verovatno da su svi oni iz istog mesga. doseljeni. _

    Davnašnji su doseljenšš još:

    -Svirini (3 k),

    -Pirkovi (4 k) i:

    -Zlatanovci (9 k). Oni se doselili iz Gornje Morave. Ovi slave sv. Nikolu. Zlatanovci kao mesto porekla navode selo Boževac.

    -Melini (3 k, sv. Nikola), došli su iz Gornje Morave Tamo su živeli u selu Glogovcu, dok im je dalja starša na Kosovu.

    -Golčinci (3 k, sv. Nikola), doselili se pre 100 godina iz Turije (Bujanovac). Tamo su živeli oko 50 godina. I njihova je dalja starina na Kosovu, odakle ih doveo gospodar kao čifčije. Ime su dobili po tome što su oblačili odelo na golo telo.

    Kosovski su doseljenici dalje:

    -Čoninci (3 k),

    -Kadički (2 k) i:

    -Paunovići (2 k). Ovi slave sv. Luku. Ovde se doselili posle Golčinaca.

    -Aleksini (1 k, sv. Arhanđeo), došli su oko sredine 19 veka iz Velikog Rajinca, pošto su tamo „ostali bez imanja".

    -Garvanci (10 k, sv. Đorđe Alimpije), doselili se iz kumanovskog sela Suševa kada i Aleksini.

    -Miljini (4 k, ·sv. Arhanđeo), došli su 1878 g. iz sela Šapranca kod Ristovca. Tamo su im Turci zapalili kuću.

    -Trajkovići (1 k, sv. Nikola), deselili se u tursko doba kao čifčije iz pčinjskog sela Krševice.

    -Filipovići (1 k, sv. Arhanđeo), ime dobili po Filipu koji je došao 1915 g. „na ženinu kuću". Filip je bio iz gornjemoravskog sela Bilinca.

    -Mladenovići (1 k) i:

    -Rašići (1 k) došli su 1924 g. na kupljeno zemljište iz ristovačkog sela Žbevca. Slave sv. Nikolu.

    -Pešići (2 k, sv. Nikola), doseljeni su 1924 g. iz Klinovca (Ristovac). Ovde žive na kupljenom imanju.

    -Krstići (1 k, sv. Đorđe), poreklom su iz Žbevca (Ristovac). Ovde žive od 1926 g. na kupljenom imanju.

    -Stojmenovići (1 k, sv. Arhanđeo), došli 1926 g. iz Klinovca (Ristovac).

    -Svilarski ili Ristići (1 k, sv. Arhanđeo), došli su iz Žbevca (Ristovac). Ovde žive od 1930 r. na kupljenom imanju. Rod su sa Ristićima u Nesalcu.

    U 19 veku u Oslaru su živeli rodovi:

    -Marčići i Bogdančiki koji su se iselili u Vranje.

    Seoska je slava. sv. Trojica. Stanovništvo ima zajedničku crkvu sa susednim selom Leosajem. Crkva je posvećena. sv. Iliji.

    Rodovi srpskog poislamljenog stanovništva su:

    -Ibraimovi ili Poturovci (5 k), starinci. Ime Ibraimovi dobili po Ibraimu, sinu pomuhamedanjenog Filipa. Filip je na islam prešao pre tri pojasa (Filip, u islamu prozvan Ramadan–Ibraim–Selman–Liman, danas živ. Kako se kazuje, prelaženje na islam izvršeno je na sledeći način: Filip je bio bogat čovek i imao mnogo zemljišta i ergelu konja. U doba vršidbe muslimani iz okolnih sela uzimali su Filipu „na silu" konje za svoje radove, te on nije mogao na vreme da ovrše svoje žito. Kada je to Filipu dosadilo, on pođe u susedno selo Lučane, gde se požalio tamošnjim poznatijim muslimanskim rodovima. Oni su mu na to savetovali da stavi fes na glavu i da se brani „kao Turčin" (muslimanin) od napadača. Međutim, to nije pomoglo. S Sledeće godine, na ponovni savet lučanskih muslimana, da će mu i oni pri odbrani pomoći ako pređe na islam, Filip primi ime Ramadan, a muslimanska imena. nadenuo je i sinovima. Pri tome, radi boljeg izjednačenja, Filip je primio i fis Tsač. tj. fis kome pripadaju lučanski muslimani.

    -Garvanci ili Ašani (3 i), red su sa istoimenim pravoslavnim oslarskim stanovnicima Poreklom su iz kumanovskog sela Suševa odakle su došli pre 120 godina kao hrišćani. Na islam prešao Anđelko odmah po doseljenju. Danas se računaju u fis Tsač. Način menjanja vere kod ovog roda je nejasan.

    Rodovi musdšmanskog stanovništva poreklom iz Arbanije su:

    -Ajredinci (5 k), od fisa Bariš. Doseljeni su 1878 g. kao muhadžiri iz Masurice. Dalja im je starina u Severnoj Arbaniji.

    -Devetinci (5 k), od fisa Sop. Deseljeni su kao muhadžiri na Jablanice u isto vreme kada i Ajredinci. Dalju starinu znaju u Malesiji.

    -Maksutovi (1 k), od fisa Bariš. Muhadžiri su iz Masurice. Došli su 1878 godine.

    -Emin (1 k), došli su kao muhadžiri iz Jelašnice. Starina im je u Šatri (Severna. Arbanija). Fisnu pripadnost ne znaju.

    -Ismailovi (1 k), došli su 1878 godine kao muhadžiri iz sela Vrbovca (Jablanica). Dalja starina im je u Severnoj Arbaniji. Fisnu pripadnost ne znaju.

    Cigani-Romi:

    U selu ima 5 citanskih porodica. Svi su skitači po okolnim selima. Mesto stalnog boravka nemaju.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Oslare (Bujanovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Lučane, opština Bujanovac – Pčinjski okrug. Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    Položaj sela.

    Selo se nalazi na terasi s desne strane Južne Morave, neposredno pri njenom izlasku iz Končuljske Klisure.

    Vode.

    Sem planinskih potočića, stanovništvo upotrebljava vodu iz bunara i nekoliko kladenaca. Preko cele godine imaju vodu kladenci: Kroni Vtoft (Hladan Izvor) i Trstenik.

    Zemlje i šume.

    Njive su na terasama i dolinskom dnu, dok je barovito zemljište oko Morave ostavljeno pod livadama. Na seoskom ataru iznad sela ima proređene hrastove šume. Nazivi za njive i livade su: Morava, Džade, Bara, Šelče; za brda i šumu: Glavičica, Ravšina (Ramnište), Reka, Delnica, Tašlak (turski: kamenjar), Tušlica.

    Tip sela.

    Lučane je po tipu zbijeno selo izuzev 5 kuća od roda Ramovi koji su posle 1912 g. sagrađene na 10 minuta hoda u sverozapadnom pravcu. Kuće su grupisane po mahalama koje su među sobom blizu poređane. Seosko mahale su: Ramsna, Salaovska, Husovska i Dikolarska. Mahale su dobile nazive po glavnijim rodovima. Stanovništvo u mehanizma je mešovito.

    Prošlost u starine.

    U opštem delu izneto je da je po pisanim spomenicima najstarije selo Lučane: pominje se u 13. veku kada se kao Lžane navodi da ima 424 doma. O istom selu postoji pomen i iz 14 veka. Tada se ono navodi kao zaveštanje novosagrađenom manastiru u Dečanima.

    O davnoj starosti naselja govori i narodna tradicija. Po opštem kazivanju Lučane je zaseljene „od rimsko vreme". Muslimani navode da su prvi stanovnici u naselju bili „latini“ i da je od njih ostalo ime sela. Ali se kod njih tvrdi da su u Lučanu iz dosta starog vremena živeli i pravoslavni srpski rodovi. Oni su se docnije raselili, jer su kroz selo vodili putevi „na četiri strane".

    Postoji tradicija i o tome da je ranije u Lučanu priređivan godišnji panađur. Kod stanovnika u Oslaru zabeleženo je ranije da su Lučane bilo gradsko naselje i da su na njegov panađur dolazili stanovnici i trgovci iz Vranja, sa Kosova i drugih strana.

    Starost Lučana potvrđuju i tragovi materijakne kulture Tako, na primer, neposredno iznad sela, na Južnoj Moravi, očuvani su shubovi starog i po svoj prilici veoma značajnog mosta. Građenje mosta stanovnici u Lučanu pripisuju Rimljanima. Preko lučanskog mosta vodila je poprečna balkanska komunikacija koja je sa Kosova i preko Gnjilana izlaziša u dolinu Južne Morave. Na seoskom ataru, kod današnjih vinograda, nalazi se mesto zvano Kalja. Tu stanovnici nalaze malter, velike cigle i tesani kamen. To su sigurni ostali ranijih utvrđenih građevina,.

    Preci današnjih lučenskih muslimana, prilikom doseljavanja, zatekli su u selu nekoliko pravoslavnih rodova. Od njih su do kraja 19 veka u selu živeli još: Deda–Jovini, Čočini i Stojilkovi. Kasnije su se svi pravoslavni starinci iz sela iselili i na mesto njih u selu su živeli doseljeni mualimani poreklom iz Arbanije. Neki pravoslavni starinci napustili su selo 1878 g., a poslednji se iselili oko 1900 g. U literaturi se navode pravoslavni srpski iseljenici iz Lučana u Belom Bregu, Masurici i okolini Ristovca.

    Na mestu Vorate Moćme (Staro Groblje) očuvalo je staro hrišćansko groblje gde se sahranjivali Pravoslavni, ranije iseljeni, starinci iz Lučana. U selu, ispred kuća muslimana Zejnula Salijevića i Ramiza Memetovića, do pre nekoliko godina stajali su zidovi od porušene crkve. Sada je na tom mestu sagrađena nova crkva na novodoseljene pravoslavne rodove. Nova crkva posvećena je kao i starija sv. Paraskevi. Ima pomena da se ispod Glavičice, do kraja 19 veka, nalazile ruševine i crkve sv. Nikole.

    U selu danas žive doseljeni muslimani i pravoslavni sa nešto Cigana. Ukupno ima 49 rodova sa 115 domova.

    Poreklo stanovništva.

    Rodovi muslimanskog stanovništva, su:

    -Ramovi (24 k), od fisa Tsač. Smatraju se kao najstariji arbanaški rod u selu. Doselio se Ramo, predak iz šestog pojasa. Starinom su iz Severne Arbanije.

    -Husovi (21 k),

    -Salaovi (10 k) i:

    -Dikovi (14 k) su istog fisa i starine kao i Ramovi. Kažu da su doseljeni pre „dvesta“ godina.

    -N'evzatovi (1 k),

    -Veselovi (1 k) i:

    -Ahmet (1 k) su muhadžiri iz 1878 g. Prvi su pre toga živeli u Čestelinu (Vranje), posle prešli u Končulj (Gornja Morava), gde su ostali nekoliko godina, pa došli u Lučane. Preko Končulja došao je i rod Veselovi. Oni su još ranije živeli u Ostroj Glavi (Vranje). Ahmeti su neko vreme živeli u Bujanovcu, kamo se doselili iz Vranja. Sva tri roda pripadaju fisu Tsač i dalju starinu znaju u Severnoj Arbaniji.

    Rodovi pravoslavnog stanovništva su:

    -Mladenovići (2 k, sv. Đorđe Alimpije) i:

    -Trajkovići (1 k, sv. Arhanđeo), doseljeni iz Žbevca (Ristovad). Ovde žive od 1912 g. Oba roda došla na kupljeno imanje.

    Posle prvog svetskog rata doselili su se:

    -Stojkovići (1 k),

    -Ristići (1 k),

    -Disići (1 k),

    -Mitići (1 k) i:

    -Jovići–Anton (1 k).

    Prva tri roda slave sv. Nikolu, a ostali sv. Arhanđela.  Svi su doseljeni na kupljeno zemljište. Poreklom su iz Poljanice.

    -Jovići (1 k, sv. Nikola), doseljeni iz Banje (Vranje).

    -Anđelkovići (1 k, sv. Arhanđeo), došli iz Žbevca (Ristovac). Imanje su kutšli 1920 g.

    -Stanojko (1 k, Mitrovdan), poreklom iz Stajevca (Kriva. Palanka).

    -Stamenkovići (1 k, sv. Jovan), doseljeni iz Pčinje. U selu ih zovu i Šopovima, jer su „prosti“ i nisu znali kako se obrađuje zemljište.

    Seoska je slava Đurćevdan.

    Cigani-Romi:

    U selu ima 31 ciganoka porodica. Broj ciganskih domova se stalno menja: 19 porodica imaju svojih kuća, dok su ostale nastanjene u zgradama bogatijih muslimana. Od Cigana 11 porodica znaju da su doseljene iz Bujanovca.

    IZVOR: Prema knjizi Jovana F. Trifunoskog „Kumanovsko – Preševska Crna Gora“ a na osnovu prikupljenih podataka od 1940. do 1943. godine. Pripremio saradnik Porekla Milodan.

    The post Poreklo prezimena, selo Lučane (Bujanovac) appeared first on Poreklo.


    0 0

    Poreklo stanovništva sela Jazak (Irig) prema studiji Miloša Đ. Škarića "Dvanaest sela u Fruškoj gori". Priredio saradnik portala Poreklo Svetozar Milićević.

    Jazak je naseljen u XVII veku. Doseljenici potiču što iz Bosne i Hercegovine, što iz Srbije, a živeli su najpre na Brailovu kod Višnjevaca.

    Kad su Turci iza druge posade Beča 1683. bili potučeni kod Vaca i Požuna, upadoše na povratku ko besni kurjaci u našu domovinu, a naročito u Srem i Slavoniju, te stadoše harati i paliti na sve strane, odvodeći narod u roblje. Poradi toga zuluma ostaviše mnogi Sremci svoje prvotno prebivalište, pa se razbegoše koje ro Bačkoj, koje po Fruškoj gori, gde će biti mirniji od Turaka. Tako se iz Brailova doselilo ovamo nekih petnaest porodica, koje su najpre osnovale ovo mesto.

    Ime selu:

    Mesto je dobilo ime od svoga položaja: leži u dubokom jazu, između dva brega. Ovaj se jaz proteže daleko u Frušku goru, a kod manastira, koji je na severnoj strani, deli se u dva grla: jedno grlo ide k Drenovcu, gde je bio stari manastir, drugo ide Grabovcu, gde ima osobiti izvor.

    Kuće:

    Kuće su ponajviše od čerpića; od svih najlepša je škola. Kad je ona osnovana, to se ne zna.

    Crkve:

    Usred sela ističe se također lepa crkva, koja je građena 1760. god.

    U Jasku ima znamenita zadužbina bivšeg sarajevskog mitropolita Đorđa Nikolajevića, osnovana za to, da se od glavnice svake godine razdeli određena svota međ devojke, koje se udadu u mestu. Ovo traje već više godina od smrti toga dobrotvora, koji je bio rodom iz Jaska, gde mu i danas rodbina živi. Lepa slika njegova čuva se u školi, a u crkvi stoji njegova arhijerejska štaka. Telo mu počiva u Blažuju, selu pored Sarajeva, u tamošnjoj crkvi.

    Za po sata može se peške doći iz Jaska u manastir Jazak, koji je na severnoj strani. Tamo počiva telo srpskoga cara Uroša. I taj je manastir pored drugih ures ubavoj Fruškoj gori i neka vrsta pritaneja. Pored njega je Prnjavor sa nekih 30 kuća i 150 ljudi.
    Pored današnjega manastira Jaska postoji ruševina staroga ženskog manastira, koji je oko 1745. god. napušten, a sadanji manastir Jazak, koji je savremeno postojao kad i ženski, dozidan je s istočne strane ostatkom materijala od ćelija ženskoga manastira Jaska. Manastir je slavio Vhod Bogorodice.

    Bregovi:

    Teočin (rodi izvrsno vino), Carine, Zabel. Bregovi šumom obrasli na severnoj i zapadnoj strani: Carina, Crni Bit, Preprnje, Česte Strane, Dugo, Kosmatica, a u njoj izvor Zmajevac, Kamenito, Venac, Mangići-Izvori (u njoj izvori istog imena), Ilijin Čot, Srnevo (i potok istog imena), Gravranov Potok (u njemu Hajdučki izvori), Anatema, Kozja Rbota, Bukova Strana, Pištavine, Kozarice, Dragojevac (u njemu potok istog imena), Pudinovac, Vučevac (s potocima istog imena).

    Izvori:

    Điris i Beli Potok.

    Polja:

    Polja za obrađivanje i za pašu prostiru se prema istoku, jugu i zapadu, a nazivaju se ovim imenima: Deonice (pašnjak), Cerije (oranice), Uroševac (manastirski salaš), Srednje Brdo, Siget, Oračke livade, Kaluđerice, Begovine (livada) Soko (oranice), Praznovreće i Brailovo (oranice).

    Poreklo porodica:

    Jazak danas (podatak iz 1919. godine, op. S. M.) broji srpskih kuća 305, a duša 1835. Nešto ima naseljenih Mađara.

    Porodice:

    Kuzminac 3

    Latinkić 7

    Lazić 10

    Lukić 1

    Majstorović 1

    Maletić 23

    Mandić 1

    Marić 1

    Marinković 7

    Marojević 3

    Marović 3

    Matić 20

    Mesarović 3

    Mihajlović 11

    Milanković 1

    Milićević 2

    Milinković 1

    Mirković 1

    Mirosavljević 1

    Mladenović 1

    Mojsilović 1

    Momirović 1

    Mungić 1

    Nedeljković 28

    Nedić 20

    Neglić 24

    Nemarović 1

    Nenadović 7

    Nešić 7

    Nešković 2

    Nikolajević 1

    Nikolić 7

    Ninković 1

    Pantelić 8

    Pašić 7

    Pavić 7

    Pavlov 1

    Petaković 20

    Popović 1

    Poštić 7

    Putinački 20

    Radić 2

    Radišić 3

    Radojčić 3

    Radonić 3

    Radosavlević 7

    Radovanović 3

    Rakić 7

    Pistić 1

    Sekicki 1

    Slavnić 18

    Spasojčević 2

    Stanišić 4

    Stefanović 1

    Stojčević 1

    Stojković 3

    Stričević 2

    Sudarović 2

    Tatalović 7

    Tešić 1

    Timotijević 1

    Trivić 7

    Utvić 7

    Veličković 1

    Vukašinović 1

    Vukmirović 7

    Vukov 23

    Žirić 20

    Živanović 3

    Živković.

    Izuzetak čini porodica Janković; jedni slave sv. Nikolu, a drugi Markov dan; Popovići jedni slave sv. Nikolu, drugi Đurđev dan, Jovanovići jedni slave sv. Trifuna, a drugi Petrov dan, i ne smatraju se izmeđ sebe ista porodica, premda se jednako zovu.

    Izumrle su porodice:

    Pejčić, Marković, Petkičević, Topalović, Zaharić, Filipović, Rafajlović, Čupić; Solunčić, Simeunović, Jeremić, Pantović, Zdravković, Mišković, Karanfilov, Bošnjaković, Laketić, Latinčić, Petričev, Pavlovčević.
    U Bugarsku su se iselile ove porodice: Gavranić, Rašković, Josimov, Vujić, Stepanov, Trifonović i Filipov.

    IZVOR: Miloš Škarić, Dvanaest sela u Fruškoj gori (Bešenovo, Grgurevci, Jazak, Ležimir, Mala Remeta, Manđelos, Pavlovci, Rivica, Stejanovci, Šuljam, Veliki Radinci, Vrdnik). Objavljeno u Zborniku za narodni život i običaje južnih Slavena, broj 24, 1919.

    The post Poreklo prezimena, selo Jazak (Irig) appeared first on Poreklo.